1asu-cesnj | cesza-dokto | dokuc-glebj | glebo-jizem | jizra-krovo | kruko-mecha | mecho-napji | napla-odi | odpad-podpj | podpl-prega | prete-przez | przic-rzeca | rzech-spjev | spjic-szept | szero-varna | varne-vestu | vesun-vrobl | vroce-wodrz | wodsa-wukri | wukro-zandz | zanje-zevej | zevim-zyja
Chapter
9551 36 | prorokuje, co ji gvesno żëcé wukroci. Dzivno nom vszetkjim, że
9552 31 | beł Bogjem, pozvoleł sę wukrziżovac wod żedóv. A kjej dziso
9553 24 | koscol. Tam po wobu stronach wukrziżovanigo Pana Jezusa stoją krziże
9554 42 | vjidzoł jem, że może sobje wukuję mjecz. Ale cuż beło to trzecé,
9555 21 | na ksędza, ale go przed wukuńczenjim szkołë z Pelplina vënekalë.
9556 20 | tak będze! ~Trąba kjivoł z wukuńtańtovanjim.~— Bjedni Remusu! Cużbes
9557 38 | przëlnął mje na głovę jak wulani. V ti chvjilë wod stóp do
9558 22 | na njego kula żodna nje wulanô. V głębokjich dolinach priskają
9559 43 | pod njebo.~Ve vjetrze i wulevje, strzod vjidu krevavigo
9560 42 | ręce i rznął je woknem na wulicę, że wokno i łoża jego z
9561 21 | rzekłszë, wonznjiknął v cemni wuliczce, njim jô zdołoł gębę zamknąc
9562 27 | vstoł. — Chocbem cë navetk wuliczkę z domu spravjedlivoscë wodemknął,
9563 27 | wostavjisz na placu. Są i takji wuliczki, przez chterne leno na szterokach
9564 8 | chłopocë sobje pjętë za nją wulotają. Morcin kupji grzebjiszk,
9565 30 | głupigo mje je żol. Nogji so wulotô za ną Martą i cuduje a nje
9566 4 | Bjejta lepji spac. Bo co va wułovjita, lo też kot na wogonje wunjese. ~
9567 40 | Klęknjijina i zmovma pocerz za wumarłich.~Jô kląkł i povjedzoł:~—
9568 19 | mu zvjisła na pjersë jak wumarłimu.~Zervelë sę vszescë. Przëpodł
9569 36 | przechovuje sę to, co ju wumarło.~— A vë chcece naju v takjim
9570 31 | zgnjiłi dnje vjęcij człovjeka wumęczą, njiże czężkô robota.~Ledvom
9571 17 | nas tego njech nje robji.~Wumęczeł sę stari svoją godką, że
9572 42 | ludzi i napomnjenjé ksędza wumęczeło moję duszę, żem sobje nje
9573 39 | woprzestoł i rzekł, sapjacë wod wumęczenjô:~— Przeżegnejże to, Remus!
9574 28 | murë i kładła sę na moję wumęczoną i njemjerną duszę jak masc
9575 22 | chturen go vzął z ręku wumęczonigo starka. Strach mje wominął,
9576 23 | Vdzidzkjich jezorach i so wumeslilë mje szukac v kompanjiji.~—
9577 36 | Wochędożta sę kąsk i wumijta. Za drobkę czasu jô vama
9578 21 | svjętigo mjescô! Muszołbem wumjec vëmalovac v wobrazu te vesokji
9579 29 | tej rzekł:~— A może le nje wumjemë sobje mjecza wukuc, be to
9580 14 | mnogji pokolenjô procovac i wumjerac muszą, be drzevo jich żivota
9581 20 | doktorovanjô i vłosnich lekóv wumjerają.~Za chvjilkę ma sę vëdostała
9582 40 | nje słovo, chternem doł wumjerającimu na Lipińskjich Pustkach.~
9583 18 | jesz żołądk kavalerskji i wumjesz zemną vodę żłopac, jak njemé
9584 1 | staceji do staceji, na vjększé wumortvjenjé karę z całim tovarem pchająci.
9585 1 | Ale gubë te nje znaczełë wumortvjenjô anji kłopotu. Chto zazdrzoł
9586 39 | przed svjętim Pjotrem całi wumorusani jak wotrok pjekła. Mogłbe
9587 24 | jezora v gromadze, ale mom wumovę dotąd i nazod. Na to nji
9588 33 | vëstrzelenjô znaczełë vedług wumovë wostrzegę przed njeprzijocelami,
9589 24 | drogę wopovjodoł wo naszi wumovje z krolem jezora. Won mje
9590 33 | zatacilë!~Tak jô sę wob drogę wumovjił z rebokami, żebe tamv knjeji
9591 33 | beło żartóv, tak tede sę wumovjilë, że ji strzelbę wostavją,
9592 12 | Pevnje wonji bëlë na mje wumovjoni.~Jizdebka bjolô tam bela
9593 29 | njevjastë i do dzeci: Tero jô wuńdę na jezoro i vas wostavjic
9594 8 | belo, że takji lebjoda go wunjesc może) i vëjął z tłomoka
9595 4 | wułovjita, lo też kot na wogonje wunjese. ~Tak wonji szlë, a jô z
9596 9 | tu mol, chternigo ludzom wunjikac trzeba!~Na brzegu jô ję
9597 9 | njedobrze! Njedarmo ludze wunjikają tego zomkovjiszcza. Mje
9598 10 | bjołimi rączkoma moję głovę i wunjosła, a jô wotvorzeł woczë i
9599 23 | duszom przëpinoł skrzidła, wunoszącé jich v gorę precz wod sprav
9600 22 | rękę szkli jezoro a na levą wunoszają sę viże. Rzeklë, że v Mjechucenje
9601 33 | Strzeliłë navetk, kjej jesmë jim wuńsc chcelë. A jak sę do nas
9602 14 | kozoł przińsc. Ten roz won wuobleczoni sedzoł na stolku przë stole.
