1asu-cesnj | cesza-dokto | dokuc-glebj | glebo-jizem | jizra-krovo | kruko-mecha | mecho-napji | napla-odi | odpad-podpj | podpl-prega | prete-przez | przic-rzeca | rzech-spjev | spjic-szept | szero-varna | varne-vestu | vesun-vrobl | vroce-wodrz | wodsa-wukri | wukro-zandz | zanje-zevej | zevim-zyja
Chapter
9050 24 | zębóv vëcigac, a tej won wodsami nobożnoscë veznje i po nocach
9051 30 | klocu wod rąbjenjô drzeva, wodsapnął i rzekł:~— Të może meslisz,
9052 18 | szor czuc beło.~Tej jem wodsapnoł, przeżegnoł sę i vëszedł
9053 21 | Ale kjej nje chce jich wodsedzec, tej njech sę chronji!~To
9054 36 | djobłem z pjekła!~Trąba wodskoczeł i sę przeżegnoł.~— Tec vë
9055 10 | sę i poslij mje. Jô cë sę wodsłużę, czim będę mogł.~Morcin
9056 19 | porvało v gorę, żcm iiiuszol wodspjevac na jego spjevę pjekjelną:~
9057 11 | tak kjile dalszich vjerszi wodspjevoł, dusza ve mje sę wuspokojiła
9058 8 | mje moje żëcé retovoł — wodstąpję ję napoł zadarmo. Njech
9059 36 | Na to wonji wod dvjerzi wodstąpjilë, a Trąba vjidzącë, że jô
9060 26 | Tak zgrzitnął zęboma i wodstąpjivszë wode mje, zaczął bormistrzovji
9061 26 | kosz i levą ręką gom sobje wodsunął, cobe dostac rum, tej scesnął
9062 43 | vëpłakała wod serca, tej wodsunęła sę wode mje i rzekła smutnim
9063 27 | njerozumjoł. Dosc długo won sę tam wodszczekivoł jim po njemjecku, ale ku
9064 41 | Njechle przińdze lato a won wodtajô.~I zaczęłë sę jedni rzechotac.
9065 33 | Dreżę całi wod zibu. Jak nje wodtajom kąsk przë wognju, tej zdrevnjeję,
9066 36 | stalanni dzub. Tim won takjigo wodtijeńca dzubnje, chdze sę trafji,
9067 30 | kjile razi, ale të bjedoku wodtrąbjic sę żes nji mogł. Choba bes
9068 14 | vszetko vëzbeła, jakżesma wodvekła wod bronji i panovanjô i
9069 13 | Dzis naszi ludze wod tego wodviklë. Ale mój njeboszczik tatk
9070 32 | grubi korzinje jakjigos wodvjecznigo drzeva, chterno muszało
9071 29 | wobezdrzoł. Po tich doktorskjich wodvjedzenach kozelë mje codzeń chadzac
9072 30 | drugjim tigodnju jô wodebroł wodvjedzenjć jesz barżij njespodzevané,
9073 42 | zveczajno mje njicht nje wodvjedzoł. Dogadac ze mną sę nje beło
9074 37 | jesz vjerzisz v svój lud i wodvjedzosz jego wostatné granjice i
9075 33 | kłopotu nje robji, Trąbo! Na wodvodze do złego jim nje zbivô.
9076 31 | Christus! ~A na postacejô wodvołala:~—Na vjekji vjekóv. Amen!~—
9077 34 | złomanjé karku!~— Bog zapłac! — wodvołoł Trąba.— I vë! ~Jidącë spjeszno
9078 18 | i szukac takjich, co sę wodvożą. Rzeczë, Trąbo, chcoł të
9079 33 | uwonji be sę na takji gvołt wodvożilë?~Ale ksądz sę smjoł.~— Wo
9080 34 | Trąba, chturen tak dzirżko i wodvożno przënjosł mje z Vejherova
9081 43 | krolevjonka, zveczajno tak wodvożnô, cesnęła sę do mje, jak
9082 38 | Vëbavjic chcołbes zapadłi zomk, wodvrocëc koła Smętkovigo vozu! A
9083 23 | wona sę wod njego plecoma wodvroceła i njick nje rzekła. A Leon
9084 11 | chtuż të jes takji?~— Jô jem wodvroconą stroną ksężeca i vogą na
9085 10 | wodvogji patrzëc ji v woczë, le wodvroconi plecoma zakłodoł jem postronkji
9086 36 | va jesta pjekjelnikji! — wodvrzeszczoł Trąba! — Ha! Pjesnjô nobożnô
9087 42 | zavodzom!~— Wod złigo ducha wodżegnosz sę krziżem svjętim a wod
9088 34 | ju belasma v drodze. Nje wodzękovałasma sę z panną Klemą i ji matką,
9089 42 | słodkjimi słovami do mje sę wodzevała.~— Kochani Remusku! Vjidzisz,
9090 24 | vezdrzenjim rzekł:~— Nje wodzevosz sę na moje pitanjé. Może
9091 34 | i v bezpjeku svjęconich wofjar, ale żodna mje sę tak mocko
9092 24 | duszë moji rozmiszlac wo wofjarze Zbavjicela svjata. A jednak
9093 3 | chojnë. Do njich won sę woganjająci womonje dovlekł a ztądka
9094 42 | Trąbjinô i krziczała:~— Remus wogłupjoł i mje chce zabjic! ~Zbjeglë
9095 42 | stłukl sobje głovę, jaż mje wogłuszeło. Nje beło v rzece głęboko,
9096 27 | wuderzeł na szandarę Hazego i wogłuszivszë go klasnjęcim pjęscą v głovę,
9097 42 | Zbjeglë sę ludze i napoł wogłuszonigo vëcignęlë mje z rzekji.
9098 41 | ludzkjich checzach dużimi wognjami v kominkach bronjilë sę
9099 38 | wotrokji Veletóv mdą~Strzec wognji, chterne z grobóv żglą,~
9100 43 | grzemotë i łiskavjice zagrałë wognjistą pjesnją. Czuc beło, jak
9101 43 | chvjilę rozdzerałë scanę wognjisté mołnje.~Ma dvoje sedzałasma
9102 24 | jednak svjeci jak słup wognjisti, jak bliza morskô ku połnjovim
9103 38 | jimu pozdrovjenjé słoł ~Wognjistim wokjem Revekoł,~Ga wotrokji
9104 38 | pałacovi dvornjice vjidzoł wognjové zorze zasipjającigo słuńca.
9105 34 | mjelë detka, żebe sę dac wogolic.~Trąba tero rzekł za ksędza:~—
9106 28 | zdrovjô. Tej wonji mje głovę wogolilë jaż na skorę.~— Tero të
9107 40 | woknami chat ve vjeskjich wogrodach. Z lasu kvjotkóv strzelałë
9108 14 | skrzidła! A vjińcem gardóv wogrodzilë wubetk vsóv svojich i kontin.
