1asu-cesnj | cesza-dokto | dokuc-glebj | glebo-jizem | jizra-krovo | kruko-mecha | mecho-napji | napla-odi | odpad-podpj | podpl-prega | prete-przez | przic-rzeca | rzech-spjev | spjic-szept | szero-varna | varne-vestu | vesun-vrobl | vroce-wodrz | wodsa-wukri | wukro-zandz | zanje-zevej | zevim-zyja
Chapter
10051 3 | przëvjitają. Vez mje tede i zanjes przez tę vodę. Bo jutro
10052 33 | czego krom klonovigo lestu zanjesę całigo, tegojô nje vjem.
10053 41 | tonącich na Łebskjich Błotach i zanjesłam vołanjé vasze do rebokóv,
10054 8 | vje, co sę stanje jutro i zanjevjitro, za rok i za dva. A kjej
10055 23 | sobje wusmżëc Leonovji. Zanjosłszë kuferk pannë, Leon sę vroceł,
10056 19 | pjisané.~Kjej słuńce zaczęło zapadac i cenje ludzkji stolemovi
10057 10 | njespodzevanigo. A żebe te murë tak sę zapadłë! A kjejbe tak pjorun strzeleł
10058 41 | chałupa, napoł v smjegu zapadłô. Z jednigo njevjelgjigo
10059 3 | będze zapozdze. Jutro sę zapadną bjołi murë i spanjałi słupë
10060 39 | torfem muł. V njim ma sę zapadnjima, jak kaminje, żeli Pon Bog
10061 20 | Vëlałasma tede z njego vodę, zapakovała moję karę i tovarë i puscełasma
10062 23 | Trąbovim vëmiszlanjim wodnekała zapalczevigo sługę pruskjigo.~Strzepskô
10063 9 | wobjadu sekł jem vjikę, a tak zapalczevjem sekł, że moklezna na mjevëstąpjiła.
10064 39 | mje tero kąsk vstid moji zapalczivoscë, ale njick nje zbjegło,
10065 11 | beło radë, le znovu vstac i zapalëc latarnją. Zasvjeceł jem
10066 22 | të jezdes Vjitosłavem. A zapamjętej to sobje: Roz jeden i roz
10067 43 | poł godzenë a na svjece zapanovała noc, choc to beło le przipołnjé.
10068 34 | nje dostoł.~Calą chvjilę zapanovało milczenjé na te słova ksędza
10069 33 | grac woprzestałë. Strach zapanovoł v sercach ludzkjich, że
10070 29 | ze zomkovjiska zaklętigo zaparła dvjerze do szczescô, won
10071 1 | i jesz dodac przid. Nje zapinął won go njigde, bo guzóv
10072 45 | wotmikają po długjich latach zapisané kartë zaboczoni ksążki z
10073 31 | wobleczenjé movji provdę! —rzekł zapitani. Jezdem ksędzem i zbłądzeł
10074 13 | skarnji stojała jak dzivné zapitanjé. Ale co sę stało, tego stari
10075 19 | gorz i szur.~Pożdej! Jesz zapjeje kur!~— Ha, ha, ha! smjoł
10076 8 | zastovjałë, tak nom dech zapjerało, jakbe nas nje chcało puscëc.
10077 20 | Tak ma tede tam zajodała i zapjijała, jaż wogjiń począł gasnąc.
10078 24 | moję pjerszą pjelgrzimkę zapjisała pamjęc v moji duszë novjększimi
10079 21 | rągosz ze svjętich rzeczi — zapjiszczała Klarneta płaczlevą gębą.
10080 8 | rzekł:~— Boczë, knopku, i zapjiszë so to głęboko v pamjęcë:
10081 44 | Bromę Gduńską. Ale kjej kur zapjoł, moc go wopusceła i ze zemglałich
10082 34 | krziknął szandara. — Jô ję zapłacę, tę furmonkę.~ Tej vzęlë
10083 38 | dober gvoli njemożlivoscë zapłacenjô talk vjelgji sumë v tak
10084 16 | złożoni wu pana szkolnigo. Zapłacisz za nje tile, co pon szkolni
10085 26 | vzął co z moji karë i nje zapłacivszë poszedł precz. Ale to sę
10086 20 | ti vodë czasem na brzegu zapłacze? To są dusze wutopjonich
10087 14 | A Marcijanna mjała woczë zapłakané. Le Mjichoł jak położeł
10088 31 | svjodczącich, jak ludze zapobjeglivje procovelë, pokąd jô gnjił
10089 34 | vjeczorem, choc woczë nama zapodalë, żdelësma vszescë na Trąbę,
10090 3 | trzoskjem vjelgjim zomk zapodł sę v zemję. Z krzikjem zvątpjenjô
10091 43 | skokoł, jak koń, kjej sę zapodô v smjegu albo na zibji,
10092 20 | nad jezora przë łovjenju zapolają jałovc i pol jezora njim
10093 45 | do głovë:~— Kjej v tobje zapoleła moc Boskô volę vëbavjenjô
10094 20 | skarnje bełë. Stolimovji zapoleło sę serce i vzął i kriamko
10095 15 | sedzała noc. Tak parobcë zapolilë przëszekované smolné szczepë
10096 19 | Słuńce szło sobje spac. Zapolima ve dvorze svjece i będzema
10097 25 | że jô vołom. V tim razu zapolisz na krotką chvjilę jaką sechą
10098 40 | tich wostatnich Kaszubóv v zapolonim pjorunem boskjim koscele,
10099 30 | wodpovjedzë nje żdoł, bom cë ju zapovjedzoł, że sę dom vpakovac. Ale
10100 27 | pomeszlenjé, że won sę tam zapoznoł z drugjim vistępcą, skozanim
10101 20 | mô wod strzodka jałovcem zapravjoną. Woboczisz vnetk, jakji
10102 18 | Bele beła wugotovanô i zapravjonô czims mocnjejszim! — wodezvoł
10103 37 | Ko volołbem rovnak sedzec zapropkovani v butlë szperetusu, njiże
10104 17 | njerozumjała.~Bivało, że zaprosilë dzecë do spjevanjô przed
10105 36 | djobelskjigo seminjô. Ale kogo jô zaproszę v goscenę, ten mje sę nje
10106 36 | Pon Młotk ze Sorbska jich zaproszô na goscenę, a të tu mje
10107 31 | postronku przëvjązani, jaż cę zaprovadzemë do Zobór. A tam ju gvesno
10108 39 | przode nas, jak mje sę zdaje, zaprovadzi nas do zemni vodë. Wuvożejie:
10109 12 | Annę pozvolilë mje vstac, zaprovadzilë przede dvjerze na sluńce,
10110 32 | tego zapadłigo zomku më vas zaprovadzimë. Ale krosnjęta nom nje robjiłë
10111 27 | mjarą nje beł v sztandze, a zaprovadzoni do dom, bjałkę svoją srodze
10112 29 | vaspana złapjilë?~Won na to zaprzeczeł głovą i rzekł:~— Krola jezora
10113 44 | pjerszi gbur z brzegu doł zaprzęgac, nje stracivszë słova.~Przez
10114 36 | wuzdrzałasma peszną karetę, zaprzęgłą v szterë konje, v chterni
10115 12 | rzeka, a po rzece v czołnje, zaprzęgnjętim ve dva kołpje płinęła krolevjonka.
