1asu-cesnj | cesza-dokto | dokuc-glebj | glebo-jizem | jizra-krovo | kruko-mecha | mecho-napji | napla-odi | odpad-podpj | podpl-prega | prete-przez | przic-rzeca | rzech-spjev | spjic-szept | szero-varna | varne-vestu | vesun-vrobl | vroce-wodrz | wodsa-wukri | wukro-zandz | zanje-zevej | zevim-zyja
Chapter
5545 15 | pevno ktemu mjelë vożną jaką prziczenę. Mój njeboszczik tatk mje
5546 14 | V tim szukej, chłopoku, prziczenë, żesmë sę nje wobronjilë.~
5547 14 | straszni skutk. Ale strzod tich prziczin jedni nje beło i to ti,
5548 14 | Może sę dobjerzesz wo prziczinach jich wupodku, kjej cë povjem
5549 20 | gruńt, chturen vesoko i przidkjim spichem szedł do gorë. A
5550 15 | vedle zomkovjiska le dvuch przigod sę spodzevac możesz: Strachu
5551 8 | scanë przësluchivalë sę przigodom i kuńcovimu dobëcu cnotlevi
5552 27 | potrafjisz zrobjic.~Tak mje moji przijacele ducha dodovelë. Ale jak
5553 14 | chveceł też. Zebroł jem przijaceli i chłopóv ze vsóv na gromadę
5554 40 | retovoł v bjitvje. Rzeczë mje, przijacelu: Zkąd të vzął v spodku ten
5555 15 | Mam wobrońcę Roga, ~Nje przijdze na mje żadna straszna trvoga... ~
5556 29 | dosc, be svoję krijovkę przijemną vëszekovac i vëmesleł jem
5557 27 | wuliczk! Gvesno to nje je przijemné woddzękovanjé ze sądem ale
5558 20 | mjeszkająci vjedzelë, jak to przijemno grzoc sę pod lasem przë
5559 22 | jakjigo ducha lasu, svojigo przijocela. Ale njigde przenjigde nje
5560 25 | za drugjim mojich novich przijoceli wod sebje puscec muszoł
5561 34 | krzasle leżi?~— Słuchejcele przijocelu — rzekł na to pastor Krauze. —
5562 5 | bełobe zbjegło. Ale do "Przikozanji koscelnich" won sę nje doprocovoł,
5563 24 | wojczeznę, anji z ricerskjigo przikozanjô. Le naszedł mje — lesni
5564 10 | rusztovanjim vëzdrzisz, jak nje przimjerzając...~Nje dokuńczeł Morcin,
5565 29 | Bog zesłoł na mje takji przimus że lepji mje beło legnąc
5566 27 | do vszelkjigo złego. Pod przimusem robjąci svoję robotę, żebe
5567 15 | żałovoł! Jak będze tvoja volô, przińdzë po tvoje mito.~Vstoł pon
5568 17 | njezbednjik vołoł:~— Hej, ludze! Przińdzta jutro na litkup po zochodze
5569 35 | mjoł zadané. Le że to v tim przipodku kąsk boli, bo sedzec muszisz
5570 43 | zapanovała noc, choc to beło le przipołnjé. Dzevczę vezdrzało na njebo,
5571 20 | mje le sę tak zdaje? Ale przisągłbem, Remus, że ta jedna kopjica
5572 27 | z pustkovjô, przëmuszoni przisęgą na Mękę Pańską.~Pozdnjeszi
5573 29 | won podnjosł polce jak do przisęgji i vlepjił ve mje woczë,
5574 12 | wostac i mjała dlo mje rożni przismaczkji. Ale to sę na njic nje zdało,
5575 14 | wubetk vsóv svojich i kontin. Przistanje nad morzem to zdrzodła jich
5576 20 | wochrzconi i Złé do cebje przistąpu nji mô?~— A może mje dobrze
5577 19 | Provadzeł naju pon Czernjik na przistovk dużi, jak klepjisko, a ztąd
5578 25 | nje wobrażą i z chęcą nom przitułku wudzelą, ko të i jô ma przenomnji
5579 31 | bestri motel v słuńcu, przmjel, chturen chiże, jak kula
5580 32 | vënekac jego szklącich, jak przmjele, szandaróv.~Ale mje nje
5581 25 | mjedze mogjił v gorę, ale przodem sobje vëszukoł suchigo mechu
5582 37 | takji pamjątkji po chvalnich przodkach i jich dzejach a na njich
5583 13 | Chdzeż sę podzelë naju przodkovje-stolimë, wo chternich povjodełë
5584 38 | rzece. A chtuż to jachoł na przodze? V jedni ręce trzimoł pochodnję
5585 29 | jak nobożni jozc? V jakjim przokozanjii Boskjim napjisané stoji,
5586 27 | wovczarzovigo i ranë v skorze wod psich zębóv i żebra będzesz mjoł
5587 38 | hetmana Jana Zamojskjigo pod Pskovem ranjoni, po zavjązanju mjiru
5588 22 | njiżodni pjenjędze be tim kęsim psom provdë nje povjedzelë. Ko
5589 1 | Palestinë", zełgané przez psotnjika Derdę. Wu njego jedinigo
5590 26 | do vëszczergë łagodnje:~— Psu kęsi! Żeli të mje tu będzesz
5591 43 | Smętk nie będze v stanje psuc drogji, bo przez dzirżkosc
5592 11 | takji, co le z vjechrzu psują, jak njeprzimjerzając gapa
5593 17 | Mô won dosc kłopotóv a va psujeta mu dobri handel.~Na to zrobjito
5594 33 | bo nadarmo be prochu nje psuło.~Mjelësma dvjerze wod jizbë
5595 14 | ludze sę ruszac zaczęlë, jak pszczołë na rój. Won, ten tam v Straszkovi
5596 21 | co na Woksevskji Kępje na pszenjicznich gruńtach sedzą, i ti dużi
5597 34 | pełnimi ludztva, jak bestrim ptactvem vodnim, chterno sę zlecało
5598 43 | zemję. V drzevach nade mną ptactvo vëspjevivało svoje notë.
5599 1 | parminje i karna dzekjigo ptastva. Podzevjisz sę jim tile,
5600 31 | nje plużi takjim svobodnim ptochom, jak ma dvaji. Pożdej le!