9109 29 | sanjach, zezibł i dostoł wogroszkę. Tej zaczął pluc krevją
9110 12 | zamknął spjik. Coroz brała mje wogrożka takô, żem vstojoł z łożka
9111 44 | skarnji bjił mroz, chternigo wogrzac nje potrafjiłë łunë Smętkovigo
9112 12 | mje vjater wovjoł i słuńce wogrzało. A jô poznoł, że vszetko
9113 20 | cepła, że sę sedzało jak v wogrzani jizbje. Na wokrąg dichałë
9114 33 | njibe to sę przë wognjisku wogrzevac. Ale jô vjedzoł, że won
9115 36 | przeżegnoł sę i rzekł:~— V jimję Wojcai Sena...! Czeva wobarchnjała,
9116 31 | wostalné chvjile z mojim wojcern przebivelë.~I podała mje
9117 14 | będę. Tec movjisz naszą wojcovestą godką kaszubską a nje cuzą.~
9118 34 | civilizaceją, zakozanjé wojcovesti movë i vjarë zvją wonji
9119 26 | takjigo cudu tak sę vërzaslë wojcovje mjasta, że wuchvalilë sę
9120 1 | meslach, kjej won wurosł na wojcovjisti roli.~Bivało navetk i tak,
9121 27 | kjile latach vroceł sę na wojczesté pustkovjé burzon Zobłockji.
9122 18 | je straszno. Nje zamknę woka, chocbe mje anjeli z njeba
9123 33 | spodzevac. A ksądz też do mje wokazivoł vjarę i dobré serce, tak
9124 9 | łożka mojigo pod zelonim wokjenkjëm jô mu nje wustąpjił, bom
9125 32 | dzecka wuzdrzoł v zelonim wokjenku v mjesądzovim vjidze? Cze
9126 40 | trzasnął njim z całi mocë v wokjenni krziż, tak że całé wokno
9127 32 | choba kjejbe przë wodemkłich wokjennjicach v nocë vjid sę poleł v jizbje.~
9128 32 | przez lukji, przedtim zamkłi wokjennjicami. Długji to belë rurë na
9129 40 | Njebo pozerało słonecznim wokjern, jakbe sę redovało nad tim
9130 5 | karku i zaczął go ną szligą wokłodac, jaż psesko, zaczęło vëc
9131 42 | sedzała Trąbjinô i moję głovę wokłodała remjonkjem.~Minął długji
9132 39 | rozvjané kartë, a jô za wokłodkji vesoko podnjosł polącą ksążkę
9133 1 | Słuńce łiszczało v jego woknacli dużich. Jedno wokno beło
9134 38 | sę wobracac ku vjelgjimu woknu. Na jego podstavje kożdô
9135 41 | nje beło, tak nje beło. Wokolica znanô nama dobrze z naszigo
9136 31 | rozum, mje sę zdaje, że v wokolicach jezora i na jego wostrovach
9137 42 | Boską Sevną. Vszescë ludze z wokolice dalij i krocij Lipna vjidzelë,
9138 33 | kura abo govor ludzkji z wokolnich vsóv. Bezmała co dzeń z
9139 33 | rovnak v procë svojich rąk wokozelë sę provdzevimi stolimami.
9140 27 | tovarem, wod młodich lôt wokozivoł chęc i wodvogę do vszelkjigo
9141 44 | łokc vesokji i vjińcami wokrąconi. Wustavjilë sę vkrąg jego
9142 1 | chturen doł sę woszukivac i wokradac, njick nje movjącë le: Bjej
9143 23 | wuzdrzot, że Klerik dostoł wokrągłé woczë jak bulvë i szedł
9144 42 | pjilovała, be cebje nje wokredlë.~— Mje nje wokrodają.~—
9145 5 | z wuvogą, vjidzę, że mô wokręgh czebk a pospode koło szeji
9146 26 | człovjekjem. Ten mjoł na głovje wokręgłą czopkę z nebą, vkoł czopkji
9147 25 | mogjiłami. Bełë wone bezmała wokręglé a vjęcij njiż szterdzesce
9148 33 | sę, jakjim sposobem nasze wokręgłi wostrovë zvani stolimkami
9149 7 | brzegu leżało vjele kamiszkóv wokręgłich i gładkjich. Tak jô vëbroł
9150 22 | vjechrz, vjidzisz, że wona wokręgłô i vkoł wusepani na spichu
9151 33 | noc nad przërodzenjé cemnô wokreła svjat. Vrocivszë donaszi
9152 38 | będze v gardła dvoje rzek ~Wokręt z chorągvją Grifa bjegł, ~
9153 1 | sztoperczeł won tej głovą, wokretą mucą barankovą, vesoko nad
9154 14 | cë tile: Kjej jem jachoł wokrętem po vjelgjich morzach, vjidzoł
9155 1 | podoł na woczë, bo norod wokrętnijkóv to chłopë dużi jak masztë.
9156 37 | vërobjô i takji, chterne wokrętnjikji z przëmorskjich vsóv poprzëvozilë
9157 1 | ksążkoma żdała na klcpjisku, wokretô voskovaną przëkrivą, chterna
9158 32 | naszich boróv, takji, co wokrętovi żogle njese v zamorskji
9159 5 | guz na głovje zrobjił i cę wokrevavjił?~— Nje, Marto, to jô sę
9160 42 | nje wokredlë.~— Mje nje wokrodają.~— Jô dejadej wostanę, bo
9161 18 | zotor, bo mje spomnjenjé wokrolevjoncez podwukorunovani jarzębjinë
9162 1 | Remus je sobje zachovot na wokroszenjé wobjadu. Jô żiczeł Freszë
9163 18 | rozprovjoł wo svoji bjałce wokrutni i wo pocesze, chterną pjijoł
9164 29 | beł sen żoden le provda wokrutnô.~Vjęcij jô ju krola jczora
9165 21 | Svorzeva i Pucka, i ti, co na Woksevskji Kępje na pszenjicznich gruńtach
9166 44 | Żdô ju kat ze smjercą v woku. ~Wumrzesz, kanjo, po veroku ~
9167 8 | mój grzeszk v pravi nodze wokulavjił.~Tak jô nje żdoł, le vzął
9168 34 | postavje z długą żołtą brodą i wokulorami na woczach. Z vjelgjim dzevovanjim
9169 34 | Krolevca.~— A chdze vë tak wokurzilë svoje botë i płoszcz, co
9170 22 | cignęło kjile vozóv vesoko woladovanich kobjołkami i pudłami ze
9171 21 | Żłopji vodę a będzesz mjoł wolej v głovje. ~Ale som vząt
9172 41 | wostri mroz mu kąsk scął wolij v głovje. Njechle przińdze
9173 35 | kondukt pana Jozva i pod Wolivską Bromą zadoł mje pitanjć:
9174 23 | vęglovnjika v lese. Przë Bromje Wolivskji ma sę zos woboczema!~I vstoł
9175 35 | Remus sę modlił v koscele Wolivskjim za dusze ksążąt kaszubskjich
9176 20 | naszich prav przed mnjichami wolivskjimi, chterni nom zakozivelë
9177 24 | szczudła na krziżu. ~ ~Wolivskô Brama! Przë szerokji drodze
9178 9 | ponad czubë chojeczk i wolszk, cze krolevjonka moja nje
9179 33 | i dvjerze do moji dusze wolvorzeł, jak jesz njikomu, pokąd
9180 27 | pustkovjokóv na svjodkóv i cę womalovelë na jistnigo rebelijanta.