10116 37 | va sę jaż tu, tak daleko, zapusceła?~Na to wodrzekł Trąba.~—
10117 34 | vëgoloni jak ksężô, dzisodnja zapuscilë brodë i vąse, jak Njemcë,
10118 6 | jego żona, nasza panji to Zara.~— To nje je możno! — spjerała
10119 4 | anji roli. Na chleb svój zarabjac będzesz v mokleznje skarnji,
10120 14 | głova wob ten czas beła mu zaredzevjalô.~— Sedzë, pokuso, kjej cë
10121 11 | vjedzoł, jakô chorosc mje żarła wod strzodka. Ale wona njikomu
10122 8 | łożku. Wokoma Liza i Gnjadi żarlë svój wobrok. A won stanąl
10123 13 | v kum, żebe bedło dobrze żarło.~Ale mje, kjej przëszłasma
10124 32 | szandaróv.~Ale mje nje beło do żarlóv, bom sobje povjedzoł:~Jednak
10125 44 | kjej naleze staré kamjanné żarna, na chternich młołë svjętą
10126 35 | Drogęm wobroł sobje na Żarnovc, chdze stoji klosztor, chvalni
10127 35 | nocą duńdzesz, Remus, do Żarnovca. Tam cë drogę zagrodzi vjelgji
10128 35 | jak szedł na zochod przez Żarnovjickji jezoro. ~Tego rokujô sę
10129 41 | smętorz kaszubskjigo ludu za Żarnovjickjim jezorem, pełen żolu, wurzasu
10130 38 | Pomorsce wod Koszalena jaż po Żarnovjiznę i Betovo. V mojich woczach
10131 37 | wona do grobu...~Va tam za Żarnovską vodą żijeta jeszcze, ale
10132 36 | njigde njebeła przeszła przez Żarnovskji jezoro!~Ku reszce sę jednak
10133 35 | wuvożoł, że pudzesz v stronę Żarnovskjigo klosztoru i jem zgodł. A
10134 39 | pitanjé rzeklë:~— To vjes Żarnovskô, a to vjelgji jezoro zovje
10135 28 | krolevskjigo. Som sobje na żëcé zarobję, bele mje vëpusceł na volą.~
10136 17 | folvark Zvadę, chdze wobaji zarobjima. Të tam vëzbędzesz co z
10137 14 | anji porvoza, ale procą zarobjisz svój chleb. Le v głovje
10138 42 | krom wurzędu koscelnigo zarobjoł na żëcé szevjectvem. Rzemiszk
10139 33 | Trąba. — Pokąd ludzom nje zaroscą za karę wuszë, to moja trąba
10140 45 | Golijatem? Gvesno brzidem ju zarosł v lese nen mol, na chternim
10141 5 | doznoł, że tam głębokji rov, zarosli leszczeną i grabjiną, dzeleł
10142 27 | zańdzesz na svjece. Ale żart v stron! Za ten knopjęci
10143 25 | jinsztë, a pamjęc ludzkô jich żartë przenjesła na dziseszich
10144 33 | Njigde nje zaboczę nigo żartu z kopjicą sana. Boże, dej
10145 43 | stalo: Sklepjenjé nad jomą zarvało sę wod pjoruna, chturen
10146 43 | że lada chvjilę nad nami zarvje sę zemja i nas żevich pochovje,
10147 33 | A co zrobję dobrą volą, zarvono Bogu.~Ale ksądz vëłożeł
10148 40 | głovą, zacząl sę jiscec i zarzekac, że żodną mjarą nje pojadze.~—
10149 28 | wuvożoł:~— Pomstlevi Njemce! Zarzinac cę tero będą jak vjeprza.~
10150 10 | konjom dac folgę, bo voz zarzinoł v pjosku głębokji kołovaża.
10151 28 | drogę vzęlë — vjilcë ję zarżnęlë. ~Nalezlë kamrocë! — vjilcë
10152 15 | zavjeseła, raptem wobje ręce zarzuceła na szeję, przëcesnęła sę
10153 40 | połknje i vaju, kjejbesta sę zasadzeła vëdrzec mu wofjarę!~Zjadłasma
10154 15 | jak po Filipje bulvë mjelë zasadzoné, tej jô poszedł v svjat.
10155 21 | Trąba. Ale wonji sę tero zasedlë z muzikańtami do stołu,
10156 14 | wusadnje zemja, a ręka Bosko zaseje na nji zvjerzęta i roslenë.