9603 38 | panna Slavjina i czężko wupadła na krzasło. Gvołtovné krampë
9604 21 | remję, przedzarło vamps i wupadło mje na nogę.~Srodze mje
9605 34 | Jô mjoł wostac zaru, ale wuparł jem sę wodprovadzëc ksędza
9606 22 | woczë vëtrzeszczelë, żebe cę wupatrzëc. Ale prożno. Na chitrosc
9607 33 | wognja, be na njim vołu wupjec. Nakładzële, Remus, sporo
9608 10 | pon żenji jediną corkę. Wupjijema sę za trzë dzevkji.~Ale
9609 31 | chterni po dobëcu vojnë wupjilë sę buchą, vje Won gvesno,
9610 24 | nji mogę, bobe mje jednak wupjilovelë i tede bem ju nje vroceł
9611 27 | tego mogłbes rzec, żes beł wupjiti.~— Jô mom vzdrig do łżë.~—
9612 34 | jakjim cemnim norce nje wupjitoszą. To beło tak:~Zaszedłszë
9613 39 | legovjisko. Przelała sę i wupłinęła nazod.~— Cuż to beło?— szeptoł
9614 20 | i szandaróv. Vjele vodë wupłinje, njim të nabędzesz svjatovigo
9615 45 | Vdzidzkjich vodach i straszni wupodk na Łisce. Bom so wudboł
9616 42 | strącilësta mje v rzekę z mostu, wupojilë gorzołką i njedovjinnje
9617 2 | jakuż të sę, knopje, z bjedą wuporajisz i z lechimi ludzami, kjede
9618 9 | ksężec z njeba. Svjeczkęm so wuproseł wod Marcijannë, a czetoł
9619 2 | doznosz sę tego pozdnji — wuprosi mje łaskę wu Boga, żebe
9620 32 | przesladovanjé wod Njemcóv. Jô go wuproszę, żebe njikomu wo ti jomje
9621 24 | co be volą i sełę mjelë wuprzec sę wo svoje prava — rzeczë:
9622 33 | mje doł poku. Ale nocą ma wuradzeła z panną Klemą — nje chce
9623 26 | mje wonge ve Zvadze srodze wurągoł. Tvoja sprava spji v aktach
9624 27 | przeczetalë, tej sę jesz na wurągovjisko pitac kozelë, cze jô, Remus,
9625 39 | wogjiń do pożercô, może mje wuratujesz żëcé.~I vzął jem i zapoleł
9626 11 | kolander, zorna słonecznjika, wurazevé drzevo, spjikę, klosztorni
9627 32 | jezoru, a ma ji pozvoleła nas wurechlëc, bo dusze nasze, jak chmura,
9628 24 | mje zastraszëc. Ale jô go wurechleł. — Trup jego poplinął na
9629 4 | ale Marcijanna vjedno tak wurechtovała, żem sę nji mogł ruszëc
9630 25 | przegroł do Stacha, com jimu wuręczeł i że wonji na pocechę mje
9631 16 | vjedzą, żes lë jim tatka wuretovoł wod mokri vodë. Vszescë
9632 8 | wopovjescë — njitka ji sę vstec wurivała — vzęła czetac, a jô ji,
9633 29 | jak czervjoni płominje wurivałë z dołu tego płoszcza, jaż
9634 25 | tu pocesznimi frantovkami wuroczëc, bo njedaleko wod naju v
9635 28 | jednak srodze zaredzevjała. Wuroczeła mje bogobojno a rzekła:
9636 16 | pjije. Lepji będze, kjej sę wuroczema mądrim slovem. Jô cę nje
9637 31 | nji możno jinaczi, le z wuroczestą muziką vmaszerovac do zomku
9638 44 | żdająci wod tesąci lôt i wuroczestim korovodem povędrują chiże,
9639 38 | Wodezvoł sę po chvjilë wuroczesto pon Sorbskji:~— Nje dzevuj
9640 40 | chvałę.~Zdrzoł jem, jak wuroczoni na ten poląci koscoł, v
9641 17 | rodzëc. Sin i dvje corkji wurodzełë sę naszimu panu, dvor rosł,
9642 24 | zgromadzoni vkrąg naju to wurodzoni dzedzece ti zemji. Ale wonji
9643 18 | njiżodnim złim duchem v pjekle wurodzonim, anji żodną wukozką, anji
9644 23 | Klerikjem szła v zaboczenjé. Wurok svjętich mjesci napełnjił
9645 1 | i przëzdrzë sę nama! Jak wurosnjesz, tej mjijają na wotmjanë.
9646 19 | valni kavałk li zemji naszi wurvje. Ale krom tego jô szedł,
9647 36 | nje chcą.~Na takjich je wurządzoni brzedkji djobeł, chternimu
9648 33 | Juszkovskjim lese i tak sę wurzasła, że wostavjiła kaczkę i
9649 11 | wod tego dusza tvoja je wurzasłô i mjozga rë sę wod strzodku
9650 12 | meszlę takji strach, że wurzasnjęcé jidze, jak zib, jaż do vnętrznosci.~
9651 22 | na cebje pjilują. Ale nje wurzasnji sę! Ma jich tą razą woszukoma.
9652 33 | mokriin kretovjisku ! Nje wurzasnjijta sę! To le jô, Trąba, a njiżoden
9653 23 | i mô talent le na dżada, wurzędnjika abo vjelgjigo pana...~—
9654 27 | z Lipińskjich Pustk wod wurzędovigo szukanjô za burzonem Zobłockjim
9655 12 | pudzesz, chocbem cę mjoł wurzeszac postronkjem do płotu, bo
9656 11 | zrobji z njego sidło. Kuńcem wurzeszë go za nen gozdz, com cë
9657 25 | wo porvoz, chternigo kuńc wurzeszoni beł wo polik, vbjiti v pjosk.