5601 22 | stolemnich bukóv, dębóv, chojn i ptoszich drzév. Dnjami całimi po
5602 34 | chcącë zdradzeł! — Momë ptoszka, chturen sę nom tak długo
5603 27 | stanovjił szandarę strzodkjem publiczni drogji i po wobrażającim
5604 27 | murach skrę Ormuzdovą, a jô, puchoczArimana, będę hukoł vkol muróv tvoji
5605 39 | mjilszi wone nom bełë, njiże puchové pjerzenë. Podzękovałasma
5606 35 | svjętigo Jana vanożę jô po Puckji Kępje i po Vejherovskjich
5607 36 | katolickji vjarë, a rodem z kręgu puckjigo. Vejta! — tu rozpjął vamps —
5608 35 | Pochadej, Remus, z Bogjem!~V Pucku sedzoł jem kjile dnji i
5609 21 | że na nim vozu je tich pudeł vjęcij, a Anjoł Stroż nje
5610 2 | jinszô, a jô i godka moja pudzemë na cę v bjołim vjidze połnjô.
5611 15 | Statecznosc Jego szczit i puklerz mocni, ~Za ktorem
5612 10 | Morcenje. Të chłop, jak pupa, a jô, jak płoszedło v kapusce.
5613 14 | zdrzodła jich złota. — A purpura złoto spjevalë jich chvałę
5614 21 | podnjese rękji, kjej cë Purtk jedno na leb strąci.~— Podnjese! —
5615 25 | novich przijoceli wod sebje puscec muszoł i czuł jem sę przez
5616 20 | zapakovała moję karę i tovarë i puscełasma sę na cemné vodë. Vjosmjącë
5617 33 | szandarzë zavrocilë do brzegu, puscivszë rebokóv svoją drogą.~—To
5618 6 | Tak movjilë na najim puskovju. Dlotego jô rosł chiże vzviż,
5619 14 | mje Mjichoł:~— Na naszim puslkovju Smjerc kosę klepje!~— Jô
5620 29 | Lipnje stoji wosobno jak pustelnjik jeden kjerz srodze vesokji
5621 43 | svoją.~Chadzałasma v ti pustinji vodni, jakbe nas le dvoje
5622 40 | mocnigo gnota.~Przez rzekę Pustinkę pokozelë nom drogę. Dzeli
5623 7 | przcmiszlac do kuńca. Bo wod pustkovjó bjegoł Morcin na dravoka,
5624 27 | vëprovadzilë vszetkjich pustkovjokóv na svjodkóv i cę womalovelë
5625 [Title]| PIERWSZY DZEL: NA PUSTKOWJU~
5626 9 | povrozk. V tę won zacął puszczadłem a czornô krev zaczęla strzikac.
5627 11 | rozmiszlac, le dalij gadało:~— Puszczë gozdz a chvec ręką do nóg
5628 44 | długo żeł.~Na krziżovkach puszczej voz,~Chdze go koń i voznjik
5629 22 | wuzdrzoł. Stój, njim sę puszczema przeką drogji do naszi kompanjiji,
5630 22 | wobraze wod wobrazóv, njim sę puszczi mjedze zeloné pola kompanjijô.
5631 39 | sę le, jak sę smjeje nocą puszczik v lese, i sunął v chrostë
5632 7 | worzła. Tak jô doł moji puszczovce novjększigo kręcka, jak
5633 6 | je gvesno Putifarzenô, bo Putifar też beł kucharzem.~— A të,
5634 6 | krziknęła:~— Chtuż tu je Putifarzeną?~No të, Marcijanno! — rzekł
5635 43 | vodë groł wo kraj wostrovu, rąbjącë go vązką stronką bjołi pjenjiznë.
5636 28 | chcoł na woborze drevka rąbjic. Jô rod przëstoł na tę robotę,
5637 25 | godzena?~Tak ma zaczęła rachovac: Mogła bëc wosmô, jak ma
5638 34 | won sę mje pitoł, co jô so rachuję za swoję zmudę. Tak jô zełgoł,
5639 28 | po Godach i podług mojigo rachunku naszła ju Matka Boskô Strumjannô
5640 22 | lakiej dani, Sliczna Pani, racz być kontenta. ~To njc bcła
5641 25 | posodłovji: Kamjenjice, Rącza, Novihutë, Mjirachova. Le
5642 10 | kłękła, chveceła bjołimi rączkoma moję głovę i wunjosła, a
5643 22 | lesni, chturen z nabjitą rącznjicą pjiluje na sorena, podnjese
5644 32 | vszetkji vse rebackji, na Radolnji, Lelekovnjicë, na Krziżu
5645 19 | harmonjice pjijani spjevelë i sę radovelë Tak won sę vëchileł z wokna
5646 24 | Bo zańsc do nji cë nje radzę.~Jesz gotova cę pozdrovjic
5647 42 | ten dzeń pravje gromada radzeła, jakbe to zrobjic z nomjeszim
5648 22 | A lud spjevoł:~— Niechze radzi o czeladzi Tvoja opieka.~
5649 11 | moji radë.~— A cuż të mje radzisz?~Tej to chvjilkę beło ceché,
5650 28 | Ale dozerocz sodze rzekł rągającë:~— V ti baliji wostanje
5651 44 | vjetvje sedzała ~I nama rągała,~Kjej ma do dom konje gnalë
5652 28 | krolevskô szkodë.~Po takjim rąganju strziglë dalij, a nje wobeło
5653 34 | całą zemją kaszubską.~— Të rągarzu! — rzekł szandara. — Pokożle
5654 36 | rękov i rzekł:~— A vë nje rągoce?~— Jakuż jô mom rągac —
5655 44 | svjęté pravo bjije.~Tero rakorz przërzeszoł kanję do słupa,
5656 8 | wojc nakłodł mje jich na ranę, wobrzeszeł głovę płotnem
5657 4 | zadrzec, bom vjedzoł, że ranją. ~Po dregji stronje łakji
5658 33 | naju kąsk vërzasł svojim raptovnim pojavjenjim. Ale won sę
5659 14 | wuscami Vjisłë i rebok i rataj, zgarbjałi ku zemji i tcąci
5660 12 | vodze Mjichała, żebe mje ratovac. Podoł won mje rękę i rzekł:~—
5661 42 | vjerno bjedę i wutropjenjé. Ratovoł jes mje z rąk pruskjich
5662 39 | możesz sobje novą kupjic, a ratuj żëcé, chternigo nje kupjisz.