9181 5 | jinaczij, kjej jô sę zaboczeł womëc v rzece? Krev mje sę zgęsceła
9182 7 | czas! — Ale lica mjoł jakbe womglałé, njibe konająci człovjek,
9183 21 | proceseji, kjej va będzeta womglałi léżała v rovje?~— Njick
9184 38 | gvesno tak beł wurzasłi mojim womglenjim, że na njic vjęcij nje doł
9185 20 | svojim porządku. Le wob drogę womijac będzema vse, bo kaduk nje
9186 34 | Borskjem i Gorkami, żebe vse wominąc. Ale njedalek Cisevjô zdrzimë
9187 22 | wumęczonigo starka. Strach mje wominął, kjej jem wuczuł słova pjesnji:~
9188 20 | gonjic?~Vjeczorem tegoż dnja wominąvszë Vjele, zkąd daleko vjitalë
9189 29 | płoszcz smjertelni. Ju mje womjinęła vszelkô słabota, vstoł jem
9190 9 | przë vjeczerzi ledvo łeżkę womoczeł v zupje, Marcijanna na svój
9191 34 | porovnani jakjimu lasovimu womońcovji, chturen dulczi, be popsuc
9192 10 | sostra wod dzecka. Żeli wonacę chce, a të mosz volą brac
9193 36 | vjarë i zaczął wopovjadac wonas: zkąd ma jidzema i jakesma
9194 1 | mogę, chto jesta ten, komu wonesę noleżą. Czetejce vë, panje,
9195 23 | sę strzimoł. Wuvożejta: Wonjii mje szukają. Muszelë sę
9196 21 | sę chronji!~To rzekłszë, wonznjiknął v cemni wuliczce, njim jô
9197 33 | Ale won sę s rząsł, jak wopadani pjes, i rzekł:~— Jegomosc!
9198 20 | gorę. Ku reszce z nji sano wopadło i stojoł vesokji chłop z
9199 20 | chleba. A jak ten wogjiń wopadnje, tej z pod kaminji vëdobędzema
9200 12 | vëgrzało, vjate vëvjoł,deszcz wopadoł, a na Matkę Boską Sevną
9201 14 | Choba porządk svjata na wopak sę vëvroceł! Chtuż v gromnjiczniku
9202 42 | duszę, kjej jô na Strumjanną wopakovoł karę ksążkami i tovarem
9203 33 | vąsaté gębë szandarskji i wopaloné słuńcem lica lesnich. Bliżij
9204 10 | wusmjercëc v ti chvjilë. Alem wopamjętoł sę i scesnął jem wobjema
9205 38 | głovę v teł za sebje na woparcé krzasła. Woczë ji zrobjilë
9206 23 | mje też na sedzączkę. Tej woparł plece wo płot i tak movjił:~—
9207 20 | rzekł Trąba. A vaspon stojoł woparłi na svoji długji strzelbje
9208 36 | podskoczeł na to vjidzenjé, jak woparzoni i vrzeszczoł:~— Tam won
9209 35 | Chdziż sę podzelë możni wopatovje bogatich klosztoróv?~Chtuż
9210 33 | pjilują! Szkoda, żesma sę nje wopatrzeła lepji v żevnotę, bosma vczora
9211 8 | Tej i Marta svoję cliovę wopatrzivszë pomagała nom spjevac svojim
9212 27 | że ze stanem svojim przez Wopatrznosc mu namjenjonim spokojni
9213 33 | tvoją, dobré jesta i volą Wopatrznoscë, chterna svjat i ludzi provadzi
9214 39 | żevnotę mjoł naju dvornjik wopatrzoné, ale pjic nama sę chcało.
9215 32 | zomkach bivają sklepë dobrze wopatrzoni v trunkji i vjina. Bele
9216 21 | talaróv. Ale Stach chcącë wopchnąc detka vzął do njesenjô wob
9217 23 | jem głodni. Mój brat Stach wopchnął na mje przënomji dva talarë
9218 8 | co wona je vorta i be mje wopedlë i wobrabovelë, jakbem skorb
9219 27 | flińtami i armatą, co sę możesz wopędzëc, tej złodzejstvo i rabunk
9220 23 | Zaczęlë v kompanjiji sę wopitivac i szukac zbrodnjorza. Pitalë
9221 23 | Barzo nen kęsi pjes sę wopitivoł za tobą. Muszi chtos vjelgą
9222 40 | zapuscëc, bo nje dostovało ji wopjekji naju svjętigo koscoła povszechnigo.~
9223 7 | kozoł mje sę tą njivekę wopjekovac, choc jô mu nje jezdem anji
9224 31 | zazeralë gorą jego dachu, jak wopjekunë rodu, chturen sę pod jich
9225 15 | chto cë dô stravë? Chto cę wopjerze i wobszije? Minje lato i
9226 7 | To je Golijat, jak won je wopjisani v Pjismach. A Pon Bog cë
9227 21 | tich senóv mjeszczańskjich wopjisivoł Trąba. Ale wonji sę tero
9228 21 | wostanę...~ ~... Jakuż jô cę wopjiszę moją wubogą godką, pjelgrzimko
9229 25 | njibe v Koscerznje vroci. Wopłacivszë poczestunk, noclig i stravę,
9230 21 | ni wobraznjicë muszą sami wopłocac. Na to wonji dostaną wosmë
9231 27 | chterną mjelë na parące do wopluvanjô cebje i muszą sę nją struc.
9232 6 | kaminjem z puszczovkji zabjił wopocznigo Golijata, co rągoł Bogu.
9233 32 | wona mje sę jesz veższô i wopocznjejszô, njiże v nocë z daleka.