10157 40 | kaszubskji na ti zemji, jakbe je zasepałë vędrującé dinë. Godka nasza
10158 22 | jedni stronje vjidzisz napoł zasepaną lestami studnją, a pod jednim
10159 28 | Stari Mjichoł v checzë svoji zasepani smjegjem spjevô pjesnje
10160 45 | kartach przechovała, jak v zasepanim wognjisku, dlo cebje i tich,
10161 34 | zvją wonji kontribuceją, zasepanjé kraju szandarami i novimi
10162 38 | dvornjice vjidzoł wognjové zorze zasipjającigo słuńca. Wobezdrzoł jem sę
10163 14 | Boże pravi ~A gdi będzem zasipjali, njech cę navet sen nasz
10164 20 | godzenje jazdë czołen nasz zaskrzepjoł na pjoskovatim brzegu. Vëskoczełasma
10165 44 | sę wognje, ale mje serce zasłabło, jak wonge małimu knopu,
10166 22 | Przed ognistym piorunem zasłoni cę tem runem, ~Nie ma szkody
10167 22 | naksztolt ti, co za Boga Wojca zasłonjała v pusti Izraelskji lud wod
10168 38 | zervoł dużé płotno z wobrazu zaslonjętigo, nad chternim jô go vjidzoł
10169 8 | chocbe i na dijamańtovą zasługivała. Bo kjejbe taką mjała, tobe
10170 5 | bom sobje spravjedlevje zasłużeł. Tej wona pitała:~— A boli
10171 43 | przez dzirżkosc i cnotę zasłużi sobje na wopjekę Boską.
10172 12 | zazvonjiło zvoneczkami, zasmjało sę i zavołało: Njevorto!
10173 3 | głovą, zazvonji zvoneczkami, zasmjeje sę i volô: Njevorto! — Smjeszné
10174 39 | na kjilkanosce kraczajóv, zasmjoł sę le, jak sę smjeje nocą
10175 20 | chcała drugjich tile gvjozd zasoc na njebje.~Vtim sę dałë
10176 18 | njeprzepjitim detkjem. Kjejbem zasodł sobje v zomku wokoma krolevjonki,
10177 20 | i sedzącë v rovje zdrzoł zaspanimi woczoma na naju. Trąba postrzegłszë
10178 20 | To sę vje! Nje tak rechło zaspjevają nom Kaszubom na Pusti Nocë.
10179 22 | krziż, a jak go podnjosł, zaspjevało to zrzeszenjé ludzi. Noprzod
10180 35 | vjater ku lądovji i mje zaspjevoł:~— Dalij, Remus, dalij!~
10181 19 | gromadë, bo jô cë tero co zaspjevom, czego tvoje skrzepjice
10182 12 | Na moję wudbę, të jesz zaspjevosz na mojim pogrzebje.~— Bronji
10183 41 | jizbje sę kopnęlë i drogę mje zastąpilë. A szołtes, wu chternigo
10184 42 | Pjenjędze navetk mogą rozum zastąpjic, a czim vjęcij jich chto
10185 24 | sę skreł, a bjałka doma zastąpjiła mje vjernje. Jesz dziso
10186 29 | dzirżkji dzevczątko sena be mje zastapjiło. Ale bjegu moji spravë zavrocëc
10187 2 | takji nort, chdze słuńcu zastavją wokno i sąsada nje zaprovadzą.
10188 45 | Remus, vjidzącë njebezpjek, zastavjił sę całim całem korczovji,
10189 10 | jak przez dokę, dużi stołë zastavjoni a v norce vjelgą beczkę
10190 6 | drogji daleko przed nami, zastavjonô dużimi lipami, stojala szarô,
10191 34 | szanuję i wuvożom ve vas zastępcę vłodze. Beł jem jesz v szarim
10192 39 | vojnje i po mjastach ju zastępovałë dovné krzosedła. Wodemknął
10193 8 | chdze budinkji naju nje zastovjałë, tak nom dech zapjerało,
10194 24 | podnjosł flińtę, be mje zastraszëc. Ale jô go wurechleł. —
10195 40 | Vjilkóv, Stojentinóv, Rekovóv, Zastrovóv, Nadzmiróv i jinszich. Njechterne
10196 21 | nje słuchô dżadovji. Za to zastrzelenjé lesnigo jô mu virok letkji —
10197 45 | leżoł czorni jak smoła, zastrzeloni pjorunem z jasnigo njeba,
10198 36 | Zamikej chiże dvjerze! zasuń zosuvę! Bog cë zapłac, braciszku,
10199 38 | jesz przed chvjilą v ceszi zasvjatovi chodzełë duchë. Ale mje
10200 22 | chrzebtë, podnjosłë głovë, zasvjecełë woczë. A mje jakbe wurosłë
10201 25 | takji, jak kjej słonuszko zasvjeci po długjich deszczach.~Pon
10202 33 | i stukot vjoseł wo burtë zasvjodczełë, że jadą. Komuda nocnô ju
10203 20 | Słabi vjater dmuchnął i zaszcmarzeł v czubkach drzév i rozervoł
10204 34 | vstoł i nje rzekłszë njick, zaszedłjem do stodołë po moję karę.
10205 1 | stareszka zgjinęła v pałacu. Zaszemarzelë papjorë, jakbe chcałë sę
10206 11 | go v gorscë.~Tej to znovu zaszemarzeło vkoł mje, choc jô v cem
10207 33 | przeprava — będze! Ve vampsu mom zaszeti talor, com go na svjętigo
10208 21 | bo vjedno z nova wona sę zaszkleła.~— Le nje roczta Remusa! —
10209 43 | sobje na wopjekę Boską. Tej zaszkli vesoko na ti Bożimęce zamjast
10210 36 | potępjińcóv.~— Ala! Tos ma tu zaszłal A cuż va z nami chcała zrobjic?~—
10211 37 | słuńca do połovë ju beła zaszłô za vodë. Mjedze vjelgjimi
10212 27 | głovę, jednak potrafjił sę zatacec, że nalezc go nje beło możno.~
10213 44 | stolimóv jesz nje vëmarla le zataceła sę strzod szarigo ludztva.