5663 39 | Błotach v noc Małgorzatë, ale ratuje żëcé Trąbë i svoje. ~ ~Jutrznjô
5664 8 | zbłądzonimi.~Jô v takjich razach chodzeł z njim, bo ten jego
5665 24 | i na żëcé tvoje. I v tim razn nje będzesz mjoł grzechu.~
5666 11 | tvoja je wurzasłô i mjozga rë sę wod strzodku psuje. —
5667 33 | sę wodgrzeje i nje będę rebą. Ej Remus, żebes të vjedzoł,
5668 41 | njebeło możno, bo po wobu rębach stojałë drzeva.~Zib mje
5669 33 | njiże przed vojną. Lud rebacki vkoł jezora vjedzoł że na
5670 1 | vestrzod tich modrich ruchen rebackijch gjinął, jak duna morskô
5671 35 | Vejherovskjich borach i ve vszeskjich rëbackjich i gburskjich vsach pitom,
5672 31 | Boskô Svorzevskô kroluje rebackjimu ludovji.~Tak jô povjedzoł:~—
5673 20 | tego woddechu za secami, za rebami i jezorovą trovą.~Jak wogjiń
5674 6 | jô?~— Të, Marto, jezdes Rebeką, bo z bęboruszkjem przë
5675 27 | cę womalovelë na jistnigo rebelijanta. Żebes të beł człovjek sposobni,
5676 35 | zakarovoł vedle Mutłavë na Rebi Renk, tej jô wuzdrzoł svojich
5677 5 | beło, że czubk gorë beł na rębje vesokji a ve vestrzodku
5678 19 | tarczë vëwobrażenjé Grifa z rebjim wogonem, to jedinô pamjątka
5679 20 | chterni nom zakozivelë rebjitvę na Gołińskjim jezerze, chterno
5680 20 | brzegu ceché chlichanjé rebockjich dusz, ale dalij z jezora
5681 19 | szabla na scanje wo tarczę z rebogrifem. Po njim podpjisoł nen młodszi
5682 40 | serce, czującigo taką godkę reboka. Vëzbełjem vszetką wodvogę
5683 29 | przëboczeł jem sobje, że v Rebokach stari grof Lipskji gvesno
5684 6 | chdze Svjęti Pjoter beł rebokjem. Mol pod korunovaną jarzębjiną,
5685 22 | tego vojska duchóv, jak rebokovji, chturen sę naleze som jeden
5686 8 | chcoł, ale ma tego jimu nje rechovała. bo won provdzevi vjarë
5687 36 | na zemji to Njemce jich rechovelë do svojich, ale v svojim
5688 16 | gorzeł? Vjidzisz, że mom recht. Ju tvoja vjilczô notera
5689 1 | jesz svojim sposobem czas rechuje.~Tej szkolni wostavjił mje
5690 42 | mosz do tila, co jich nje rechujesz, to dej sobje povjedzec:
5691 42 | cvjika za njeboszczika i rechunk je vërovnani. A tero poj
5692 43 | głębokjimi skjibami vodë, nekoł reczącé dunë na kraj. Wostrov nasz,
5693 7 | grzem nekoł z drogji v las, rëczącë:~— Zaczęła sę pobjitva Reniusa
5694 7 | cecho rozmovjelë. V chlevje reczała Bezroga, bo to njemé bidlę
5695 39 | przez szunijenjé deszczu tam reczi? To ruchô sę morzé, vołającë
5696 33 | wobudzeł nas vëstrzoł z ręcznjice: to panna Klema dovała nom
5697 18 | Czemużes tej sę tak wurzasł i reczoł jak voł?~— Na wostrzegę
5698 14 | vkamjannich grobach wod Matkji Redë do pjoskóv Helu. Le szarô
5699 13 | rąbjilë toporami żelaznimi, że Rediinjô całô pobjegła krevją. Ale
5700 40 | mom svoje doma. Trąba z redoscą podlegoł vłodzë grulkji
5701 5 | do suvanjô i szczekanjô redosnigo. Jô wod njich zarvoł ti
5702 23 | nas Bożemękji v kvjotkji redosno wumajoné. A nad sobą czuła
5703 1 | napjisoł. a dusza moja sę redovala i płakała przë czetanju.
5704 22 | a ma ju przeszła mjedze Reduńskjimi jezorami i po vesokjich
5705 13 | zgrzebjęcem.~Wod tego czasu bronjô redzevjeje pod wustrzechą. Dożełasma
5706 37 | scan pokrivałë wustavjoné regami na policach ksążkji. Na
5707 40 | njemjeckjimi nadpjisami v regji jak vojsko wustavjoni: to
5708 34 | wuszu doszło wuderzanjé regularné vjoseł wo burtë i szum sunącigo
5709 31 | i znają tu kożdi knjej i rej. Wonji cë go vëszukają i
5710 18 | vëpenetrovała, a chocbe bronjiłë dva rejimańte mocnich chłopóv, jednak
5711 14 | i vojsk żelaznich vjedlë rejimańtë i mjelë volą. Budovelë vse
5712 34 | mô dosc tile, żebe całimu rejimańtovji szandaróv vąse i brodë zgolic.
5713 1 | zvjeszałë sę wobdzarté, że rek be sę litovoł...~Kjej Remus
5714 1 | tego doznelë.~Dreżącimi rękama vzął jem papjorë, svjodkóv
5715 3 | kjile krokóv v las i vołoł z rękami przë gębje:~— Poj tu! —~
5716 18 | ję vëtchnął, cofnął sę i reknął takjim głosem, że całô pjiła
5717 40 | Żiżeviczóv, Vjilkóv, Stojentinóv, Rekovóv, Zastrovóv, Nadzmiróv i
5718 39 | czężkjigo stękanjô z pod zibji, rëku dalekjich dun morskjich
5719 34 | provadzeł, rzekł:~— Ten voz je rekvirovani!~Remus, rzeczëże mje, jakji
5720 24 | Trąba. — Bobesce vjedzelë: Rele chłop beł kąsiczk pjęknjeszi
5721 27 | leno wopor stovjoł procem remjenju prava, ale gvołtem wuderzeł
5722 14 | szczitóv jich kontin i bjołich remjon jich dzevcząt i njevjast. —
5723 43 | wopuszczonich ludzi, trzimającë sę v remjonach, a valë jezora v nas bjiłë.
5724 42 | zrzuceł z głovë Trąbjinen remjonk i vëbjegł, jak szoloni,
5725 42 | Trąbjinô i moję głovę wokłodała remjonkjem.~Minął długji szturk, njim
5726 1 | pesznjic mogłë, że dvuch Remusóv vlazłobe v jednę. Ale dur
5727 19 | dobrze — nje bela vimovą Remusovcj, ale czestô i wostrô i cvjardô,
5728 1 | też na szkołach no pitanjé Remusové wo krolevjonce i zomku i
5729 1 | go wurvała i dopadła do Remusovich nóg. Ale Remus sę razu nje
5730 2 | II~Początk pjisanjô Remusovigo. Jak won posoł dobetk i
5731 1 | przespravę.~Taką vjarę wo Remusovim rozumje potvjerdzelë ludze,
5732 1 | kozałë ludzom nje dovjerzac Remusovimu rozumovji. Vjedzelë wonji,
5733 45 | vjedzec, jaksę skuńczeła valka Remusovô ze Smętkjem? Pojce na smętorz
5734 7 | rëczącë:~— Zaczęła sę pobjitva Reniusa z Golijatein! Pobjitva!