9234 10 | pęknje!~Takji mesle mje wopodałë jak tonącigo, chternimu
9235 20 | szeroką vodę, a za vodą jakbe wopokę, vëdvigłą z jezora.~— To
9236 27 | zakozané, Remus nje leno wopor stovjoł procem remjenju
9237 33 | beło, jakbem muszoł jesz co woporządzëc, njim legnę, alem nje vjedzoł
9238 12 | Moja njeboszczeca matka wopovjadała, że jednimu tam skrąceło
9239 31 | jego mjono i przezvisko i wopovjedzce, jakji mô vłose woczë, skarnje,
9240 36 | grozi.~Tak Trąba mu vszetko wopovjedzoł, zkąd beło smjechu vjele.
9241 17 | Pojtale, to vama vszetko wopovjem. Jô stari anji do robotë,
9242 8 | blisko vjidu i ji czetoł wopovjesc wo Genovefje. Czetac tom
9243 2 | Sena... Cuż jô cë za bojkji wopovjodaję, małimu knopu! — Poj, dom
9244 20 | jego smjercë dzivną godkę wopovjodalë. Movjilë, że Czernjik zaproseł
9245 45 | duszë rozvjidnjało przë tim wopovjodanju dzecom:~— Vjarë! Chterna
9246 26 | rotuszovji. Spjeszilë sę wopravce barzo, bo sę bojelë naszich
9247 8 | Aj vaj! Nji mô wona złoti wopravë, chocbe i na dijamańtovą
9248 3 | Złego zaczęło go manjic i woprovadzac kołem. Ju go bodej do wucha
9249 28 | vzątk kase krolevskji, jaż woprovca wodstąpjił, przëzdrzoł mje
9250 31 | vdarzeł, jak cę strziglë woprovce pruskji.~Dva dnji ma vędrovała
9251 8 | mje sę njijak nje chcało woprzestacv słuchanju. A jak jem pozdrzoł
9252 25 | głovą, bo ten deszcz nje woprzestanje, a navetk zajk nje lubji
9253 26 | Jô nje vjedzoł, że rabunk woprzestanjébëc rabunkjem, kjej mu dô njemjeckji
9254 42 | ze sto zvoneczkami. Bez woprzestanjô smjałë sę ji woczë i gęba.
9255 26 | ksążkami, ale jak won nje woprzestovoł nacerac pjęscami, tej jô
9256 32 | Czężkji spomnjenjô nje wopuscełë mje, jaż stanęłasma nad
9257 8 | rog? —~Jak jego granjé, wopuscivszë rog, wucekło przez kurzatvę
9258 27 | wuńdzesz, przë czim nje wopuszczą worędzë, be cë sprac rzetnjicę
9259 41 | sprovadzełam cebje v tę wopuszczoną chałupę daleko wod ludzkjich
9260 43 | łiskavjic stojałasma dvoje wopuszczonich ludzi, trzimającë sę v remjonach,
9261 25 | jezoro czołnami i v tim wopuszczonim molu svoje vjęcorkji vëłożilë.
9262 21 | tego nje wopusceł żodni worądzë do vëpjicô, kjej na njego
9263 15 | mogł przejachac. Przë ti worądzem sę doznoł, że tu poprovdze
9264 13 | jô mom bąble na ręku wod woranjô — tej kuńc svjata będze
9265 3 | że ji nje scęlë, bo przë woranju muszelë ję vëmjijac. Pitoł
9266 10 | zakłodoł jem postronkji za worczikji. Ale wona żdała, jażem sę
9267 29 | daje chvałë njiże noveższi worder krola pruskjigo. Njevjasta
9268 42 | cë: Zajachoł tu z jakąs worędzą pon Czernjik z Koscerznë.
9269 21 | borovjiczô! Muszołbem bëc na worganach mestrem nad mestrami, kjejbem
9270 34 | worganjistą a jego trąba worganami. Stojoł won tam szadi i
9271 10 | krolevjonki bjołigo zomku.~Zagrałë worganë, ale jô czuł jich granjé
9272 22 | vesokji beł rurą vjelgjich worganóv, chterne vtorovałë pjesnji.~
9273 19 | woko Bożé, ~błogosłavjąc worni gon, ~dovato cë chlebni
9274 9 | kąsk sevi mroze.~Jô ju tero woroł pługjem v polu, bom na gburskjim
9275 43 | chturen trząsł lasem i worzącë głębokjimi skjibami vodë,
9276 42 | Lipna! Le boczë: Nje sadnje worzeł na grzędze v kurnjiku! Vëpji
9277 29 | mjazdrë i krevji. Zgasło jego worzłové vezdrzenjé, a z woczu głęboko
9278 41 | zabjegłë cë naprocem: Jedna z worzłovigo gnjozda, drugô kaczka z
9279 27 | pjernjikarza Bomboma podlegają wosądzenjô przez sąd civilni. Reszta
9280 27 | ale ku reszce mje rovnak wosądzilë na dva lata sodze.~Kjej
9281 35 | dusze.— Cobe cę womona nje wosamętała, jak no za młodich lôt na
9282 4 | bom znała go. A tak go wosamętałë, że wubetku nje nalozł doma
9283 20 | rzekł jem.~— Wobaji bełasma wosamętani, bom cę takjigo jesz njevjidzoł.
9284 24 | sodze! Choba z pomocą Złego wosamętoł sąd i sędzich.~Ale jô ti
9285 35 | jich vłodzę na morzu a ne wosce v jego ręku vłodzą nad rebim
9286 29 | przëstąpjił i scesnął jego woschłą rękę, a pitanjé samo mje
9287 1 | pchoł dalij boso. Tej jego woschlé nogji v szerokjich jak młinarskji
9288 29 | wobjęcé.~Kjej mje jich sądë woscidzełë na pjęc lôt sodze, tej jô
9289 41 | Pomorsce. Cerplivje, jak stari woseł, dozvoloł won procovac bjałkjenimu
9290 38 | Pańskjigo tesącznigo pjęcsetnigo wosemdzesątigo pjątigo. R. I. P. —~Przełożivszë
9291 27 | rozpolszczeł cerograf mojigo woskarżenjô. tej jô sę poprovdze muszoł
9292 17 | cerplivoscë tile, co skora wosła Mackovigo. A ti not barzo
9293 45 | całim całem korczovji, ale wosłabłi choroscą, mogł go le strzimac
9294 20 | nałożelë.~Zemja moja rodzi woslë i wosocz, bo jô, ji pon,
9295 33 | ksądz Paveł, z początku mje woslepjałë, jak wognje mołnji v cemną
9296 43 | rozdzeroł co chvjilę, jaż do woslepjenjô, zeloni vjid pjorunóv. V
9297 8 | Jô, chturen mjoł jem lôt wosmënosce, zdrzoł jem gorą jego głovë,
9298 33 | zegark:~— Tec navetk jesz wosmi nji ma! Tak to milą deszcz
9299 17 | dobrze zapłaceł.~Tak jô sę wosmjeleł i rzekł:~— Vëboczce, panje!