10214 20 | zvją Glonkjem. Tam ma sę zatacema. Żevnotë jô ze vsë przënjesę:
10215 30 | njich wużivelë pjisma do zatacenjô provdzevich mesli i zamedlenjô
10216 31 | Pavła, żeli sę dobrze nje zataci. I przëboczeł mje sę krol
10217 43 | jednigo ruszenjô vjosła czolen zatańcovoł na molu. Tero ju szła jazda
10218 6 | chternimi naszi durę do sklepu zatchlë, bełbem wucekł i njick nje
10219 41 | poleła sę le jedna drzozga, zatchłô v kominku. Przë ji vjidze
10220 34 | kominka, żebe novą drzozgę zatchnąc, mesloł jem le wo tim, jak
10221 14 | won so bjołą chusteczką zatchnął gębę. Kjej chustkę wodjął,
10222 13 | godoł wo vojnje. Tej Marta zatchnęła svjeżą drzozgę v kominku
10223 34 | koininka, v chternim panna zatikała coroz nové drzozgji, płom
10224 35 | czornin barankjem. Alem zato wuzdrzoł całe mandle żedóv
10225 2 | svjoze, szkleia sę małô, zatopjonô ve vłosach, koruna złotô.~
10226 36 | nje vëbędę, żebe dusze nje zatracëc. Bo nen malorz pevno njic
10227 40 | bez wogona. Do negji sę zatraci, kjej jesz dlużij tu vanożec
10228 18 | chternich bjes jakji mogłbe bëc zatraconi, że jô bem sę bojoł.~Tak
10229 33 | pjilovała i vaju vszeskjich zatransporterujema do sodze v gromadze z timi,
10230 34 | beł wudbë, że te dvjerze zatrzaslë sę na vjekji.~ ~
10231 11 | ale dvjerze przed njim zatrzasną, a za tim, co vjidzoł, tesknjic
10232 6 | rozeznoł, jistnje, vjetev zatrzęszczała i pusceła, a jô trzasnął
10233 20 | porę knepli v wogjiń, jaż zatrzeszczało skrami i rozmiszloł nad
10234 24 | rozglądoł v meslach, woczë moje zatrzimałë sę na wosobje vesokjigo
10235 35 | zavdzęczomë, żesmë do dzisodnja zatrzimelë vjarę, wobeczoj i movę wojcóv
10236 23 | njim voda. Ale wonji nje zatrzimivelë kompanjiji, le vzęlëjesz
10237 20 | słova Trąbë.~— A do sobotë zatrzimom vas v goscenje. Legnjita
10238 26 | znoł jesz v nen czas jich zatvardzałoscë serca.~Wob ten czas vjęcij
10239 31 | nje. Bo skorno dobelë, tej zatvardzilë serca svoje njepotemu i
10240 5 | vëkopac kulkę. Ale polce moje zavadzełë wo njico długjigo. Chvecę
10241 44 | gór na skrzidłach, be njim zavalëc Vesoką Bromę Gduńską. Ale
10242 32 | pjosku też sę skuńczeł, zavaloni vjelgą gromadą kaminji,
10243 43 | żgleł sę jason stari nad zavalonim gnjozdem naszigo krotkjigo
10244 39 | przemoczeł, lepji zbudujma so zavczas dach nad głovą. Kjej jem
10245 35 | chlerni nami rządzilë — zavdzęczomë, żesmë do dzisodnja zatrzimelë
10246 29 | wodchilëc, jakbe vjisoł na zavijasach. Wodchilivszë go, woboczisz
10247 41 | zastovjol. Tu też bełë wone mało zavjané.~Kjej jem tak spori sztuk
10248 41 | smjegu jego szlachu. Beł won zavjani, njepevni a po kjile krokach
10249 41 | na drogę do Vęglikovjic. Zavjanô wona beła i żodné kołovaża
10250 38 | pod Pskovem ranjoni, po zavjązanju mjiru wobdarovani majątkjem
10251 9 | krevji za spori talerz, tej zavjązoł i kozoł legnąc.~Vzęła mje
10252 24 | jim dac vjid i przë pasach zavjesëc jim mjecze, co be volą i
10253 15 | rozpjęła mój vamps i mje zavjeseia szkaplerz na koszuli. Ale
10254 33 | jizbje, przedtim zamknąvszë i zavjesivszë dobrze nasze małe wokjennjice.~
10255 11 | Tę jô zabroł do chleva, zavjesoł latarnją na balce, żebe
10256 43 | dorosnje. ringraf nasz rodovi zavjeszę na jego pjersach.~I tak
10257 29 | chodzilë na vojnę. Pocatuj go i zavjeszë go sobje na pjersach. Vjęcij
10258 33 | sę plecok ze skrzepkami i zavjeszoł svoję trąbę. Tak ksądz pozerô
10259 43 | łiszczałë ku mje z ringrafa, zavjeszonigo na scanje, lica Matkji Boskji,
10260 24 | poznają. Lepji njech cë ję zavjezą nazod do Koscerznë, a tovarë
10261 41 | Przëprovadzisz svoję karę i zavjezesz zmarłigo som na nji do Lipna
10262 42 | vjes vëmordujc, żeli go nje zavjezeta do głupigo domu!~Njech mje
10263 10 | muszoł pasturkom v polu zavjitac v pjerszé Bożé Narodzenjé.
10264 10 | dobrze.~Czvortk vëszedł ze zavjitrzną zorzą, jak njedzela. Pełno
10265 2 | bełbes nje rozumjoł a v zavjitrzni komudze sztołtem bełbemdlocebjeAterosłuchej
10266 9 | korunovani jarzębjinë, pjęknô jak zavjitrznô njedzela, postavnô jak Svjętô
10267 6 | klasnjęcim palece vëdobeł vodę i zavjodł żedóv do zemji wobjecani.
10268 7 | suchigo sklepu. Tam mje zavlekła Marcijanna i vepchnęła v
10269 9 | jidze! Nje jidze!~Ale vjater zavłl gorą vjelgjim głosem:~—Nje
10270 32 | njizkji, v chternim głova moja zavodzała z początku wo cvjardi kaminje,
10271 1 | Stoł takji nje czężoł, nje zavodzoł, a kjede szedł v perzenë,
10272 42 | cudujesz, kjej cë rovnak nje zavodzom!~— Wod złigo ducha wodżegnosz
10273 10 | letkji, jak blon chmurë, zavoj płinął ji z głovë jaż do
10274 19 | gvjozdę dnja,~nocnim duchom zavoła,~be za starżą tvojicli brom~
10275 22 | chcącë jim dac sełę żevą, zavołałam vjelgjim zevem: Cenje przodkóv!