5735 1 | sztołtóv ludzkjich, co to je na renkach svojich mjast Njemcë dovnji
5736 35 | przez Zeloną Bromę Długjim Renkjem jaż do Vesokji Bromë. Na
5737 33 | że na vodze njick sę nje reszało. Ale na brzegu łiszczalë
5738 35 | Vorto cze Njevorto? — a ku reszcc jô bjedni Remus zc skażoną
5739 41 | znakami krokóv Trąbë. Ku reszcem je nalozł. Szłë wone z drogji
5740 22 | żoden tvój krzik cę nje retuje, bo tvojigo zevu nje poslą
5741 20 | straszlevi rëk Trąbë:~— Ludze retujta, bo wutonę!~Beło to vołané
5742 37 | Smołdzinje, kol stopë gorë Revekoła.~Va dvaji pochodzita z ti
5743 40 | Zmartvichvstanjé na gorze Revekole i je svjodkjem jak pjorun
5744 1 | beło, tej Fresza zaczęła revidovac jego karę. Vjidzoł jô, jak
5745 38 | co zduseł koscoł v Revkoła nogach... co zniszczeł dusze
5746 14 | zemji kaszubskji na gorze Revkole, co na morzé patrzi i dzeli
5747 27 | chturen vnjewubetnich czasach revoluceji zbrojoł lud kaszubskji procem
5748 34 | Pavłem, zvjerzeł jem sę zaru Rezemu, co sę svjęci. A kjej jem
5749 24 | woczë przëkreł ręką. Vëjim ribkę z vodë, a wutchnje sę. Zamknji
5750 38 | krzik, kjedem v jedni z dam riccrskjich poznoł wurodę stari Julkji
5751 29 | pustkovju. Jakbe na tim ricerskjim znaku na mojich pjersach
5752 40 | przezvjiska kaszubskjigo ricerstva: Będzemiróv, Domarusóv,
5753 20 | nom folgovelë, że to më ricerzami i szlachtą. Ale jak naszlë
5754 7 | Jô jezdem, jak David, ricerzem Boga. A të jezdes le mjechem
5755 14 | żëcé. Bo tak sę słuchô nom ricerzom i szlachce. A tą strzelbą
5756 40 | ringraf won doł v dorunku ricerzovji polskjimu, chturen mu żëcé
5757 38 | wob czas buntu mjeszczon v Ridze?~Panna Slavjina wobroceła
5758 38 | wobdarovani majątkjem pod Rigą na Inflancech. Tamże podł
5759 40 | ricerze na zbrojach a zvelë go ringrafem. Mój przodk Vjitosłav noseł
5760 40 | stronach po jedni leliji. Risunk ju srodze skażoni, ale
5761 14 | na nowuce vjidzoł takji risunkji, kjej won mje gvoli moji
5762 38 | zbuńtovanimi mjeszczanami riżkjimi roku Pańskjigo tesącznigo
5763 21 | svoji kobjołkji. Ale nje rob tego, bo som Klarneta je
5764 36 | zgrzeszeł czężko, grająci robaczi frantovkji na ti sami trąbje,
5765 20 | skokałë, vëcigającë na gvołt robaczkji z kurząci zemji. Stari jozc,
5766 39 | szeptoł Trąba, dużi na mje robjącë woczë Tec to kraj womon
5767 27 | vszelkjigo złego. Pod przimusem robjąci svoję robotę, żebe mjec
5768 36 | voze nje rumotałë. A vë robjilësce vaszą trąbą takji gvołt,
5769 1 | wodezvac sę mogłë:~— Dzeń i noc robjima służbę: cze pon naju legnje
5770 16 | jinaczi patrzi, njiże nim robocim ludzom na pustkovju. Jô
5771 37 | jak v dozdrzenjałim jabku, roboczk smjercë toczi, bo norodovji,
5772 14 | jak Remus sę dovjedzoł wo robotach Ormuzda ~i Smętka v dzejach
5773 43 | sadła na dzarnje, ręką mje roczącô, bem sodł przë nji. Tej
5774 8 | nocë i strachu ~Serdecznô rôczba z pod ludzkjigo dachu ~Na
5775 40 | Sorbska. Wonji njedelë sę roczëc, bo jich vłosné jodło je
5776 24 | wotmikałë svoje bramë i roczetë: Pojta, dzecë Vjarë! Vëlękłô
5777 45 | Trąbjinô wumarła v trzecą roczezną smjercë svojigo chłopa.
5778 3 | Cigło z gałązkji leszczenë roczni a zoprząg — szterë meszkji
5779 19 | godką? Moje sostrë dziso są roczoné na bal. A jô pudę z njimi.
5780 21 | wona sę zaszkleła.~— Le nje roczta Remusa! — rzekł Trąba, kjej
5781 14 | przëjimje moje kosce. Ale rodbem jesz tile żił, żebe tobje
5782 27 | won ze scanë jego szablę rodovą, chterna tam vjisała pod
5783 45 | bo jinszé przeznaczenjé rodovji stolimóv kvjitnąc nji może.
5784 6 | rovnak je najim pjerszim rodzicem. Pocuż won zgrizł jabłko,
5785 20 | takjimi dużimi chłopami rodzilë, że pobrzeżnjicë jezora
5786 29 | jednak ma dzecë ti zemji rodzoni i vzęlësmë ję po wojcach
5787 37 | Tam żije rod vjelgjich rogatich zvjerząt, zvanich żubroma,
5788 34 | jezora vëchodzi, jak wostrim rogjem, jęzek vązkji pjosku, wobrosłi
5789 18 | przërodzoną bronją. Voł rogoma, vjilk zęboma. Czimuż muzikant
5790 38 | chvjilë skrë, wod chternich roje v woczach załisnęło, jakbe
5791 41 | nje wotmjenjiło. Rok za rokjem szedł ve vjecznosc, a jô
5792 35 | Żarnovjickji jezoro. ~Tego rokujô sę ju nje doł v svjat. Z
5793 7 | brzegovji, szaré, jak poworanô rolô, pjenjizną płującë na pjosk
5794 18 | ten przikłod arakjem abo romem, abo chocbe le czestim słovem
5795 39 | szła na nas jakbe z varu ropa a moklezna cekła z nas,
5796 36 | mjeszô ję z tińtem i krevją ropuszą i jim tego napjitku nalevô
5797 36 | produktë żołcë, tińtu i ropuszi krevji, że szum i krzik
5798 42 | dobri Bog z njeba zesle rosę i deszcz i cepło słuńca,
5799 22 | mjastem wobleklë wobroz Matkji Roskji v bjołą płachtę, a dvaji
5800 14 | zaseje na nji zvjerzęta i roslenë. Boczë, chłopku, że v ludzkjim
5801 22 | krzóv grabovich, co tam rosną, leżi pjes czorni. Leżi
5802 14 | są cząstkami jich budovë, rosnącë vjedno v gorę ku njebu i
5803 14 | jem dzivné z dna morskigo rosnącé njibe drzeva. Ale to njiżodné
5804 42 | deszcz i rosa, co vom pola roszô? Co Pon Bog daje za darmo,
5805 35 | do Gduńska, zaprovadzą na rotusz, chdze muszi Kresztofa kusznąc.