9300 8 | poł talara, ale jô ję dom wosmok tanji. Bo mje tu retovelë
9301 8 | talara, ale jô ję dom za pjęc wosmokóv. Njech tatk ję kupji svoji
9302 25 | besma strzimała.~Vęglovnjik wosmoloni jak morus chłop, chternimu
9303 11 | barankji, sloz, gorczecę, wosmożé, szalviję, bożé drzevko,
9304 37 | kjej skuńczeł wo naszich wosobach i wo Lipnje i wo pustkovju
9305 11 | wopjekę podda panu svemu,~A wosobhvje szczerze wufa jemu,~Smjele
9306 14 | podoł senom prętë kożdi z wosobna. A wonji je tero letkjim
9307 20 | Zemja moja rodzi woslë i wosocz, bo jô, ji pon, tacę sę
9308 18 | szczigjeł jezdem na zemovich wostach, jak smjecoch na vjeskjich
9309 31 | krevnjejszi njiże krevni, bosce wostalné chvjile z mojim wojcern
9310 25 | zatrzimoł krok i rzekł:~— Tu ma wostanjema wob noc! Wuvożej Remus:
9311 36 | strzod tile lutróv na sądze wostatecznim dovrzeszczoł sę do Pana
9312 40 | Sorbskjigojem vjidzoł reno wostatniroz. Won, takji pon vjelgji,
9313 4 | vanożi po svjece, mjejscé wostavivszë i dom? Hej, i jô vanożëc
9314 33 | wumovjilë, że ji strzelbę wostavją, kjej przëmovji, że strzelac
9315 6 | nje wuceknę i ji sami nje wostavję. Na to jô ji doł rękę i
9316 40 | tesącletną i tam po za sobą wostavjiłasma grobë przodkóv naszich.
9317 27 | ruchen i przërodzoni skorë wostavjisz na placu. Są i takji wuliczki,
9318 1 | kjejbe jimu, na litosc ludzką wostavjonimu, robjił chto krzivdę abo
9319 1 | ksążkę v kjeszenji, zopłatę wostavszë vjinjen.~Remus za takjim
9320 38 | jego łają, womonë manją, wostë go kolą...~Vcemnjicë jidze,
9321 45 | mogjiłë, jak morze wustępującë wostovjô po sobje muł, skarupë i
9322 43 | zdobeczą secë i strzałóv wostrich i pevnich, z łuka strzelanich.
9323 34 | brzegu jezora vëchodzi, jak wostrim rogjem, jęzek vązkji pjosku,
9324 39 | nas i głosnji. Patrzałasma wostrima woczoma v tę nocną pustą,
9325 31 | wokolicach jezora i na jego wostrovach jesz noprędzij dlo jegomoscë
9326 43 | ledvje kanął a ju zgjinął za wostrovami.~A dzevczę zdrzącë mje v
9327 20 | puscëc sę na njim po vodze ku wostrovju, na chternim Trąba nom noclig
9328 33 | ceszij kota podbjeżała pod wostrovy. Znadz tak Pon Bog chcoł.
9329 33 | żem vëskoczeł, wobeszedł wostrożnje do ruchavigo kaminja i vlozł.
9330 22 | lese czorni pjes podnjosł wostrożno łeb, słuchoł, tej vstoł
9331 3 | rękę zatrzimało, kjej jem wostrzé na korę vsadził i doł jem
9332 42 | jô zaboczeł v pjeń wo ni wostrzedze mojigo zmarłigo drucha.~
9333 39 | do Kluczëc, a rebocë naju wostrzegelë, żebesma przez Łebskji Błota
9334 36 | gosci sprovadzeł! Vjednom go wostrzegoł przed timi vanogami, chternich
9335 41 | głovą i rzekł:~— Dziso to wostrzejszô przeprava, njiże no ve Zvadze!
9336 38 | v Henrika łożko i topor wostrzeł, co zrąbjił głovę mojigo
9337 9 | vzął do gromadë i szedł wostrzij, bom vjedzoł, że kjejbem
9338 39 | wostac ve vsë, jaż sę vjodro wostudzi. Ale ledvjesma zjadła na
9339 29 | chternigo ma v nen czas wob noc wostüła. Tam krol jezora doł so
9340 18 | vëszedł nad spichem vądołu i wosvjeceł mu bladé skarnje, z chternich
9341 39 | Podzękovałasma Panu Bogu i naszim wosvobodzicelom i wusnęłasma przë dalekjim
9342 27 | chvjilę dejadej bełbe wumarł. Wosvobodzoni wod aresztu, Remus na novo
9343 34 | kjejbe vama sę dostało, woszczędzełbe so krol koszta sodze na
9344 20 | snożé lica przëskvarzivszë woszkaradzeł — cuż za kłopot dlo moji
9345 33 | wubjijczimi norzędzami tak nje woszkaradzeła, cobes njechac muszoł podroż,
9346 27 | vëpuszczą. Njechże jich Pon Bog woszkaradzi za naszę krzivdę!... Ale
9347 27 | Sprava vënagrodzenjô za woszkaredzenjé gębë, koszta lekarskji,
9348 41 | pjerszi chvjilë vjid drzozgji woszkleł ją całą jak złotem i małovjele
9349 34 | słóv, chternimi ludzi możno woszukac. Ko rovnak Pana Boga nje
9350 1 | bjednigo, chturen doł sę woszukivac i wokradac, njick nje movjącë
9351 20 | ta maszina jich też roz woszukô i tej wonji sę mocko przerachują.
9352 16 | mądrim slovem. Jô cę nje woszukoł, të mje rzitelno zapłaceł:
9353 22 | wurzasnji sę! Ma jich tą razą woszukoma. Zabjerej chiże tvoje tovarë
9354 34 | Ko rovnak Pana Boga nje woszukosz. Kjej wonji na ten przikłod
9355 16 | povje, kjej je przedtim wotaksuje. Bo Gaba mô ju lata i muszi
9356 15 | stołk, szertuchem go przode wotarłszë. Bëlësma wudbë, że pon chce
9357 43 | jaż chdze po za Glonkjem wotmikała sę szerokô voda v stron
9358 38 | wokno do tego svjata, co sę wotmikô za progjem smjercë. Tak
9359 23 | wobceroł so co chvjilę na wotmjanę: to levim to pravim rękovem.