10276 14 | gorze v Straszkovi jizbje. Zavołô: i shichac muszisz. Të żes
10277 34 | lepszigo nje kupji.~— Rada! — zavołołTrąba. — Poj Macku dovjedz sę,
10278 39 | Vjesz të co? Jô na njego zavołom! Choba drogę przez te błota
10279 20 | Kjejbem tak, bronji Boże, beł zavoroł głovą v ten wogjiń i so
10280 6 | godzenë, już doszedł do molu. Zavrejało mu sę v gordzelë, jakbe
10281 15 | że slode naszigo konduktu zavrocają vszetkji drzeva i jidą za
10282 43 | Vëjim vjosło a jô czołen zavrocę.~Wod jednigo ruszenjô vjosła
10283 40 | sę v Smołdzenach a reno zavrocema do dom.~— Tede to dobri
10284 23 | szvernot! Kjej won zaru nje zavroci, to won jak Bog żevi naju
10285 37 | timu z woczu smjerc patrzi.~Zavstidzeł sę Trąba, a pon szedł dalij
10286 34 | wod kuńca do kuńca. Norod zavtorzeł mocą, ale przez te sta głosóv
10287 42 | Trąbje? Wona sę na cebje zavzęła i të gvesno nje wuńdzesz
10288 25 | wonji bëlë vszescë na mje zavzęti. Muszisz vjedzec, że to
10289 22 | chodzec boso, dlotego beła zawostanô slode. Njedługo, a wode
10290 21 | butelka stojała prożnô. Tej zażądelë novą. Ale kanął som karczmorz
10291 34 | ludzi, co sobje przipodkjem zazdrzelë do notajnjeszigo norcika
10292 44 | pjilova.~A kjej v woczë zazdrzisz ji:~Drżij, człecze, drżij!~
10293 38 | zeloni vjid sę na chvjilę zażeloł, be zaru zgasnąc. A pon
10294 13 | knopa ze za płotu chodzel zazerac, cze won so czasem v nocë
10295 18 | A Trąba na svój sposob zazerającë chdzeroz do trigjelka tak
10296 26 | godzin jô tam sedzoł, jaż zazgrzitałë klucze v zomku i naszedł
10297 39 | na gvołt trzęsavjisko sę zazibotało. Strząsł sę gruńt pod nami,
10298 14 | czervonjé roże a v woczach zażoleło sę jak wod żevigo vęgla.
10299 11 | coroz vjęcij i vjęcij. Zazvonił zvonk i ksądz vëszedł ze
10300 3 | cesnje, zatrzęse głovą, zazvonji zvoneczkami, zasmjeje sę
10301 37 | szklełë sę gronkji, miskji, zbanë: takji chterne nasz svojskji
10302 36 | vołë, tej są i takji, co zbankrotovelë na hańdlu z gęsami. Ti też
10303 22 | żohiierz v szyszaku,~Jak v zbaviennym dvuramiennym Maryi znaku ~
10304 36 | czuc beło.~— Bom dął za zbavjenjć dusze. Będzecele roz wudbë,
10305 22 | Bo przez tę Pannę mamy zbavjenje ~Tylko oczuszczmy nasze
10306 11 | chto vje, jak długo cë go zbędze?~Tej vzął sę i sodł na przevroconim
10307 9 | sę vdzarłna zomkovjiska zberk, zervoł mje kłobuk z głovë
10308 35 | Dalij, Remus, dalij!~Na zberkach Kęp kvjitnąci jerk dużimi
10309 45 | wurzmë kanął voz v porę zbetnich konji zaprzęgłi i dudnjąc
10310 14 | nje beło i to ti, żebe jim zbivało na dzirżkoscë. duchu, bronji,
10311 19 | volisz, zdrajco, nocą zbjec. ~Smętk cę spętoł, spętoł
10312 14 | wuchveceł rękę wumarłigo, zbjednjałą, pocałovoł ją i przësągł:~—
10313 25 | posileła resztą chleba i rib zbjegłich z vczoraszi vjeczerze i
10314 36 | pękalë. Zrobjił sę gvołt i zbjegovjisko na podvorzu, a pokąd jedni
10315 42 | A na co të svoje talarë zbjerosz?~— Na pogrzeb!~— Na pogrzeb?
10316 14 | że jich będze tile, jaż zbjiją sę v płomiń szerokji nad
10317 9 | kjej mje gbur tak mocko zbjił za to, żem wodbjegł wod
10318 34 | że wonji sę zgurdzilë jak zbjili psë i przeproszelë pastora,
10319 1 | Ale nje beł to stoł z deli zbjiti jak jinszi stołë, le sztołt
10320 19 | je Remus?~Tej to vszetko zbladło i vjidzoł jem sę znovu v
10321 35 | zabeł a tvoje mesle jidą zbłądzoną drogą.~— No, tej jô njechcę
10322 9 | noprzod na ne chojnë, jak zbłądzoni czlovjek, co drogji do dom
10323 8 | granjim, bo litovoł sę też nad zbłądzonimi.~Jô v takjich razach chodzeł
10324 13 | meszlę, że kuńc svjata sę zbliżô, jak go Sibela przepovjedzała.~—
10325 19 | Bivejta ludze i chvitejta zbojcę! ~Zrobjiło sę cecho na woborze.
10326 27 | leżnoscë przërodzenjé jego zbojnjickji vëszło na vjechrz. Chodzącë
10327 29 | drugą jak jô: Noprzod jak zbojnjikji po lasach i po jezorach
10328 14 | spłavjił z kamjannigo nortu zbojnjikóv głodnich na mizernich szkutach.