5806 26 | jarmarku zgromadzoné ku rotuszovji. Spjeszilë sę wopravce barzo,
5807 26 | spravë, ju jô sedzoł na rotuszu v mołi jizbje zaknjęti na
5808 13 | rozposceroł cenją. Le v brozdach i rovach bjeleł sę smjeg strzod czorni
5809 22 | zemji zdroje i vązkjimi rovami płeną ku połnji nocë: to
5810 29 | bëlë to chłopji dzirżkji, rovarskji i wodvożni.~Poznoł jes ju
5811 32 | strzodkjem ti stegjenkji vązkjim rovjikjem bjeżała voda. Jidącë vjedno
5812 8 | przez kurzatvę po bjołi rovjiznje v las i tam wusadło ceché,
5813 39 | chternim won kjerunk dovoł i rovną vogę. Drugji na małim maszce
5814 20 | chvjilkę ma sę vëdostała na rovné i wusadła na mechu pod vesokjimi
5815 16 | do wovce, psa do svojigo rovnigo a vjilka do vjilczece. Meslisz
5816 43 | vodach, wutrzimało go v rovnoscë. Tej dało mje jedno vjosło
5817 44 | vroż~Jako motel vjechrzem róż.~Nje zdrzë na przodk, nje
5818 1 | Svjętich v wotchłanji", "Róża z Tandeburga", "Ali Baba
5819 33 | płinęłë, jak szkląci pocorkji rożańca, jeden pjękni jak drugji.
5820 18 | je mosz na karze, tvoje rożańce i nobożné ksążkji będą naju
5821 35 | glovą. — Tam za jezorem cë rożańcóv i ksążkóv kupac nje będą,
5822 43 | stolemnô. Won dovoł ten rożanni blosk. Ale moja krolovô
5823 20 | jesc i pjic. Zemnjice sę rozbjegałë pomału wod cepłigo chopanjô
5824 4 | wuvożej, żebe debetk sę nje rozbjegł anji nje szedł v szkodę. —~
5825 22 | durach dębóv, womonë sę rozbjegną i Anjoł Stroż pokoże cë
5826 15 | straszna trvoga... ~Spjev sę rozbjegoł na ceché pola, na chterne
5827 34 | dzekjich kaczk, ale nje rozbjeżałë sę, pokąd mjeskji czołen
5828 43 | będze, że grzech to szczescé rozbjije. Dlotego smutk srogji mje
5829 19 | mogjił grzępë~vojsko tvoje rozbjił v rzępc.~Tej rozprisnje
5830 1 | Ali Baba i szterdzesce rozbojnjikóv", "Skorb kaszebsko-słovjińskji
5831 42 | dzejało, kjej moja dusza beła rozburzonô. Rzekłszë to, zabjeroł jem
5832 43 | chmur żołti, jak sarka, pase rozcągałë sę wod kuńca do kuńca. Co
5833 40 | zetrze tirani, ~Sąd svój rozcągnje po całim svjece ~I njeposłuszni
5834 22 | mjasta, chdze sę trzë drogji rozchodzą: Do Vjeprznjice i na vjelgji
5835 43 | wobsvjecała. Vonjô polonigo vosku rozchodzeła sę, jak v jizbje, chdze
5836 31 | storigo dvoru vesoko pod njebo rozcigała remjona Bożomęka, tak nad
5837 7 | konju i z mjeczem, to jô cę rozcignę na zemji, jak setigo vjeprza!~
5838 40 | na nort i połnjé vjidzec rozcignjęti kraj mjedze łebą i Lupavą.
5839 37 | v dużim kapeluszu przed rozcignjętim v dużich łożach plotnje —
5840 8 | słomę v dachu przez gapë rozczepranim. Na plecach jakbe mjoł gorb.
5841 27 | rozczepjonigo wod kuńca, a z tego rozczepu zvektł won ceskac kominje
5842 38 | grobóv żglą,~A te jak duna rozdmną sę~V płom wod Mutłavë jaż
5843 1 | Vjęcij won njick nje rzekł. Rozdzeleł jem po jego smjercë pjenjędze,
5844 24 | kaplicom Kalvariji. Ta fala nas rozdzeleła.~Va kalvarijskji gorë! Kjileż
5845 29 | letkji dmuchanjé vjatru rozdzeleło mgłę, a jô wuzdrzoł na procemnim
5846 25 | glębokji na chłopa vądoł je rozdzeloł. Tak jô po rozum do głovë,
5847 39 | svoję trąbę z novą sełą. Na rozdzerająci zev trąbë vjid sę zaczął
5848 43 | krevavigo polącigo sę jasona i rozdzerającich njebo łiskavjic stojałasma
5849 43 | kuńca do kuńca. Co chvjilę rozdzerałë scanę wognjisté mołnje.~
5850 43 | chterni ma sedzała sami, rozdzeroł co chvjilę, jaż do woslepjenjô,
5851 2 | njeszczescu, straszlevi smok pesk rozdzevjił i zavrzeszczoł:~— Jakuż
5852 29 | wukrziżovanjô.~Spomnjenjé go tak rozebrało, żc znovu długą chvjilę
5853 5 | bączk v rovje mogł se plece rozegrzoc. Bezroga, nekającë roz na
5854 1 | vzęła tutkę v pazurë i ję rozervała z vjechrzu. Terom vjidzoł,
5855 20 | zaszcmarzeł v czubkach drzév i rozervoł v kjile molach szarą dokę.