9658 1 | po wobu brzegach Redunji wusadłë, tak że jich chędogji budinkji,
9659 13 | tam sedzoł, cecho jak kam wusadłi na mjedzë, a koło mje szłë
9660 41 | chmurka z njeba vjerzchem wusadłô, szumji małô zelonô koruna,
9661 14 | vjerzchu vodë. Tej na njich wusadnje zemja, a ręka Bosko zaseje
9662 42 | pjekjelnim podstępem na mje sę wusadzeła, to vom vëboczom, bo nje
9663 14 | co vëchodzą z mogjił. Nad wuscami Vjisłë i rebok i rataj,
9664 29 | nodzeja. Nji mogł jem go anji wuscesnąc anji navetk przeżegnac,
9665 40 | mje bjednigo człovjeka wuscesnął za szeję, jak brata, a na
9666 34 | jiscec:~— A żebe mje jęzek wuschł! Cuż jô nolepszigo plestoł? —
9667 25 | wod deszczu. Tak jô zaczął wuschłi leste i całi plachce mechu
9668 14 | podbjegô tępim klinem do wuscô Wodrë i boczë, że przeszedłszë
9669 35 | mje povjedzoł, że przë ji wuscu mjeszkają naszi bracô.~Tak
9670 17 | na vjeskjich drogach. Nje wusedzę na molu. A jednak jak na
9671 22 | że wona wokręgłô i vkoł wusepani na spichu wobronni vałë
9672 40 | vesokô jak gora pamjętnô, wusepanô przez stolimóv, stoji gora
9673 33 | zvani stolimkami povstałë: Wusepoł je na vodach nen dovni norod
9674 1 | zazdrzała v woczë, tej svoje wuskłodani talarë kozoł podzelëc na
9675 29 | przëtrzimało, tej wonji wuskoczilë znovu za płot. Ale jô ji
9676 7 | Pożdejże, njekaro, jak jô cę wuskromję!~Vzął jem sę tede i pobjegł
9677 7 | puszczovką z konja strąceł i wuskromjił.~Mjichoł le słuchoł i na
9678 21 | njeba.~Ale wonji krom tego wusłuchelë mądrich slóv karczmarza
9679 33 | tile nji mô, żebe mu taką wusługę zapłacëc. Ale to je dorunk
9680 9 | wodemknoł woczë, tej przez łzë wusmjecha sę do mje i vołała:~— Bogu
9681 9 | Ale wona na mje zdrzącô wusmjechała sę i rzekła:~— Njic cebje
9682 10 | pogłoskała mje po głovje, wusmjechnęła sę jak młodi dzeń i wuszła.~
9683 2 | mądri stari czlovjek, co sę wusmjechô, bo vje vszestko. Ale wona
9684 37 | marszem, dzekji zvjerze cę wusmjerca, skorno nji mosz nanjich
9685 9 | womon lasovich pevno mje wusmjerceła.~Za lasem mje pusceło, kjej
9686 36 | jesz żodnigo człovjeka nje wusmjercoł, choc jego sąsedzë movją,
9687 35 | polu ze zębami do gorë, wusmjerconigo głodem, a zeszedł bes ze
9688 13 | vëcigającé vjetvje czorné, jakbe wusmoloné. Ale v njich ju sę varzeła
9689 23 | nje wuvożała le dała sobje wusmżëc Leonovji. Zanjosłszë kuferk
9690 23 | pudzesz ze mną, jak vszescë wusną, na wustrzechę nad chlevami,
9691 39 | naszim wosvobodzicelom i wusnęłasma przë dalekjim granju morzô,
9692 9 | Po tim postanovjenju wusnoł jem i społ jaż do zavjitrza.~
9693 25 | szemarzenjé deszczu po lestach wuspjevało mje do spjiku...~Dobrze
9694 20 | gvołtovji nje wustąpji, choba wuspji go sama smjerc...~Tej vëcignął
9695 19 | rzędem v grobach leżi, ~jak wuspjoni rząd ricerzi. ~Żebes za
9696 20 | je Złé, to wono sę zaru wuspokoji.~Moje słova trafjilë Trabje
9697 4 | Tej jô go ju vjęcij nje wuspokojoł. Vdzek tobje! Czimużes nje
9698 43 | a z pocerzem cechim na wustach zdrzałasma smjercë v woczë.~
9699 41 | zagrałë przed chałupą i wustałë. Tej sę dało czuc mocné
9700 24 | A takjich nom potrzeba. Wustanji przë mje i przëzdrzë sę
9701 36 | vistępkji ju są paragrafë wustanovjoni. Na ten przikłod ti, co
9702 45 | Po długjich tidzenjach wustąpjiła gorączka. Panji z naprocem
9703 20 | A wod naszich prav nje wustąpjiłasma anji kroku. Bo też nasza.
9704 31 | cvjardé. Doznoł jô sę pozdnjże wustąpjilë le ze strachu, nje vjedzącë,
9705 33 | ti domovi vojnje srodze wustaplevi, cobe mje nogu nje skjidła.
9706 18 | Ale Trąba sę nji mogł wustatkovac.~— Remus! Wodecknjiże, bo
9707 36 | kulińgji bjiją! Żebesta sę wustatkovała, povjem vom provdę. Jô jezdem
9708 11 | spanjô!~Tej to sę na chvjilkę wustatkovało. Ale jô jednak nji mogł
9709 39 | nocechszi norcik pod krzami, wustavjiłasma karę, sadła na nji i przemiszlała.~
9710 37 | długjich scan pokrivałë wustavjoné regami na policach ksążkji.
9711 45 | zomkovjiska i mogjiłë, jak morze wustępującë wostovjô po sobje muł, skarupë
9712 2 | krolevjonka le paluszk położeła na wustka, jak vjisznje czervjoné,
9713 7 | mocë zibotoł, bo mu dech wustoł.~Tak jô go chiże popchnął
9714 10 | divan dlo ji nóg i krzasła wustovjają dlo bjesadnich gosci? Cuż
9715 9 | jesz połikoł czas i nje wustovoł anji dnja anji godzenë.
9716 14 | strzelbë i mjecze z pod wustrzechë i szła z njim na łąkji v
9717 27 | pruskjimu i v potkanju zbrojnim wustrzeleł szandarę i wucekł za granjicę.
9718 1 | na jegu skarnjach jak na wususzonim jabłku. Ale gubë te nje
9719 42 | karovoł przez vjes, tej mojich wusz dochodzeła takô spjevka:~—
9720 41 | Kjej jem tak spori sztuk wuszedł, trafjil jem na mol, na
9721 22 | XXII~Remus wuszedłszë wobjeżë szandaróv, jidze
9722 10 | morskji za Gduńskjem.~Potim sę wuszekovalë vjeselnjicë i jęlë vëchodzec
9723 32 | pod zemją mjoł mjeszkanjé wuszekované na długji czas. V scanach
9724 15 | drodze.~Jak słuńce zaszło, wuszekoveł sę kondukt pógrzebovi. Z
9725 18 | Poj Remus! Dosc ju vjidno Wuszekujmaso noclig. ~V pjile przez małé
9726 33 | znaję... Jegomosc njech dlo wutcenjô woczu nje zdrzi, jak jô
9727 26 | z pjernjikami. Bełbem v wutcevi bjitvje może z njimi so
9728 31 | chdze chce. Zelonô dzarna, wutchanô kvjotkami, ptoszk, co sę
9729 32 | vëcignął, njiże żebem beł mjoł wutchnąc sę v tim mule, a do tego
9730 9 | postąpjiło pod gardło na wutchnjęcé a vszestkji członkji ve
9731 29 | ricerskjigo ducha, żebe wutcilë serdeczné bolenjé wojca? —
9732 20 | povjedzoł:~— Roz vjilka wutłuką! Vrocma sę do naszigo zameszlenjô.