10329 26 | kolebkji bełjes burzonem i zbrodnjarzem, a za njic v svjece bem
10330 23 | kompanjiji sę wopitivac i szukac zbrodnjorza. Pitalë sę Klerika, na kogo
10331 27 | wobronę?~—Tec jô njick nje zbrojił!— wodrzekł jem. — Ni dvaji
10332 38 | mjecz, vezdrzoł jem na moję zbrojną pravjicę. Tam ju nje beło
10333 38 | pana Barnima Trzënostigo za zbrojné najechanjé mjasta Słavna,
10334 15 | kaminje stojąci stroną jak zbrojni ricerze, co mje trzimelë
10335 27 | krolovji pruskjimu i v potkanju zbrojnim wustrzeleł szandarę i wucekł
10336 22 | sę mocnô nota:~— Nie tak zbrojny podczas vojny żohiierz v
10337 27 | vnjewubetnich czasach revoluceji zbrojoł lud kaszubskji procem krolovji
10338 39 | po Mjirachovskjim lese, zbudovalësma sobje dach z vjetvji i sicenë
10339 27 | Pravo znovu ludze sobje zbudovolë naksztołt vjelgjigo budinku,
10340 14 | koralami. Kożdé jich pokolenjé zbuduje kavałuszk tego drzeva i
10341 39 | deszcz nje przemoczeł, lepji zbudujma so zavczas dach nad głovą.
10342 14 | rzucivszë do smjeci. Jô ale jim zbudzę z pod kamjannich mogjił
10343 25 | przez głovę:~— Żebe to tak zbudzëc tich spjącich stolimóv kaszubskji
10344 34 | vjosłem i bjic z rącznjice. Zbudzelë mje ze zameszlenjô noprzod
10345 43 | przode na dnje jezora, a tero zbudzoné burzą i grzemotem. Wodemkłą
10346 38 | przë rozpravje vojarskji ze zbuńtovanimi mjeszczanami riżkjimi roku
10347 14 | namjenjoné, tego nje minje! Zburzeł pon Jozef krev nama młodim,
10348 43 | chterno ju nje vëzdrzało zburzoné vjatrem, ale tak, jakbe
10349 13 | członkach. Jaż sę ju mocko zcemjało, żem ledvje ze za gorë vëzerająci
10350 32 | kaminje, tak żem muszoł sę zchilac barzo. A nogoma szedł jem
10351 41 | mjedze jezorami Sudomjem, Zchodnem, Zagnanjem i Radolnją. Nostarszi
10352 22 | czemprędzej! już larum bjiją! ~Zchodzceż sę zevsząd na kalvariją. ~
10353 44 | podług Smętkovi notë, jął zchodzec z gorë v doł ku vsë.~Pod
10354 13 | pustkovjé. A chdze gorka zchodzela, tam sę zaczął sod vjiszon
10355 33 | vjechrzu wostrovu a na noc zchodzełasma v głąbją zemji. Kożdigo
10356 9 | to beł dzeń jak jinszi, zchodzeło svojim porządkjem z njeba,
10357 29 | Zoborskji tak marnje ze svjata zchodzema? — Gvoli tego njewużetigo
10358 24 | Vjidzoł jem, jak wostatni zchodzilë v doł do mjasta, a nowostatnjeszé
10359 33 | wucekła. Tero sę pokoże, cze zchova krola jezora je pevnô.~Przez
10360 40 | zatrząsł njebem i zemją. Zchovałasma sę z Trąbą pod dach grobovi
10361 33 | szekuje. Brzegji jezora zchovałë sę za gęstą doką. Voda stanęła,
10362 5 | wulżeło. Kjej słonuszko sę zchovało za lasem i cenjô z lasu
10363 8 | so wuvożoł, że jak wona zchovje korunę i berło v szufladę,
10364 33 | drevjannimi zosuvami kreło sę tile zchóvk, że ma jich dotechczos navetk
10365 33 | strzelô nom na wostrzegę! Zchovma sę pod zemję, jak bobrë.~
10366 41 | bojce wo mordarzach i jich zchronjiskach. Żebe to tu nje bełë rovnak
10367 43 | zalałë v wokamergnjenju zchronjisko nasze. Vjidzącë smjerc przed
10368 7 | całim pustkovju. A skorno cę zchvecą, to żevigo cebje z rąk svojich
10369 20 | ku reszce vëcarł woczë, zchvjądnął sę jak pjes, kjej bjedę
10370 31 | ji drzevo jesz nje beło zczernjałé wod deszczu i słuńca.~Przëboczeła
10371 38 | v njevertazni sztołtë, a zczernjałô wod staroscë. Z nji vjisałë
10372 9 | bjegłam. Bjedni! Nadarmo żdajesz, bo wona nje przińdze njigde!~—
10373 33 | na łavje przë kominku i żdałasma, co sę stanje. Dzivné to
10374 32 | v brzuchu tego wostrovu żdałëbe na naju bogactva, żebesma
10375 20 | zajk i te skorce na polu, zdani na wopjekę Boską jediną.
10376 9 | gorą. Po długjich godzenach żdanjô słuńce, jakbe to beł dzeń
10377 31 | bedła, be doznac sę, cze jô zdatni na vojoka. Co do mojich
10378 32 | povjedzec, ale tak mje sę zdavało, że gromadzi wona v sobje
10379 25 | na mje krol jezora. Nje żdavszë ma sę vzęła v drogę. Po
10380 13 | markotno wo zgrzebję, chterno zdechnąc muszało bez matkji. Zaszedł
10381 34 | choc woczë nama zapodalë, żdelësma vszescë na Trąbę, żebe vjedzec,
10382 29 | wodgarnęło złoti vłosc v teł i sę zdłożdo strzelbą do nicli njeprzijoceli.
10383 19 | pjęknosc jakbe złi duch jakji zdmuchnął. Beła ta głova jak snożo
10384 43 | coreczką. Ta żevjiła starszich zdobeczą secë i strzałóv wostrich
10385 14 | postavjił naprocem sobje, bë zdobivca z nortu mogł żelaznim botem
10386 18 | tero za dnja przëboczom, zdołbe mje sę bëc łopskjim chłopem.
10387 31 | jegomoscë krijovkę dotegujemë.~— Zdom sę na vaju dvuch! — rzekł
10388 34 | Navetk zaboczeł jem, że żdomë na potcevigo Trąbę, chturen
10389 43 | nje woprzestałë. Mogło sę zdovac, że lada chvjilę nad nami
10390 38 | njebje gusł. Damë i ricerze zdovalë sę cofac za cemnjejącé scanë.