5856 31 | cesnjema vom pod nogji.~Rozesmjała sę na to matka:~— Kjej kłopot
5857 44 | zemglałich pazur vëpodł kam tu na rozestajné drogji. Ale mje sę ti godce
5858 14 | njick nje rzekła i tak ma sę rozestala na noc... V njedzelę pon
5859 41 | i zaru vjid dzivni krose rozeszedł sę z kominka po jizbje.
5860 24 | ma sobje podala rękę i sę rozeszta.~ ~
5861 33 | słova te sę rozeszłë wod Rozevjô do Naklë, wod Gduńskji Głovë
5862 25 | povjem: Wostanji tu i sę rozezdrzë, cze be sę nje doł jakji
5863 14 | mogjił ricerzi i vodzóv i rozeżglę płomiń wod bjołigo Helu
5864 33 | wonji najeżdżają. Vnetk rozeznałasma seté i vąsaté gębë szandarskji
5865 32 | nasze przëvekłë do cemnjice, rozeznałë, że v ti jizbje są statkji
5866 33 | nom Pon Bog wużiczeł do rozeznanjô, co złé i dobré, nji ma
5867 9 | vjetev drzevjąt woko moje nje rozeznovało, tej mje zaczęła trząsc
5868 25 | barzo wopoczni rosł dąb. Tej rozgarnął krze, za chternimi sę wukozała
5869 33 | Po rebackjich vsach ju sę rozgodało, a muszoł chto z njich podsłuchac,
5870 20 | njebje a ten vjaterk dokę rozgonji. Będze vjidno.~I vjidnjało
5871 33 | czołnje, długjim vjosłem rozgornjała vodę, a złoti vłos dlugji
5872 1 | tej won sę może straszno rozgorzëc.~Ale jednigo razu tak sę
5873 43 | wostatné klasnjęcé rękji rozgorzonigo Boga, grzemot popusceł i
5874 25 | możema sę tu mjedze njimi rozgospodarzec. Wonji sę wo to nje wobrażą
5875 9 | Strumjanną ju słonuszko sę rozgrzało jak latem, le v Bonifacigo
5876 41 | vlosach i brodach, tej ludze rozgrzani przë pjecach dzevovelë sę,
5877 24 | samigo Zbavjicela dostoł rozgrzeszenjé, wuzdrzoł jem krola jezora.
5878 17 | nańdze v polu, czim bem sę rozgrzoł? A kjej jidę na noczęższi
5879 20 | Żebe le ta doka sę chcałi rozińc! Bo z ludzi nom tu be njicht
5880 42 | cze pozdnji z Trąbjiną sę rozińdę. Nje przëszło mje do głovë,
5881 43 | przëboczeła sobje nasze rozińdzenjé sę i wobjęła mje sziję z
5882 34 | vołtorza precz.~Jesz sę nje rozjeżdżelë, jak mojich wuszu doszło
5883 42 | sedzenjô. Won sodł, vëjął rożk, zażeł tobakji i rzekł:~—
5884 13 | njebo.~A Mjichoł zażeł z rożka i rzekł:~— Stari rok jidze
5885 38 | szlachujesz! Pożdejle! Jô cë zaru rozkaszubję ten nadpjis łacińskji: ~—
5886 38 | Batorego. V jego służbje pod rozkazem hetmana Jana Zamojskjigo
5887 42 | worganjista przëszed do mje z rozkazu ksędza jegomoscë vëmavjac
5888 9 | wofjarovac służbę moję. Vez, rozkazuj mje, njevolnjikovji tvojimu.
5889 22 | przed Vacłava. Bo krol tak rozkazuje, iż ciebje potrzebuje...~—
5890 26 | bormistrzovji cos chiże po njemjecku rozkłodac. Ten słuchoł z wuvogą, a
5891 21 | te vesokji Bożé mękji, co rozkrziżovałë remjona litoscevje na granjicach
5892 34 | bëlë głupi, jak tobaka v rożku. Choba bëlë vëortovani!
5893 44 | chterna spadła, a pękłszë rozlała polącą smołę po gorze. V
5894 32 | rękę ku szklącim, szeroko rozlanim vodom i rzekło:~— Wobjeżałam
5895 23 | tak sę wona ta kjełbasa rozlecała zaru na dvje połovë. Vadzëc
5896 9 | zatrzęsłë, jakbem sę mjoł rozlecec na kavałkji.~Długo to mje
5897 25 | czornô noc.~V tim zaczęło sę rozlegac szczekanjé psa tak krotko,
5898 43 | tim jakjis rożovi vjidë rozlevałë sę po vodach, jednostajni
5899 24 | gorach. Tero rozeszlë sę jak rozlotają sę ptochë vjeczorem do svojich
5900 25 | zopjeckjem. Wob ten czas jô rozłożę sicenę na dachu mojim sposobem.~
5901 40 | camróv budovani. Vkoł njego rozłożeł sę smętorz dużi, pełen grobóv.
5902 23 | zelonô dzarna jük divan rozłożeła sę. Kjej ma naszła, tej
5903 25 | Kjej ma jesz tę sicenę rozłożemana tvojim dachu, tej nom njeprzepadô,
5904 24 | wuczujesz godkę kaszubską rozmajitą i podkorbjanjé z rożnich
5905 11 | svjata zasoł procem njim rozmajité zela na pomoc i lekovanjé.