9733 14 | rzezbą pokretich członkóv wutłukł jem vjorë v wogjiń pod gronkji
9734 36 | vątrobę i połkvaterk żołcë wutoczi. Bo wu ti zortë grzesznjikóv
9735 8 | dalij jak dotąd, bełbes wutonął, jak czopka, v przerębli.~
9736 8 | na nę wolszkę zavrocëc? Wutonąłbes bez retunku. Tej żid Gaba
9737 20 | Trąbë:~— Ludze retujta, bo wutonę!~Beło to vołané z takjim
9738 39 | rena podnjesejesz veżij. Wutonęłabesta bez retunku. A tero pojta
9739 19 | tvojim dnje~jak sen czężkji wutonje.~Strącivszë të gvjozdę dnja,~
9740 20 | sana anji cę zjesc anji cę wutopjic be nji mogła. Ten tvój długji
9741 20 | drogę doradzeł i bełbe cę wutopjił. A przeznajesz, że kopjica
9742 21 | chustką, pod chterną sę wutopjiła, jakbe ji nje beło, długô
9743 13 | daleko slode mje wostała, wutopjonô ve mgle modri tam, chdze
9744 20 | Ale bodejże jedno vjeczné wutrapjenjé Pon Bog kożdimu człovjekovji
9745 22 | podnoszelë do njeba jakbe jich wutrapjił jakji vjelgji Smutk. A tak
9746 14 | jem. — I na vjększé jego wutropjenjć przeżegnoł jem go krziżem
9747 43 | panovac na tich vodach, wutrzimało go v rovnoscë. Tej dało
9748 13 | nad njemim stvorzenjim nje wutrzimelë.—~Takji mądré godkji Mjichoł
9749 15 | Tedem rzekł:~— Marto! Jakuż wutrzimjesz dzeką gęs, kjej wopuszczô
9750 15 | mje: Po moji smjercë nje wutrzimosz Remusa na pustkovju, chocbe
9751 33 | gronuszkach po krolu jezora wuvarzemë ni ksężi harbatë. Bo to
9752 4 | nad głovą i bez wognja do wuvarzenjô stravë tvojim kavlem będze.
9753 42 | muzikańt tile v kraju mjoł wuvożanjô. Bo won nje vjedzoł, że
9754 32 | tej mje to nje boli. Bo wuvożce sobje: Ta joma i ta dostatnô
9755 23 | vjęcij njiże njeszczescé, bo wuvożejce, panje szandaro, że mój
9756 39 | zaprovadzi nas do zemni vodë. Wuvożejie: to nje są rebackji ruchna,
9757 22 | dobrze, wo co chodzi, a tero wuvożejma, bo ju vjes krotko.~Njedługo
9758 8 | zapłac, Remus! Jakji të jes wuvożni!~Morcin, chternigom przed
9759 21 | pjerszô stacejô. Przeczetejta wuvożno nadpjis i przezvjisko Neumana
9760 1 | Barbarze. A lud jich barzo wuvożô i chętno vtikô detka v wodemkłą
9761 4 | Chtuż jidze? ~Ale jô so wuvożoi: Pocuż won mô sę drzec nadarmo?
9762 24 | kożdé bjicé serca: jak wuvożosz? Vorto to cze nje vorto?~
9763 17 | głovje! Vje won som co robji. Wuvożtaż, zemja to je takji tovor
9764 14 | jem sę tego doznoł, tej wuvzął jem sę napjisac nasze dzeje
9765 42 | mosz pevno ju sporo talaróv wuzbrané v soloku.~— Jô jich tam
9766 1 | Vjedzelë wonji, żie Remus mjoł wuzbrani talarë wu jakjigos rzitelnigo
9767 20 | ze suchich knepli v lese wuzbranich. Jô sodł z drugji stronë
9768 27 | pevnim trafem. Tim norzędzem wuzbrojoni zastąpjił won drogę szandarze
9769 30 | Ale njechle mô svojigo za wuzdę, tej sę kozdô przemjenji
9770 32 | vesoką Bożąmękę. A kjej ję wuzdrzą, to sobje przëboczają, co
9771 32 | prozbą v głosu:~— Remus! Wuzdrzalam vas vczora pjerszi roz na
9772 36 | jadze. Naszedłszë krotko wuzdrzałasma peszną karetę, zaprzęgłą
9773 20 | przez chroslë. I cuż ma wuzdrzata? Na zibji, co tam wod stronë
9774 45 | uwoczë, cze v njich nje wuzdrzę skrë Ormuzdovi. Bivało też,
9775 22 | maszerovała ve vjes. Jak cę nje wuzdrzelë, tej rozpitivelë sę wu ludzi,
9776 41 | przëvjezłë Czernjika. Daleko wuzdrzołjem drogę, vësadzoną drzevami,
9777 45 | takji chvjilë zvątpjenjô wuzdrzołjô przez wokjenko naprocem
9778 9 | bezmała na pamjęc. Tej jô wuzdrzołv ksężecovim vjidze, chturen
9779 23 | pełnimi zodroscë. Tak jô wuzdrzot, że Klerik dostoł wokrągłé
9780 7 | mogł rozeznac spjonkji na wuzdze jego konja, tej jô zesunąl
9781 27 | vëłożę, cobes do pozdnjeszigo wużetku vjedzoł. Boczë: Żeli të
9782 22 | zogodkji, bo vjidu mje nje wużiczilë.~Vtim nade mną dało sę czuc
9783 31 | kromkę chleba i mje wod nji wużiczita będze to wuczink mjiłoserdzô,
9784 1 | pitelë, czimu lepji jich nje wużije i voli sę todrovac wod mjasta
9785 3 | wuzimk gładkji a navkoł wuzimka koscerzełë sę vjetvje cenkji.