9360 41 | czebe sę mje v ręku nje wotmjenił v kupę smołë abo vjechc
9361 40 | starich, ale to spravë nje wotmjenji. Listë jich kaszubskji dadzą
9362 33 | roz v żëcu svjat mje sę wotmjenjił. Pjerszi roz zrobjiła to
9363 28 | njigdze nji mjała. Ale ma zaru wotmjenjiła nasze talare wu Neumana.
9364 41 | moje sę wodtąd njick nje wotmjenjiło. Rok za rokjem szedł ve
9365 32 | przëczupłé do jezora i jego wotnóg wujodanjim psóv, govorem
9366 20 | pustkovjô, wukretigo nad wotnogą Vdzidzkjigo jezora, chdze
9367 32 | Przez nje vjidzec beło całą wotnogę jezora mjedze Zoborami i
9368 8 | bezpjeku, jaż pudę na jezoro i wotrąbję na zbłądzonigo. Tej jô vstoł
9369 8 | trąbjił vjelgjim govorem. Wotrąbjivszë jednę stronę svjata, trąbjił
9370 38 | Wognjistim wokjem Revekoł,~Ga wotrokji Veletóv mdą~Strzec wognji,
9371 33 | svinjorka na krolevskjim wotroku. A navetk movë cë nje wużiczeł
9372 33 | jesz v plece cë kaminjami i wotrutimi strzalami mjerzëc będą,
9373 8 | voloł to rovnak przë se wotrzimac. Machnął ręką.~— Volô Boskô!
9374 21 | przëselô, to i na noc cebje wotrzimają. A të, Trąbo, svojim zveczajem
9375 34 | sekularizavanjim, zajęcé i wotrzimanjé dobetku zvją wonji kontribuceją,
9376 34 | szelmovsko smjałë, że nom wotucha napełnjiła serca. A won
9377 43 | nje na nen brzeg, ale na wotvarłé jezoro. Dzub czołna vëchilivszë
9378 20 | skuńczi. Tej le kavałuszk wotvarligo jezora nom przińdze przepłenąc,
9379 7 | pomeszlenjô, że pod tim krzem wotvjerô sę dura do vjelgjigo i suchigo
9380 29 | Tero le veńdz. Na pomjé jô wotvorzę.~Jak won za mną z trzoskjem
9381 14 | sele z tobą movjic będę. Wotvorzë wokna, żebe vjater njosł
9382 23 | vësuszi. Że też slepji svojich wotvorzëc nji może i zdrzec chdze
9383 20 | z nim drążkjem v ną i v wovą stronę.~— Cuż na svjece! —
9384 20 | tu lubją vëstovjac, kjej wovcami potrov vëposają.~I chcoł
9385 27 | będzesz mjoł guze wod kjija wovczarzovigo i ranë v skorze wod psich
9386 33 | krotkjich. Tak jô vzął dużi wovczi kożuch i skorzanni pas dlo
9387 18 | skrzepjice movją godką drevna i wovczich flakóv, a moja trąba grającą
9388 27 | Nje vjesz, po co trzimô wovczorz długji knepel v ręce, jaż
9389 39 | Pakę z tovarem i ksążkami, wovinjętą v dechtovné płotno, położeł
9390 33 | barzo grubi i czężkji list, wovinjęti ve voskované płotno. Vëdobivającë
9391 13 | povjodała — v chustkę dębovą wovinjętigo, a krovę z celęcem v chrostë
9392 33 | drugjim, v list klonovi wovinjętim. Mogł jem sę spodzevac,
9393 15 | padło na starodovni kaminje wovjidnjoni krevavą rzozą wognja pochodnji,
9394 33 | przëdej do tego, chluren mosz wovjinjęti v klonovi list, a bjałka
9395 12 | stojałë, cobe mje vjater wovjoł i słuńce wogrzało. A jô
9396 21 | dżadovje, a kjej jem vezdrzoł wovożno na njich, kogużem poznoł? —
9397 22 | i na vjelgji kamiń przë Wovsnjicach, do mjasta i do Skorzeva.
9398 44 | kaminja pod Vjeprznjicą i Wovsnjicami. Ludze wo njim mają povjostkę,
9399 24 | murach, prostô, bez vszelkji wozdobë, jak ten lud, chturen vkoł
9400 19 | pochvje ze skorë szerokji, wozdobjoni szklącimi kamiszkami. Rączka
9401 42 | dac mogę.~— Jaką radę ?~— Wożeń sę!~Cuż ten człovjek wod
9402 42 | zopovjedze i sę z Trąbjiną wożenję.~Tak złi ludze ksędzu v
9403 42 | vaszim gburom povjedzec: Do wożenjenjô noleżą dvoje, a jô nje chcę!~
9404 42 | bełobe tvoją povjinnoscą wożenjic sę z jego vdovą. Kobjecesko
9405 30 | dva tidzenje jego sztrofë wożevjilë mję kąsk i dodałë mje chęcë
9406 22 | nocą v godzenę duchóv won wożije, bjegô vkoł vałóv i szczekô
9407 33 | sobje, że navetk zajk nje wubędze v taką pogodę pod krzem,
9408 40 | kare, jakbe njico z cebje wubeło. Mogłbem rzec, zdrzącë na
9409 13 | tam cepło v jego chace i wubetno i jô rod tam zachodzeł.
9410 41 | wodpoczivoł, bo mu sełë wubivało.~Serce mje zaczęło bjic
9411 11 | ranë v sercu i krev z njego wubjegała, żem sę poczuł słabim i
9412 37 | Svjętopołk Vjelgji. Szesc set lôt wubjegło do vjecznoscë, jak go pochovelë
9413 6 | chodzëc na nowukę. ~Vjele vodë wubjeżało gorą brodu przë zomkovjisku
9414 33 | żebe cebje bjałka svojimi wubjijczimi norzędzami tak nje woszkaradzeła,
9415 6 | zrobjisz też i z nji Golijata wubjijesz.~Mjichałova Marta chodzeła
9416 11 | scanach, a v nortach jak wubjitô stojała cemnosc. Konje przë
9417 21 | Jakuż jô cę wopjiszę moją wubogą godką, pjelgrzimko do Vejherova?
9418 1 | bjedni, jakuż nji mjelë so wubrzątvjic, że jimu Pon Bog nje wużiczeł
9419 36 | dalekji kraj, bo mój kamrot so wubzdurzeł zvjedzëc kaszubskji godkji
9420 31 | żeł, to dołbem so głovę wucąc, że won be jegomoscë wukreł
9421 42 | moji sodze i grivoł mje na wucechę. Za to na tvojim pogrzebje
9422 25 | mocnji wujodało lasem, jaż wucechlo raptem jabke wucął sekjerą.