5906 14 | vanożeł i nadstovjoł wucho rozmajiti ludzkji godce. Movji pomału,
5907 14 | na kozle zatchłą, bronją rozmajitigo sztołtu, jak mje no Mjichoł
5908 23 | karczmë. Jak jem naszedł rozmiszlającë, chdze sę wob noc podzeję,
5909 26 | tovarami, ale po prożnim rozmiszlanju zdoł sę z vszetkjim na na
5910 27 | czas przestovanjô z Remusem rozmjecoł v njim do żevigo żolącé
5911 43 | tego wuzdrzoł dzevczę i rozmjiłovoł sę v njim. A jak wono przëjachało
5912 33 | cuzich panóv.~V takjich rozmovach minęła godzena jedna i drugô,
5913 5 | pustkovju mogł sę nolepji rozmovjic, bo wona jedinô moję godkę
5914 20 | kjile sztuk suszonich na rożnach rib, a ku reszce krotką
5915 19 | smjoł sę dzedzec. — Znaję jô rożné godkji ludzkji, ale takji
5916 19 | chcelë wode mje jesz pokupac różné rzecze. Kjej jesma z Trąbą
5917 18 | przez rozvaloné vjerzeje. Roznekało wono womonë nocné, vësvjeceło
5918 36 | radë, le veznę i zagraję na roznekanjé czornich mesli.~I vzął Trąba
5919 25 | vczora, a letkji vjater roznekoł dokę. Vjidzec beło daleko
5920 24 | rozmajitą i podkorbjanjé z rożnich parafijnich zveczajóv choc
5921 35 | dzirżkoscë i rozumovji — procem rożnim panom, chlerni nami rządzilë —
5922 17 | bëlë naszi. Wonji gadelë rożnimi cuzimi godkoma chternich
5923 26 | szło barzo pomału, bo i ten roznjemczicel nji mogł vërozumjec moji
5924 26 | sądovnjik, chturen moje vëznanjé roznjemczoł sędzimu. Bo ten nje rozumjoł
5925 2 | boso chodzilë po zemji a roznosilë nowukę ludzom i zbavjenjé
5926 27 | njc vëboczi: Jedno, żes roznoszoł Kaszubom ksążkji, v chternich
5927 11 | wobjeg, pjekjelni wogjiń, rożô. Jak je wod razu nje vënekosz,
5928 8 | vëcignął z mjecha pjękną rożovą stążkę, na dva polce szeroką,
5929 32 | kjerującô czołnem pod rzoze rożovigo njeba. Koguż to wona mje
5930 31 | pjoskami vjelgji vodë jezora. Rożovjiło sę jesz njebo nad molem,
5931 8 | svoji Martë. Snożé dzevczę! Różovô stążka ve varkocze, a vszescë
5932 33 | Vejherova v dorunku.~V jizbje rozpakovol Trąba svoje pakunkji i vëdobeł
5933 43 | mjiłosc do nji mje duszę rozparła, żem ję wobjął za szeję
5934 32 | zapadła, żeli mu Trąba nje rozpędzi czasu svojimi krotofilami.~
5935 22 | Jak cę nje wuzdrzelë, tej rozpitivelë sę wu ludzi, cze nji ma
5936 23 | takji jeden ze szklącą mucą rozpitivoł sę v wobu karczmach za takjim
5937 36 | trenku pjekjelnigo jich tak rozpjerô, że tełem i przodkjem jidą
5938 26 | pjisorz, Z drugji stronë rozpjeroł sę na krzasle starszi szandara,
5939 39 | skrzidlati smok: skrzidła rozpjęté szeroko, jakbe njimi przëkrëc
5940 38 | doznoł, że mje mjelë vamps rozpjęti, be mje cucëc, a tero na
5941 7 | Golijace i zączął jego ruchna rozpjinac.~Ale tero nadbjegła i Marcijanna.
5942 13 | zakreła woczë szertuchem i rozpłakała sę głosno.~ ~
5943 29 | żebe to machtanjé Smętka rozplątac!~Krol jezora chvjilę rozmiszloł,
5944 38 | jak zemnjica, chterna sę rozpłivô v pjerszi porenk, a ji sztołt
5945 9 | Jesz ksądz z kozalnjice nje rozpoczął zdrovask, ju jô drogą v
5946 33 | rosłë potęgji na svjece i sę rozpodałë, ale wopoka svjętigo Pjotra,
5947 34 | sę rozvjeselelë serca i rozpogodzelë skarnje, jak wod łunë, co
5948 39 | że słuńce, czervjoné jak rozpolonô kula, tonęło ju za dalekjim
5949 27 | minje, ale jak mje sądovnjik rozpolszczeł cerograf mojigo woskarżenjô.
5950 23 | vzęlëjesz trzë bjałkji i rozporządzilë:~— Wod ti mokroscë babsko
5951 13 | po chternim vjeczor szarą rozposceroł cenją. Le v brozdach i rovach
5952 7 | njimem z njim przëszedł do rozpravë, njico dzivnigo sę stało
5953 34 | tego, że vłoscicel Hutë rozpravovoł sę tak srodze ze svojimi
5954 19 | chdze wona na perzenë sę rozprisła i podnjosł jem rękę ku timu
5955 23 | Klerikové cos trzasło i rozprisło, poczim brzedkô vonjô sę
5956 19 | tvoje rozbjił v rzępc.~Tej rozprisnje v smolnich skrach~żadni
5957 44 | vjelgjigo i svjętigo wobrządku i rozprovjałë sę na njim vjelgji spravë.
5958 21 | Slode jich szło jesz troje a rozprovjelë głosno jak na jarmarku.
5959 8 | krevji. Tak wonji vzelë to rozpuszczac cepłą vodą, jaż doszlë do
5960 8 | klepac, żebe mu sę krev rozruchała. Tej wotvorzeł svój tłomok (
5961 5 | sę podeprzę i kąsk gnotë rozruchom!~Tej wona przënjesła nen
5962 14 | nasze, że vjedno złô ręka rozrzeszała pęto, co nas trzimało v
5963 41 | ludzkji i początk delë vsom, rozsadłim mjedze jezorami Sudomjem,
5964 22 | tesknjączka mje sę v duszë rozsadta za naszim pustkovjem i za
5965 7 | a Bog njech mjedze nami rozsądzi! —~Ale won na mje nje słuchoł,
5966 39 | rebackjich checzi na kraju rozsepanô sedzała. Ludze pravje vstovelë
5967 33 | chcoł.~ — Tero wonji sę rozsepją po całim wostrovje i naju
5968 37 | lud rebackji. Lud ten sę rozsepje, jak wostatni pon wumrze,
5969 14 | chterni tu ztąd vjarę svjętą rozsevelë strzod naszich przodkóv.
5970 22 | taką szerzą i dhiżą won sę rozsodł z vojskjem svojich stolemnich
5971 18 | drzevach i chrostach sę rozspjevivałë. Sodł jem przë wognju Trąbovim,
5972 28 | zmarłé pokolenjô, co na rozstajnich drogach mjedze Grzebovem
5973 32 | tobe ta gromada kaminji sę rozstąpjiła. a v brzuchu tego wostrovu
5974 44 | placu. Vszescë sę przed njim rozstąpovelë, a won podnjosł zev i vołoł:~
5975 44 | sę nje stało co złego! ~Rozstąpta sę na krokóv trzëdzesce, ~
5976 20 | gorę jidze! ~Patrzę. Ksężec rozsvjeceł ju noc, tak że vszetko vjidzec
5977 5 | Słuńce z vesokjigo njeba tak rozsvjeceło całé pole, że navetk nomjizernjejszi
5978 27 | statkovanju sę, podjął sę rozszerzac zakozani modlitevnjikji,
5979 7 | mogł, a kjej sę dim do tile roztąpjił, żem mogł nigo worzla rozeznac,
5980 14 | stoleca Njemcóv i mjasto Roztoka, njedalek morzô. Wod połnjô
5981 18 | za kozłem, za dżenją, za roztvorcem abo jaką jinszą pjekjelną
5982 19 | że i ten zaprzańc pon ję rozuinjoł. Bo krev mu buchła do głovë,
5983 6 | ze mje nje smjoł, bo mje rozumioł. A razu jednigo won do mie
5984 13 | dzekji vedavającë govor i nje rozumjałi, chvjądało sę kole voza.