9786 25 | galęzi czężela na szarich wuzimkach bukóv jak na stolemnich
9787 41 | v Koscerznje, bjelącô sę wuzimkjem bez korë jaż v gorę do pjerszich
9788 22 | i leżnosc dają vesokjim wuzimkom i korunom drzevjąt do przezeranjô
9789 4 | chojnë nje vjidzoł.~Kuńc wuzimku ti chojnë, chturen sę trzimoł
9790 24 | jô beł młodi, tej ma też wużivała vjesołoscë, ale njigde nje
9791 30 | kłasc, nomądrzeszi z njich wużivelë pjisma do zatacenjô provdzevich
9792 27 | spravjedlivosc sędzi. Żeli ten cebje wuznô njedovjmnim, to cę koże
9793 35 | Lutra i Wojca svjętigo nje wuznovają.~Ale jô rzekł:~—Pjił jem
9794 42 | Kjedrovskji chturen nje wuznovoł jinszi robotë, jak ti, chdze
9795 12 | pochil sę na vodę, jaż wuzzdrzisz, jakji të jes żołti. To
9796 22 | po tej nędzej na volnosc wyjdą... ~Wob ten czas ma sę ju
9797 10 | X~Jak Remusova krolevjonka
9798 11 | XI ~Jak Złé kuseło Remusa. ~
9799 12 | XII~Jakjimi dręgjimi lekoma ~
9800 13 | XIII~Mjichoł wopovjodô wo dovnich
9801 14 | XIV~Jak Smjerc klepała kosę
9802 19 | XIX~Jak Remus spjevoł na pjekjelnim
9803 40 | XL~Remus sę modli ve Zmartvichvstanjé
9804 41 | XLI~Straszné przigodë v chace
9805 42 | XLII~Jak Remusa procem jego voli
9806 43 | XLIII~Jak Remus wuzdrzoł na woczë
9807 44 | XLIV~Jak v Svjętojańską noc na
9808 45 | XLV~Wostatni dnje Remusa. ~Grob
9809 15 | XV~Jak vjezlë na smętorz cało
9810 16 | XVI~Jak Remus sę vzął do hańdlarstva. ~ ~
9811 17 | XVII~Remus jidze v svjat w gromadze ~
9812 18 | XVIII~Jak Remus ve młinje na strachu
9813 20 | XX~Remus i Trąba na Glonku ~
9814 21 | XXI~Remus i Trąba v gromadze
9815 22 | XXII~Remus wuszedłszë wobjeżë
9816 23 | XXIII~Co sę dzejało v Strzepczu
9817 24 | XXIV~Na Kalvarijach Vejherovskjich. ~
9818 29 | XXIX~Wostatné godzenë krola jezora. ~
9819 25 | XXV~Jak Remus v gromadze z krolem
9820 26 | XXVI~Jak Remus po bjitvje ze
9821 27 | XXVII ~Jak Remusa sąd pruskji
9822 28 | XXVIII~Remus v sodzë~ ~Tero jô
9823 30 | XXX~Vjerné drużstvo Trąbë. ~
9824 31 | XXXI~Jak Remus vëmaszerovoł ze
9825 32 | XXXII~Krijovka krola jezora na
9826 33 | XXXIII~Jak Remus v gromadze z ksędzem
9827 34 | XXXIV~Jak ksędza Krauzego puscilë
9828 39 | XXXIX~Remus vëzbivô karę na Łebskjich
9829 35 | XXXV~Jak Remus sę modlił v koscele
9830 36 | XXXVI~Remus i Trąba v pjekle. ~
9831 37 | XXXVII~Wu wostatnigo Kaszubë v
9832 38 | XXXVIII~Korovodë duchóv v dvornjicë
9833 16 | të jesz zrobjisz dziso? — Zaarandujesz tę jizdebkę, bo kożdi hańdlorz
9834 34 | że v Korsinje szandarzë zaarasztovelë ksędza i Trabę z njim i
9835 34 | bem jednak vaju vszetkjich zaarasztovoł i wodprovadzeł do vojta
9836 16 | słova be jisc. Ale won jak żaba sę zavjeseł wo mje i proseł.~—
9837 36 | bratku Ale nje strachejce sę zabarzo! Do nogorszi buclilë naszigo
9838 17 | spac, kjej szpektor zrobjił zabavje kuńc, że to njibe roboci
9839 25 | Dvje godzenë vaspon sę zabavjił nad Kłącznim. Krotko dvuch
9840 13 | koscoła.~Znadz sę dziso zabavjilë dłużij! — pomeslołjem sobie.~
9841 40 | dim vëchodzeł pod dach i zabavjivszë sę tam, vędzeł sece i norzędza
9842 13 | zaraza na dobetk spadnje. Nje zabędę tego dnja, bo v njim mojigo
9843 15 | woczë i rzekła:~— Jakô jô zabędlevô, Remus! Zabełam cë przëvjesëc
9844 15 | Jakô jô zabędlevô, Remus! Zabełam cë przëvjesëc szkaplerz
9845 9 | V pjeń jem wo njich mjoł zabeté.~Nje wodrzekł jem njick,
9846 25 | zapadłé i tam ledvje jakji zabeti szandara wo tobje be mogł
9847 34 | tajemnô rebackô wofjara na zabetich knjejach Vdzidzkjich. Bo
9848 19 | jimu pjersą zgnjotł.~Jaż zabetô volô krvji ~v płom krevavi
9849 10 | ludztva, wo svojim sercu zabivszë.~Ale moja dusza zakrziknęła :~—
9850 5 | lestóv jiglenë i gorą drzév zabjegalë słuńcu, że jich vëpjic nji
9851 40 | dzekjimi jęzekami wogjiń zabjegł naprocem. Spjev wumarł.
9852 32 | przënjesła go na pjerzenje i zabjegła jim drogę. A tu, chdze ta
9853 38 | Przez chvjilę mje chdzes zabjeleła tvarz Julkji z Garecznjice
9854 34 | splondruje, kjej jimu będze mogł zabjerac po sztece pług i voz i sanje
9855 9 | go strzelce na gonjitvę zabjerają ze sobą. Pjes szturk zdrzot
9856 22 | jich tą razą woszukoma. Zabjerej chiże tvoje tovarë v mjech
9857 36 | sadnjijta kole mje, bo jô vas zabjerom v goscenę.~V wokamergnjenju
9858 20 | że ma sę na tę jintanceją zabjeroma z kompanjiją do Vejherova.~—
9859 20 | będę, a kjej mje smjerc zabjerze, vojovoł będze mój sin.