10391 20 | Njijak mje dodom anji do moji zdovani Trąbjinë nje cignje. Mje
10392 10 | takji meslë:~— Cuż cę to zdovanjé mô wobchodzëc vjęcij, njiże
10393 16 | zrobjił v koscele na ji zdovanju!~Mje v ti chvjilë mocko
10394 44 | gnjev ~Tkoł: Smjerc, Wurzas, Zdradę, Krev!~Bo kjej varsztat
10395 33 | tegom ję vjidzoł dulczącą na zdradlevigo pana ve Zvadze, jak sedzała
10396 39 | że te Łebskji Błota są zdradné.~Nje vdarzę so dobrze, jak
10397 19 | A co bjołi nałgol dzeń,~zdradno dzeląc vjid i ceń,~to v
10398 4 | szukô jego. Ale to sprava zdradnô. Povjadelë na pustkovju
10399 33 | zvjercadło anji lukji nje zdradzałë nom, cze vszescë wodjechalë,
10400 22 | chturen voloł smjerc njiż zdradzëc tajemnjicę spovjedzë. Tam
10401 21 | wostrzegę. Czernjik som nje zdradzi, bo won som, cze Złi Duch
10402 30 | żem wusmjerceł jakjigo zdrajcę wojczeznë, abom Szabelce
10403 19 | wojcóv strzec, ~volisz, zdrajco, nocą zbjec. ~Smętk cę spętoł,
10404 33 | wodtajom kąsk przë wognju, tej zdrevnjeję, że będzeta mogła ze mje
10405 22 | kjile mołich vsi sedzi nad zdrojami Łebë: Bor, Bącz, Szopë.
10406 43 | veraznô i czestô, jak voda ze zdroju.~Cze to bełë dnje, cze też
10407 5 | zmovjił "Wojcze nasza" i "Zdrovas Marija", a pevnje i na "
10408 9 | kozalnjice nje rozpoczął zdrovask, ju jô drogą v las, wostavjivszë
10409 42 | egzortë. Nje bełobe to lepji i zdrovji dac za żëcô i folgę grzesznimu
10410 28 | njic lepszigo nji ma dlo zdrovjô. Tej wonji mje głovę wogolilë
10411 36 | beło wo ten grzem, chturen zdrovju naszi panjenkji szkodzi.
10412 37 | damë — ze scanë na naju zdrzą, to są moji przodkovje.
10413 41 | sobje czuł woczë ludzi, zdrzącé na poł ze vzgardą na poł
10414 24 | vezdrzenjim i długą brodą, zdrzącigo tak jakjô na to morzé ludztva.~
10415 29 | serre wuderzeło v pjersiich zdrzącimu, jak to moje dzevczę wodgarnęło
10416 43 | vëcignęła czołno na pjosk. Tej zdrzącó pod gorę wuzdrzała mje.
10417 18 | Trąba mje szarpoł.~— Remus, zdrzële, ta dużô żoga sę ruchô! ~
10418 19 | na njego. Długą chvjilę zdrzelësma sobje v woczë. A choc jem
10419 37 | nobliższich braci. Tede be i nasze zdrzemjałi rodë wożelë. Ale to prożnô
10420 21 | reno vama jisc na wodpust. Zdrzëtale, jak tam pod scaną pocerz
10421 34 | wominąc. Ale njedalek Cisevjô zdrzimë a v chmurze kurzu tirzi
10422 38 | mje rzekł:~— Pocuż të tam zdrzisz przed sebje? Ko do dom trzeba
10423 15 | stojącą jak kam cecho i zdrzocą v doł na nas. Tak jô trąceł
10424 14 | Przistanje nad morzem to zdrzodła jich złota. — A purpura
10425 13 | po svjece leżi początk i zdrzodło. Morcin z knopem sę vëbjerelë
10426 9 | zabjerają ze sobą. Pjes szturk zdrzot na mje, tej vëvjijającë
10427 37 | takji chterne nasz svojskji zdun vërobjô i takji, chterne
10428 38 | vjernim sługą Goszkjem ze Zdunóv i vstąpjił ve vojarską służbę
10429 41 | żem przeskoczeł, be go zdusëc jak psa. Ale v jizbje sę
10430 38 | ricerskjich rodóv..., co zduseł koscoł v Revkoła nogach...
10431 23 | le uwokjem. Bo jak szkapę zdvuma woczami nabędę, parobk sę
10432 33 | pitoł, rzekł won:~—Z tim zdzebłem vjidu, co go nom Pon Bog
10433 27 | knepel v ręce, jaż cę njim zdzeli. I nje vjesz, na co chodzi
10434 28 | vjelgą chiżoscą jęlë ruchna zdzerac, jaż stojoł jem golijak
10435 28 | Małovjele a bëlëbe ze mje skorę zdzerlë. Ale dozerocz sodze rzekł
10436 13 | na mje żdało jesz vjększé zdzevjenjé: stojoł vasążk cuzi kole
10437 37 | dvornjice, a jô stanął pełen zdzevjenjô. Bo pod scanami stojałë
10438 29 | dim bełbe mje zdradzeł. Zdzevjisz sę, jak jô sę tam belné
10439 8 | tovarë wobezdrzelë. Rzekł:~—Zdzevjita va sę, potcevi ludze, co
10440 10 | woboje łbami trzęsłë ze zdzevovanjô, wuvożającë sobje:~— Cze
10441 42 | ksążkji, ku mojimu vjelgjimu zdzevovanju postavjiła sę wokoma mje —
10442 35 | jednigo rena Remusa na polu ze zębami do gorë, wusmjerconigo głodem,
10443 33 | Mackové celę! Tobe beł szpos, żebc Trąba nji mjoł takji spravë
10444 34 | naju:~— Panje szandaro! Żebesmë nosilë na chrzebtach toblice
10445 22 | chdze reszta jich senóv sę zebjerze — na kalvarije. A jô, chcącë
10446 12 | mje pomogł mokré ruchna zeblekac i kozelë mje legnąc. V łożku
10447 33 | vjedzoł co? Łomoł jem so głovę zeblekającë sę, czimu to mje poku njed
10448 9 | vodę i jem rzekł:~— Nje zeblekej, Marto, botóv, bo jô cę
10449 33 | vëcignąvszë z kjeszinji butelkę, zeblekł mokrć ruchna i wovjinął
10450 18 | tam stoji tile rur i koł zębovatich, a do tego je tile cemnich
10451 13 | czasu, żebe mesle v gromadę zebrac, bo to sę tam szątoleło
10452 27 | na łbje, jaż cę njimi po żebrach pomaklô, i na co brzemjeją
10453 31 | całô procesejô sę vkoło nas zebrała. To też Szabelka, dovająci
10454 45 | plującigo i ze złomanimi żebrami. Ledvje ksądz zdołoł zańsc,
10455 1 | barankovą, vesoko nad gromadą, zebraną na jarmarku v Brusach abo
10456 27 | zvożivszë że lud kaszubskji zebrani na jarmarku skori jesta
10457 42 | rękę i zgjinęła v hurmje zebranich na wodpusce ludzi. A jô
10458 14 | domovnjicë sę do gromadë zebrelë, kożdi z njich woczoma przëchodnigo
10459 25 | całi las sicenë. Tak jô zebuł botë i vzął noż v rękę,
10460 32 | wobińsc. Tak jem sodł i jął zebuvac botë. ~Trąba vjidzącë, vołoł:~—
10461 1 | wostatnim budinkjem Remus zebuvoł botë i ceskoł je na karę
10462 20 | kjej ję założi v gęstim żece. Słabi vjater dmuchnął i
10463 24 | jezdes i jeden z tich, co v żecu nje chcą Bogu wostac vjinni.