5985 19 | Czernjik. Vëji jesz nje rozumjece, ale za chvjilę małą będze
5986 40 | na nas zdrzałë njick nje rozumjejącë. Rzekł rebok jiscącë sę
5987 15 | Tu më vszescë jego godkę rozumjejemë, a jakuż won sę z cuzimi
5988 15 | jes dobri i procovjiti, bo rozumjema tvoją godkę i znajema cę
5989 4 | i wuszami strziże, a nje rozumjołbe człovjeka, co mô gębę do
5990 45 | nje won błądzeł, le jich rozumk beł za letkji, be tę vjelgą
5991 42 | z Remusem. To tej gadej rozumno, jak meslisz go pochovac?~—
5992 40 | stareszka v łovce i spjevają. Rozvalëc dvjerze! — A wob ten czas
5993 18 | scanach, przez lukę i przez rozvaloné vjerzeje. Roznekało wono
5994 44 | stolemnô smolnjica, jason na rozvalonim gnjozdze naszigo szczescô.
5995 41 | nadprzërodzonim sposobem rozvarłë svoje spjevné vargji na
5996 21 | Przë ti staceji będzemë rozvażac, cze napjic sę jingveru,
5997 33 | vjidu, długjimi vjeczorami rozvijoł przede mną vątk dzejóv meslë
5998 1 | papjorami i starim zegarem. Rozvinął jem pjismo, a beło go sporo.
5999 39 | Genovefje. Vjater dmuchnął v rozvjané kartë, a jô za wokłodkji
6000 8 | Pon Bog dô sto lôt żëcô i rozvjąże mu jęzek, cobe godoł vszetkjimi
6001 34 | svoje przigodë. Ale nom sę rozvjeselelë serca i rozpogodzelë skarnje,
6002 18 | będę wogjiń wobskocoł, lë rozvjeszisz svoje ruchna na słuńcu,
6003 37 | srebrem i złotem, na podstavje rozvjeszonich po scanach dębovich chustk.
6004 45 | tak sę mje tero v duszë rozvjidnjało przë tim wopovjodanju dzecom:~—
6005 18 | z butelkji.~Ale czim sę rozvjidnjivało z mjesądzovich parminji,
6006 33 | pełnji nocë, bo i jô so rozvożeł: Żeli Trąba v taką pogodę
6007 20 | takjigo jesz njevjidzoł. Ale rozvożivszë so v rozumje akuratno vszetko,
6008 33 | kuchnji, a jô je dmuchoczem rozżolę. To nje dô njiżodni łunë,
6009 33 | Trąbë. Wob ten czas vęgle sę rozżolełë, że wod njich nasza kuchnjô
6010 14 | Tak svjeca jesz roz sę rozżoli vjideni, njim zagasnje.
6011 24 | podnoszô vjeko svoji trumë...~Ruch sę tero zrobjił v morzu
6012 18 | zdało. Żoga woprzestała sę ruchac a za scaną v vodze czuc
6013 33 | wobeszedł wostrożnje do ruchavigo kaminja i vlozł. Z dołu
6014 34 | jak mjętkji i zgrabni są ruchë tego dzirżkjigo dzevczęca,
6015 21 | won gębë nje wodemknął.~— Rudis indigestaque moles! — rzekł
6016 14 | żołnjerza rękoma jô spoleł Rujańską Stannjicę, a Svjętovita
6017 38 | głovę mojigo męża i krola Ruji...~Smętk, chturen svjętą
6018 23 | dvje karczmë dostatné i rumné naprocem sobje ve vsë stojącé.
6019 33 | doczuł, stoł sę za dvjerzami rumot i njico srodze zrnokłigo
6020 36 | drevjannimi cegłami, żebe voze nje rumotałë. A vë robjilësce vaszą trąbą
6021 22 | piorunem zasłoni cę tem runem, ~Nie ma szkody z ognia,
6022 18 | straszno. Bo tam stoji tile rur i koł zębovatich, a do tego
6023 14 | że stołu zvinjęté v długą rurę płotno, a kjej je rozvjinął,
6024 32 | wokjennjicami. Długji to belë rurë na kjile stop, chterne przebjijalë
6025 33 | i wuzdrzoł ve vëtrupjałi rurze drzeva vesoko povjeszoné
6026 13 | povjadac wo Szvedach, wo Ruskach i Francuzach, chterni z
6027 18 | movji, cze krol pruskji abo ruskji taką starżą mają, kjej legną
6028 37 | tede: Chdzes daleko v kraju Ruskóv są takji borë, przez chterne
6029 44 | chdze stojało svjęté mjasto, ruszą sę vjelgji kaminje, żdająci
6030 14 | że v całim kraju ludze sę ruszac zaczęlë, jak pszczołë na
6031 43 | czołen zavrocę.~Wod jednigo ruszenjô vjosła czolen zatańcovoł
6032 27 | wurzasu wumarł na mjejscu, ruszoni paraluszem. Po tim strasznim
6033 10 | tvojim koscatim, chudim rusztovanjim vëzdrzisz, jak nje przimjerzając...~
6034 20 | jął wustavjac leszczenovi rusztunk przë wognju na svoje ruchna. —
6035 26 | scanę, wobaleł ję z całim rusztunkjem i z vjechrzu wostoł leżącë.
6036 11 | vjikę, makovjicę, belicę, rutę, pokrętnjik, żolti knopkjł,
6037 7 | jął sobje vłose z głovë rvac i vrzeszczec.~—Cuż, të zrobjił,
6038 1 | wona srodze nje lubjiła i rvała sę na lińcuchu jak szolonô,
6039 39 | brzuch vjelgji beczkji, rvało nas v przodk chiżim jak
6040 41 | drogą v lese?~Alem tero rvoł dzirżko długjimi krokoma
6041 45 | jem sebje. — Czeż Smętk mô rządzec vjecznje v naszich dzejach,
6042 44 | wogjiń tvojich woczu będze rządzeł sercami ludzi, jak woko
6043 33 | pojavjenjim. Ale won sę s rząsł, jak wopadani pjes, i rzekł:~—
6044 27 | jaja vëlęgłé. Ale dvuch rzeca cë njc vëboczi: Jedno, żes
|