9860 31 | Zaru ma cę tu z Remusem zabjerzema zrzeszonigo na karze, żeli
9861 31 | provadzilë jak baranóv na zabjicé. Mjedze njimi beł i nasz
9862 2 | vezną do żadnigo smoka i go zabjiją, żebes mjała volą.~Ale krolevjonka
9863 37 | złoté ruchna i norzędza do zabjijanjô ludzi! Bo wod dzecka jimu
9864 8 | Sinaji przikozanjé: Nje zabjijej! Nad njemim stvorzenjem
9865 2 | na tich ricerzi, be smoka zabjilë i delë krołevjonce svobodę! —~
9866 21 | chterno mje małovjele nje zabjiło.~— Jô vjidzę — rzekł vaspon —
9867 25 | nalezesz wu mje goscenę, kjej zabłądzisz v moje państvo. A nje dzevji
9868 17 | vëmovję — njech ludze wo njim zaboczą — bo jutro pon nasz te młinë,
9869 23 | stenką i Klerikjem szła v zaboczenjé. Wurok svjętich mjesci napełnjił
9870 9 | człovjek przëboczô długo, a nje zaboczi czasami jaż do smjercë.~
9871 1 | granjicami Kaszub spji v zaboczonim przez svojich braci grobje.~ ~
9872 45 | vjedze starodovnô droga, zaboczonô przez dziseszich ludzi i
9873 30 | povjedzoł:~— Głova mje mocko zaboloła, jak no po nim pjekjelnim
9874 1 | vjesołi i spjevni Zemji Zaborskji. Nje wodbełë sę bez Remusa
9875 9 | vëzeroł, jakbe sę chcoł ze mną zabovjac v zchovanigo. Ale to vszetko
9876 33 | svojich poddanich wodvjedzô. Zabovjała sę to dłużij, to krocij,
9877 33 | ale navetk podjeżdżac zabronjilë rebokom. Vjerzą bo mocko,
9878 12 | Zatrzęsło głovą a sto zvoneczkóv zabrzęczało. Machivało pravą ręką, ceskającë
9879 3 | zatrzęse głova, sto zvoneczkóv zabrzęczi. Vjidzisz, jak machivô pravą
9880 22 | bjeżałai, cecho żdoł las, jaż zabrzmjała wod razu, jakbe vëvołanô
9881 22 | że vnetk za porę chvjil zabrzmjeje pjesnjô, chterna le jeden
9882 21 | droga.~— A wob drogę wona zabtądzeła v takji mol, chdze wo nji
9883 15 | Ale ledvo Liza i Gnjadi zacągnęłë, Mjichoł kulavjejącë na
9884 9 | modri povrozk. V tę won zacął puszczadłem a czornô krev
9885 38 | i grzemotem. Le zamjast zachmurzałigo njeba nad nami stojdła posova
9886 14 | żnjiva ku vschodovji słuńca i zachodovji, ku nortu i połnju. A proch
9887 32 | ludzkô czekavosc mjała tu zachodzec i sę dzevjic.~Tak ma sobje
9888 39 | fala vodë będze vjęcij razi zachodzeła, to naju spłocze v torfë
9889 23 | noleżi, a wonji będą v głovę zachodzilë, chto to zrobjił.~Tak godoł
9890 9 | dzevovała.~— Choba, Remus, nje zachorujesz, bo jesz tak mało jak kot.~
9891 20 | Zoborach są jinszigo ducha! Ma zachovała spusceznę po wojcach i z
9892 14 | wojcóv tu nad Vjisłą i morzem zachovelë, ti ju vszescë wuroslë v
9893 23 | wobrazem, ale pomste so zachovoł. Somem vjidzoł, jak ze za
9894 1 | skvarkji. Gvesno Remus je sobje zachovot na wokroszenjé wobjadu.
9895 22 | na mechovati gruńt lasu. Zachvjądałë sę rade jim kvjotkji vjelkanocni
9896 39 | dnjovi vjidë i szarą komudę zacigała na tich zibjach bcz kuńca.
9897 19 | konji mje tam dregji roz nje zacigną. Ale tu navprost całą noc
9898 24 | czężkji. A won je wodebroł i zacignąvszë z kuńca vëcignął do połovë
9899 31 | sobą i pod stołem pjęsce zaciskelë, ale v woczë njicht sę jim
9900 2 | z nozder na mje chuchac zacząła. Bo bidlęcu żol beło.~Jak
9901 14 | Przëboczivszë sobje wonę rozmovę, zacząłjem panu Jozvovji vszetko wopovjadac.
9902 39 | Ale pokąd të tam v nim zaczarovanim zomku wu pana Sorbskjigo
9903 1 | zomk i chdze sę laci na zaczarovanô krolevjonka?~Remus na takji
9904 29 | jak przëszedł do sebje, zacząt tak movjic.~— Nje chcoł
9905 8 | Marcijanna krziknęła i sę zaczervjeniła jak cvjikła, a ma sę smjelë.~
9906 19 | i szabla.~Pon vezdrzoł, zaczervjenjił sę i zavołoł:~— Vjina!~Przëbjegł
9907 15 | chvjilami jak krev serdecznô zaczervjenjiła stążka v ji varkoczu — mój
9908 45 | przez Remusa. Tak jem sę beł zaczetoł, żem nje postrzegł, jak
9909 35 | po Godi, jak vjesoła sę zaczinają, namovjoł mje ze sobą. Muszoł
9910 14 | wotmikało sę wob dzeń. Naszi zaczinęlë chodzec do Straszkovi jizbë
9911 11 | mjedze zdrové drzevo, chałupa zaczinô sę vąbjerzëc, a nje vjesz,
9912 26 | viborkóv, vëjął go z pochvö i zaczoł v njim kartovac. Mje to
9913 35 | papjork z kjeszinji i mu moje żądanjé napjisoł. Won przeczetoł,
9914 22 | spjevala:~— V liberyi od Maryi zadatek vieczny, ~Że v volnosci
9915 31 | njiże jachac na viględë i zadavac so procą, bes sę vjidzoł
9916 27 | wobarchnjejesz porę razi wod żądeł szerszenjovich, tej będzesz
9917 15 | Za ktorem stojąc na żaden strach nocni, ~Na żadną
9918 2 | Krziknjijle, a wonji sę vezną do żadnigo smoka i go zabjiją, żebes
9919 42 | czebe mu nje delë, czego żądô.~Przë wostatnich słovach
9920 39 | njicht v noc Małgorzatë nje zadołbe so drogji przez Błota. Szczescé
9921 31 | dobrze z woczu vom patrzi. Zadom sobje starę, be vaszę godkę
9922 1 | njedobrze v głovje i że zadovô pitanjô wo zaklęti krolevjonce
9923 14 | movją naszą godką. A będzesz zadovot pitanjé:~— Chcoł të vëbavjic
9924 28 | njech na to pozdrovjenjé zadreżą jak czorcë v pjekle vszescë
9925 4 | sobje wo nje bosich nóg nje zadrzec, bom vjedzoł, że ranją. ~
9926 34 | konja scignął i bełbe go zaduseł, kjejbe go nje bëlë strzimelë.~
9927 18 | i vędrovało v svjat! Nje zaduszema sę, bo svjeżi vjater będze
9928 2 | vjedno v njim njico sę zadzarło, jakbe co cvjardigo połknął.