9423 15 | pjesnji. Wob chvjilę, kjej wucechnął spjev, czuł jem z daleka
9424 33 | govor to nachodzeł krotko to wucechoł na długji czas. Ku reszce
9425 9 | tej naszedł jem sarnę. Nje wucekała wona, le zdrzała na mje.
9426 20 | drogę. Jô cë lejedno povjem: wucekejma pokji czas!~— A nacuż të
9427 8 | granjé, wopuscivszë rog, wucekło przez kurzatvę po bjołi
9428 6 | ji pod zomkovjiskjem nje wuceknę i ji sami nje wostavję.
9429 23 | nabędę, parobk sę wobrazi i wuceknje ze służbë. Ko bełobe procem
9430 13 | Boskô! Chdze vjid zapolą, wucekô Straszk! Marcijanna zakreła
9431 20 | Stari Trąbo! Pocuż të wucekosz, kjej jô cę proseł, żebes
9432 28 | przemiszlanju, jak chiże wucęło sę moje vanożenjé po svjece
9433 38 | straceł żëcé a kjile czężkji wucerpjelë ranë, na zopłatę pjęc set
9434 35 | jinnovjerce.~Srodzem sę wuceszeł Trąbje, bo won sę mogł przënomnji
9435 33 | klonovi list, a bjałka sę wuceszi i będze ludzkô. Drugji vëdosz
9436 40 | dach jak wu nas, ale beł wucęti v ti viżavje, chdze mjałabe
9437 36 | provdzevą kuznją. Ale va będzeta wuchodzoni i not vama wodpoczinku z
9438 25 | lestóv, belo to kąsk njepevné wuchronjenjé wod deszczu. Tak jô zaczął
9439 17 | zdovała smjesznô. Może to cę wuchronji, ale barzo vątpję, bo bjałkji
9440 45 | sę doł nim przëdusëc, be wuchronjic dzecë. Na krzik dzeci zbjeglë
9441 15 | mje wod zemstë Golijatovi wuchronjiło v ruchna moje sę woblekłszë,
9442 11 | takjich, chdze duch mu povje: Wuchvacë lecirz i veńdz! Ale njeszczescé
9443 11 | jego, kjej nje svoję klamkę wuchvaci. Zazdrzi — ale dvjerze przed
9444 11 | mój rzemjanni pas. A jô wuchvacivszë, trzimoł go v gorscë.~Tej
9445 26 | przëkozoł:~— Vezce tegovistępcę wuchvaconigo na gorąci spravje i bjejce
9446 26 | vërzaslë wojcovje mjasta, że wuchvalilë sę navrocëc. A ko dotechczos
9447 20 | dovjerzoł.~— A jak vaspana wuchvecą?~— Jô pudę z vami v gromadze
9448 43 | Dzevczę vezdrzało na njebo, wuchveceło mje svoją cepłą rączką za
9449 11 | wokjenka i pomaklej, co tam wuchvecisz.~Tak jô podnjosł rękę i
9450 12 | pocechë, bo njevjem, cze wucignę jadra.~— Nje mdzesz cignął
9451 31 | serca svoje njepotemu i wuciskelë naju Kaszubóv gorzij, njiże
9452 30 | vëlęklë sę i sfolgovelë wucisku na naszi zemji. Tak tede
9453 37 | jich dzejach a na njich wuczą svoje dzecë mądroscë i dzirżkoscë
9454 37 | naszich vjidzita tu skarnje wuczałich, vojevodóv i ricerzi. Ten,
9455 33 | Lipińskjich Pustk wod takjigo wuczałigo człovjeka, jak ksądz, mogł
9456 31 | chturcn jako duchovnô i wuczałô wosoba, nji może bëc porovnani
9457 8 | mjętką mô głovę i sę dobrze wuczi. Kjejbe je gbur pusceł ze
9458 10 | namiszloł, tej rzekł:~— Jô cë wuczinję do voli, ale muszisz mje
9459 22 | pravje jesc, ale żebe ji wuczinjic do voli, jô dobeł z karë
9460 41 | wokamergnjenju sę rozpoleł a vjidno wuczinjił tak, że cenje nasze dużi,
9461 8 | szeku. Vjidzec to po jego wuczinkach. A nążbe mjoł nowukę i volą,
9462 6 | choc jô beł srodze czekavi wuczuc njico wo njim. A zegar polikoł
9463 39 | Grej! — Może rovnak chdze wuczują ludze, chternim vjadomi
9464 35 | Trąbo, ale boczë: Pokąd wuczuję po vsach naszą kaszubską
9465 15 | zacząc spjevac, jakżesma wuczuła, że njichto jidze.~— Pevno
9466 22 | spjevac notę, chterną z drogji wuczulë, a dalszi tesące zavtorzelë
9467 2 | zaklętą? Kjejbe zakrzikla, wuczulëbe krokanjé varnë i be powucekalë
9468 8 | Stój! —~Tej to mje rovnak wuczuło i sę stanovjiło a potim
9469 43 | wuroda i cudné skarnje tak wudałë, jakbe to vjidné jezoro
9470 21 | gromadze z krolem jezora wudbają sobje jisc z kompanjiją
9471 26 | vdarzeł wo jich njebożnim wudbanju.~Szandara tero wotmikoł
9472 31 | chcevé, bjedné i zrobjałé v wudbje, że jiin tego not do szczestlivoscë.~
9473 38 | łożach portretóv na scanje wuderzałë woczë, jak wotvarté dvjerze
9474 34 | jak mojich wuszu doszło wuderzanjé regularné vjoseł wo burtë
9475 43 | sebje na łavje. Mocnimi wuderzenjami vjoseł vëdostałasma sę z
9476 45 | drogji. Kanęła wona na jedno wuderzenjé serca, ale wod ji vjidzenjô
9477 20 | moligo dzecka, chvjilami wuderzoł wo brzegji.~— Czuł të, Remus —
9478 27 | vëdobëc. Kjej sę tede nje wudô wosamętac sędzigo, żebe
9479 4 | tam v noc Svjętigo Jana wudobëc kvjatu paprocë i vęgla wod
9480 4 | vęgla wod ji korzenja. Chto wudobędze, ten nje szukô szczescô,
9481 6 | mjedzą i z porvoza mleka wudoji? A to knapsko, co wono mô?
9482 28 | stalo. Jak jem beł ju napoł wudoszoni, tej dvuch vzęło jezdzec
9483 35 | też vjęcij nje pitała, le wudovała, jakbe njigde njic. Ale
9484 21 | Klerik już sę wupjił bo wudovô, że wumje po łacenje gadac.~—
9485 12 | na mje, jakbe mje chcała wudusëc. Tej znovum beł v koscele,
9486 42 | ale bełbem może sę v vodze wuduseł, kjejbe som Kjedrovskji
9487 25 | i z chęcą nom przitułku wudzelą, ko të i jô ma przenomnji
9488 20 | vjezerze i nąże nom bronjic i wudzelac i chojeczkji z lasa i sorena
9489 45 | ksądz zdołoł zańsc, be mu wudzelëc wostatnich svjętich Sakramańtóv.