9929 10 | v spjiku. Jedzenjô jô sę żadzeł, alem jodł, bo mje kozelë.
9930 1 | zamanąvszë v njim sę njico zadzerało, jak v gordzeli starigo
9931 10 | jô jachoł stępją. Potim zagarnął mje las, jakbe svojim czężorem
9932 14 | sę rozżoli vjideni, njim zagasnje. Jak wumrzę, povjezeta mje
9933 4 | czim bleżij, dvje szeje, zagjęté na sztołt łodëg maku, ale
9934 41 | szlach mojich krokóv v smjegu zagjinął a chatë jak nje beło, tak
9935 13 | żebe zabjic żmiję i ji żągło dostac. Knop chcoł je vkrącëc
9936 41 | jezorami Sudomjem, Zchodnem, Zagnanjem i Radolnją. Nostarszi ludze
9937 16 | Mje v ti chvjilë mocko zagorzeło, że chaja zazerô v popjolë
9938 14 | czas!~Jakbe na wodpovjedz zagotovało sę v storim zegarze i zaczęło
9939 39 | i pokuńc podpór wona ju zagrądzonô. A ma sami po kostkji stojima
9940 22 | spjevô sama. Ma muzikańcë zagrajema noprzod v Mjirachovskjim
9941 20 | kanonę? — rzekł jem. Vez i zagrej "Chto sę v wopjekę" , a
9942 35 | do Żarnovca. Tam cë drogę zagrodzi vjelgji jezoro. Za njim,
9943 22 | i vanożą po drodze, tej zagrosz pjesnją wo svjętim Janje.~
9944 8 | mu v jego gronuszku mleka zagrzała, tej mu v komorze wuszekovała
9945 41 | przënjosł ne zedle. Julka momańt zagrzebała na kominku i dołożeła porę
9946 7 | Tak jô wusnął ku reszce, zagrzebani, jak pjes v słomje. Noc
9947 33 | żoli, samim cepłem svojim zagrzeje tich, co mają przejacelską
9948 34 | bez woddzękovanjô. ~Reno zagrzemjoł wod stronë Vesokjich Zobór
9949 23 | Wob czas proceseji voze zajachałë przed karczmë. Jak jem naszedł
9950 20 | sę dochovelë, tobe jim to zajął krol pruskji za te vszetkji
9951 10 | mje słuńce zasvjeceło i zajasnjała stodoła dlo mje bloskjem,
9952 34 | wonji to sekularizavanjim, zajęcé i wotrzimanjé dobetku zvją
9953 34 | Łebna. —Tak povjedzoł Trąba.~Zajechałasma tede z panną Klemą na Zoborë
9954 38 | czasu szterech tidzenji. Po zajęcu svojich dober gvoli njemożlivoscë
9955 39 | chmur, chterne tak chiże zajęłë wono wod kuńca do kuńca,
9956 14 | moja wuvoga beła vjęcij zajętô pitanjim:~— Cuż të za timi
9957 1 | wustrzechą. Do karczmë nje zajeżdżoł njigde i njicht nje vjidzoł
9958 24 | jednigo ducha i movë.~Wurosłi zajezorami i lasami nje vjidzoł jô
9959 20 | złomoł, wo co ten sę tak zajisceł, że go paraluż ruszeł i
9960 10 | bo mje kozelë. Marcijanna zajisceła sę wo mje i rzekła jednigo
9961 34 | Chojnjicom. Vszescë ma sę srodze zajiscelë taką novjiną, a czężor naju
9962 41 | jem szedł dalij, srodze zajisconi wo mojigo tovarzesza. Krom
9963 39 | gnałë łagodné sarnë, lëse, zajkji, vjilkji. Za njimi zgraja
9964 1 | sprovjało vjęcij kłopotu, co zajkovji, chturen go wuvożac muszoł
9965 20 | wugosceł.~Tak ma tede tam zajodała i zapjijała, jaż wogjiń
9966 23 | Tak godoł sobje Leon i zajodoł Klerikovę żevnotę. V cemnoscë
9967 10 | Rzeczë mje! Jesta va ze sobą zakantrani, cze nje?~Ale jô sę mocko
9968 42 | Wobudzeła mje Trąbjinô, chterna zakaszlała, jakbe v złoscë, vëpluła
9969 7 | przed jego łbem.~Won na to zaklął straszlevje i ju jednę nogę
9970 7 | rzekł:~— Nąże, remję krola, zaklepnjile do jizbë Straszkovi, czë
9971 25 | polik, vbjiti v pjosk. Tak zakłodają vjęcorkji: povjedzołjôsobje.~
9972 26 | na rotuszu v mołi jizbje zaknjęti na mocni zomkji. Jedno jediné
9973 20 | przeskurzeła procem pruskjim zakonom?~— Cuż ma mjała przeskurzëc? —
9974 5 | dłużij, tej tam stojoł napoł zakopani v pjosku gronk czorni.~—
9975 33 | Mjało to bëc na pocechę vom, zakopanjim v tim kretovjisku, v tim
9976 29 | matecznim krzem jô te drzozgji zakopję. Kjejbe tu wu vas doma,
9977 20 | naleze pravje jednigo, co zakozanigo bączka zjodł, kjej tu jeden
9978 34 | zvją wonji civilizaceją, zakozanjé wojcovesti movë i vjarë
9979 33 | vjedzec vom trzeba, że wonji zakozelë jeżdżac na Glonk navetk
9980 20 | wolivskjimi, chterni nom zakozivelë rebjitvę na Gołińskjim jezerze,
9981 6 | mocko, że mje sę v głovje zakręceło i wostoł jem leżąci jak
9982 44 | czervjono wobleczoni kat, ze zakretą tvarzą zdrząci dvjema czornimi
9983 14 | krziż vjisalë szabla długô, zakrzevjonô i strzelba. A won rzekł:~—
9984 2 | mô movę zaklętą? Kjejbe zakrzikla, wuczulëbe krokanjé varnë
9985 22 | Pannë Mariji Matkji pas! Tej zakrzikną sovë v strupjałich durach
9986 2 | A żebes të tak, Remusu, zakrziknął na tich ricerzi, be smoka
9987 44 | dziseszi nocë paproc mjała zakviitnąc v głębokjim lese cudovnim
9988 14 | sedzoł cecho, le na skarnjach zakvitlë mu czervonjé roże a v woczach
9989 44 | v duchóv mocë,~Pokąd nje zakvjitł paprocë~Szczescodajni kvjat!~
9990 17 | z muzikańtem Trąbą. ~V zął jem tede jednigo dnja svoję
9991 39 | vjidzoł të, jak ta czornô voda zalała ju ten całi nasz brzidovi
9992 43 | ju całé wognjisko mjała zalané. Nad wognjiskjem, ku njebu
9993 14 | Ale dunë i vjatrë morskji zaleją go i zrzucą v głębją, zkąd
9994 37 | komuda vjeczorovô zaczęła zalevac svjat. Pon sę wobroceł do
9995 42 | przervoł mje zimk. Jakoż redosc zalevała mje duszę, kjej jô na Strumjanną
9996 39 | nekało svoje dunë v ląd i zalevało straszné Błota Łebskji.~ ~
9997 33 | jô mogł v to njeszczescé zalezc. Ale rągac ze mje: pjękno
9998 38 | bjołé v woczach chvjilami załisło a v jego zrenjicach żolelë
9999 44 | chterną cë daję, a jak załisną wognje vkoł, tej krziknjij
10000 38 | chternich roje v woczach załisnęło, jakbe krotko mje klasnął
10001 44 | Zapoleł sę vjid na Łisce, załiszczałë po chvjilë, jak uwokjem
10002 20 | jął strzikac ze sana, tej załiszczelë czervjoni płominje a za
10003 25 | spuchłi. Sodł won na zedlu i żałoblevim głosem wopovjodoł tak:~—
10004 5 | jaż psesko, zaczęło vëc żałoblivje. Jak won z njim skuńczeł,
10005 14 | jizbë, jak vjelgô pjesnjô żałobnô smutnigo svjata.~Za kjile
10006 22 | wobraze Svjętich, a jinni ręce załomivelë i podnoszelë do njeba jakbe
10007 24 | zgjętą, bjił sę v pjerse i załomivoł ręce nad szczudłem. Vëchodzilë
10008 10 | mom to bolenjé strzimac!~I załomoł jem ręce, że zatrzeszczałë
10009 44 | gnjozdze naszigo szczescô. Takô żałosc mje scesnęła serce, żem
10010 13 | njedzelę, pełną vjichru i żałoscë. Tej jednak spomnjenjé z
10011 11 | gozdz, com cë go pokozoł. Założ sidło wo tvoję szeję i spuszczë
10012 17 | A jednak jak na cę sidła założą, to cę wuvędzą. Bo bjałka,
10013 14 | provadzëc po roli i sec założëc na zotorze, ale ręka moja
10014 20 | jakji robji kosa, kjej ję założi v gęstim żece. Słabi vjater
10015 35 | Pomnjik ksążat pomorskjich, założiceli tego domu. — Kam ten marmurovi
10016 41 | krolevską nad moją duszą. Założma krolestvo na jezorach: jô
10017 22 | łiszczącą vjelgą trąbą, założoną koło szeji przez pjerse
10018 25 | mjoł jak szuńde przez plece założoné a po wobu jego kuńcach vjisałë
10019 33 | wod naszi stronë na hok założoni! Tak ma sobje wudbała, jesz
10020 35 | redoscë, że v tim mjesce, założonim przez naszich ksążąt kaszubskjich
10021 22 | Strzepcz. Roz leno do roku zaludnji wona sę przë worędzë kompanjiji
10022 22 | worędzë kompanjiji jak sę zaludnjiła v nen dzeń. Za mjastem wobleklë
10023 31 | do Matkji Boskji tak samo zamalované. Ale jô so wuvożoł:~— Jakji
10024 31 | Chocbesta voltorze i ksążkji zamalovelë, ko jednak Wona kroluje
10025 31 | polskji" beło czorną farbą zamazané. I ve vszeskjich drugjich
10026 33 | szandarze svoją godką woczë zamedleł, chturen chcoł złapjic naszigo
10027 30 | zatacenjô provdzevich mesli i zamedlenjô woczu głupich. Cuż cë to
10028 31 | Pon Bog chronji.~Trąba sę zamesleł i po chvjilë rzekł:~— Tej
10029 14 | krevją kaszlô?~Ale Mjichoł sę zameszleł i nje wodrzekł njick. Tak
10030 32 | mocnimi korzinjami vëkumané, zamikającé sę żelaznim lecirzem. Panna
10031 12 | bo vjerzeje sę na krziż zamikałë i bjelełë sę na njich trzë
10032 36 | vëlecoł ze za stołu:~— Remus! Zamikej chiże dvjerze! zasuń zosuvę!
10033 33 | sercach ludzkjich, że sę zamikelë v chatach, a po drogach
10034 33 | Koscerznje, v Lipuszu, ve Vjelu zamilkłë zvonë, a lud dreżoł, bojącë
10035 21 | że to dżod Klinkosz ze Zamjartigo, co po wodpustach spjevô.
10036 9 | stołp soli, v chturen sę zamjenjiła żona Lota. Tej jem podł,
10037 38 | ricerz i koń blodł i sę zamjenjoł na bladą cenją. V mojim
10038 4 | czervjonô na licach. Tej zamjerzeła sę na mje varząchevką i
10039 44 | że nje żije. Woczë mjała zamklé a z bladich skarnji bjił
10040 27 | spravjedlivosc ludzkô! A ta je zamkłô v napjisanim pravje. Pravo
10041 43 | wodemknęłasma drogę sobje i zamknęła kamiń za sobą. Ale kjej
10042 33 | Bełtojuczvjorti dzeń naszigo zamknjęcô pod zemją, kjej kole podwobjadu
10043 13 | vjetrznjokami, przëboczivoł mje sę zamknjęti Straszk, chternigom vjidzoł
10044 29 | całi leżoł jak njeżevi ze zamknjętimi woczoma. Ale jego mocnô
10045 38 | pod rozkazem hetmana Jana Zamojskjigo pod Pskovem ranjoni, po
10046 39 | dechtovné, że paka njick nje zamokła. Vëdobeł jem tede szvebelkji
10047 32 | wokrętovi żogle njese v zamorskji kraje, vëczosałam tę Bożąmękę.
10048 35 | zdarzeło, żebe pon cze bjedni zamovjił Mszę Svjętą na taką jintaceją.
10049 17 | cë co povjem: Do vjeczora zańdzema na folvark Zvadę, chdze
10050 36 | vëvaloné wokno wuprovjoł, zańdzta do mje. Będzema so chvjilę
|