9490 31 | jem njikogo, chtobe mje go wudzeleł. Potcevi Trąba le grivoł
9491 34 | njewuczałim ludzom radë wudzeli i pocechë? Ale jak mô bëc,
9492 14 | vszelako vjesołosc i wochota wüszłë z pustkovjô, bo ludze chodzilë,
9493 19 | ludzi przed sądami bronji, wugodë robji i prava provadzi.~
9494 10 | chlevóv na pażęc, a kurë sę wugonjałë za bączkami. Jezoro szkleło
9495 14 | ve vjetrze żëzi na pustim wugorze: to grob jich panóv.~Ale
9496 20 | krol jezora vaju bjedno wugosceł.~Tak ma tede tam zajodała
9497 33 | żebe jegomoscë harbatę wugotovac. A wonji choba przez mjesąc
9498 18 | rzekł jem.~— Bele beła wugotovanô i zapravjonô czims mocnjejszim! —
9499 25 | jego bjałka mu stravë nje wugotovata. A jak sę najodł, wobcarł
9500 25 | naju przëjął i reno nom wugotovoł krepóv i doł chleba. Potim
9501 20 | naprocem las? Stoji. Pojma i wugotujma sobje co cepłigo, bobes
9502 11 | kuseł. Njechże tej, v balce wugrądzoni, nje vëleze do kuńca svjata!~
9503 33 | vłożilë ve vjosła, be jim wujachac. Ale kjej szandarzë vëcignąvszë
9504 13 | zaturkotałë koła, trzasło z bata i wujachało, jak złô jakô womona.~Tak
9505 13 | V gorzejevjid! A Straszk wujachoł z pustkovjô!— Mjichoł na
9506 20 | cecho. Le z daleka czuc beło wujadanjé psóv. Ma szła brzegjem,
9507 41 | vjinjen, le ti ludze, co sę wujednac nji mogą. Jakuż won cë mogł
9508 42 | jem sę z njim ku reszce wujednoł, żebe moji jizdebkji nje
9509 39 | Czuł të, jak tam te psë wujodają?~Jô nadsłuchivoł. Przez
9510 11 | Remus! Psë dziso v nocë wujodałë i trzosk szedł wod chleva
9511 25 | razi, to słabji, to mocnji wujodało lasem, jaż wucechlo raptem
9512 32 | do jezora i jego wotnóg wujodanjim psóv, govorem dobetku i
9513 7 | będę v Jimję Boskji, be cę wukarac. Zlez z konja i vëcignji
9514 1 | takji złi, żeli psa nje wukaroł za svoję krzivdę. Dlotego
9515 22 | tvojigo ładunku bem nje wukarovoł?!~Mje v ti chvjilë nobarżij
9516 27 | slubu. Vszeskji złi jęzekji wukąsëc sę muszą zęboma vłosni gębë,
9517 10 | parobcë robją?~Ale jô rzekł:~— Wukąseło mje njico do żevigo, brzęczi
9518 27 | chodzi nen pjes buri, jaż cę wukąsi, i na co voł mô rogji na
9519 2 | słovami vërzec. Chcołbem cë wukazac jakąs drogę, ale nje potrafję
9520 21 | złoscë. Wu mojigo drucha wukjidło poł wucha Ha, Remus ceszë
9521 42 | robji. Bo żebes të nji mjoł wukładnigo szeku v głovje, to be cë
9522 14 | Vezbeł jem mjecz! Na kolana wuklękłszë doł jem go v dorunku nopjęknjeszi
9523 7 | blevjązkji, jaż ku reszce je wukleszczełë. Tej słonuszko sobje znovu
9524 11 | budinkji na pustkovju, v srąb wukłodané z dużich camróv drżenjovatich.
9525 6 | wodrzekł:~— To nje je njiżodno wukłodanjé, le provda. Bo vej: Naju
9526 29 | jak vjilcë a vszetko sę wukłodô na jich pożetk jistamantnje,
9527 43 | uwostatni roz v mojim żëcu wukochanô kobjeta wobdarovała mje
9528 14 | won, a wubetk cę wopusci i wukontańtovanjé do robotë, do chterni tvój
9529 25 | tego nje povjedzoł, bo beł wukorani dosc tile.~A won sę vjichleł
9530 20 | chterna mje zaszła v drogę na wukoranjé. Bo jak jem pochvaleł Boga,
9531 26 | prava nje wobronji przed wukoranjim, —rzekł bormistrz, podpjisoł
9532 6 | przëkretô czorną blachą, a wukorunovanô złotiin krziżem, zvonnjica
9533 33 | drzeva vesoko povjeszoné wukosno zvjercadło a naprocem jimu
9534 45 | Njevorto. Bjednimu pasturkovji wukoże sę krolevjonka tego zomku
9535 15 | Marta. Sztołt ji vdzęczni to wukozivoł sę to gjinął mjedze drzevami,
9536 35 | słuńca, tej mgłë v sztołtach wukozk bladich bjegałë vedle mje
9537 12 | znovu bjił sę z nimi trzema wukozkami i dobivoł jem na njich,
9538 38 | grzemot valąci ku wonim wukozkom v rzece. A chtuż to jachoł
9539 25 | moją beło, żebe mu Pon Bog wukozoł drogę z tego wutropjenjô.
9540 4 | Mogłabes nom, Marcijanna, wukrajac jesz po jednim kavalku chleba,
9541 4 | wona mje fojt takji dużi wukrajała, że sę parobcë dzevovalë
9542 25 | pazechę svoje szczudło z wukretą v njim strzelbą. A jô vzął
9543 45 | tam sedzoł skarnjev rękach wukreté, a spomnjenjô szlë ku mje,
9544 20 | doszłasma do knjeji, pustkovjô, wukretigo nad wotnogą Vdzidzkjigo
9545 32 | ksędza tu wukrëc, to go wukrijce. Sługa to Bożi, cerpjąci
9546 31 | jezora i że won ksędza v nji wukrije.~Na to panna Klema vstała,
9547 31 | ludovji.~Tak jô povjedzoł:~— Wukrijema ksędza na Glonku.~ —Tam
9548 9 | wognjovô słuńce jęło sę wukrivac za lasem a v jego vognju
9549 31 | kjile lôt sę praed njimi wukrivoł na jezerze. Ale won ju nje
9550 19 | płoszczem z szklącich gvjozd~wukrivosz vstid ludzkjich gnjozd.~
|