10464 14 | przësągł:~— Vëpełnję tvoję żeczbę i będę skrą Ormuzdovą! ~
10465 29 | namiszloł, bo jakużbe wodmovjic żeczbje człovjeka wumjerającigo?
10466 30 | słuńca i provdë, żem tobje żeczni. Njick nje pomoże le procem
10467 34 | dregji dzeń porenné słuńce żeczno zasvjeceło nad vjelgjimi
10468 42 | rzekę na to.~— To sę vje ! Żedë, jak no to chitri norod,
10469 15 | Chtuż cë dô dach nad głovą i zedel przë kominku? — Boczë, bjedni
10470 18 | moglë v svoje trąbë dąc żedovje, kjej za Boga Wojca vëvrocilë
10471 16 | jinszich kłopotóv, jakjich moja żedovskô mje be nje narobjiła. Ale
10472 16 | gorzeł, bos mje bjednimu żedu żëcé retovoł. Sadnji, Remus,
10473 8 | provdzevi vjarë nje znoł.~Żedzesko beło malé, chłop takji —
10474 36 | a po krampach przińdze żeganjé. Le wu njich ju je żot takji,
10475 2 | nje je zegar jak jinszi zegarë. Won vje, co sę stanje v
10476 1 | samigo z papjorami i starim zegarem. Rozvinął jem pjismo, a
10477 33 | podvjezą.~Ksadz vezdrzoł na zegark:~— Tec navetk jesz wosmi
10478 8 | grzebjiszkji, lińcuszkji do zegarkóv i szelkji. A na spodku mom
10479 16 | mje na bomelku nosëc przë zegarku. Co za frejda! Szmonces
10480 12 | mogł godzenami przëzerac sę zegarovji, chturen tam połikoł czas,
10481 36 | Ko notera ludzkôju takô, żegeldziję, kjej co brzedkjigo wo bliznim
10482 36 | na żogovkach, gazecorze żegelë szvotołami papjoróv, a znjemczonim
10483 29 | vjem jednigo, co karku nje zegnje. — I vezdrzoł na mję i patrzeł
10484 36 | ludze z chęcą czetają jich żegovjinë. Ko notera ludzkôju takô,
10485 3 | postavjił.~Tej jem sę ceszeł, żein ji skorë nje ranjił. Jednigo
10486 16 | Vszescë wonji: bube, mame i zejde delëbe sę zabjic za cebje.
10487 24 | kjejbe v njim nje beło żelaza.~Zvożeł jem v ręce a vëdovało
10488 22 | pokrivałë, a z tvojigo szołmu żelaznigo krosné pjora trzęsłë sę
10489 13 | tak sę rąbjilë toporami żelaznimi, że Rediinjô całô pobjegła
10490 38 | a tak subtelnô, że modri żełë przesvjecałë przez skorę
10491 11 | krziżové drzevo, gromové zelé. Ale żodno z tich zel nje
10492 45 | zaboczëc krevavjąci sę przez zelenjiznę czervjoni stążkjiv ji vłosach,
10493 15 | le beł cenją szemarzącą v zelenjiznje, tej jesz chvjilami jak
10494 1 | Vëmarsz żedóv do Palestinë", zełgané przez psotnjika Derdę. Wu
10495 17 | na mje z wuvogą i rzekł~— Zełgołbe, chtobe movjił, żes të pjękni
10496 18 | krąceł głovą i rzekł:~— Zełgołbem jak pjes, kjejbem chcoł
10497 11 | posvjęcëc v Matkę Boską Zelną jich vjele. Mom jô tam v
10498 7 | chdze moje łożko stojało pod zeloniin woknem. Tam pod lobzakjem
10499 3 | drzeva, wobleczoné jigleną zelono-czorną, jakiich jô v żëcu njigde
10500 38 | drzeva wobleczoné jigleną zelonoczorną, jakjich jô v żëcu njigde
10501 30 | mają rzec provdę? Kjej të zełżesz drugjimu v woczë, tej krev
10502 44 | zapjoł, moc go wopusceła i ze zemglałich pazur vëpodł kam tu na rozestajné
10503 25 | cobe mje wob drogę nje zemgleło, a jô vzął tvoję karę i
10504 35 | pomnjikovi kam, żebe nje zemgloc. Takji żol mje scesnął serce!
10505 29 | kurzącigo spokojno fefkę v zemj pod njimi. Le jeden roz
10506 41 | jedini pod tim njebem, pełnim zemnich gvjôzd.~Szedł jô tede i
10507 9 | Marta sciskała moje spjikji zemnimi, jak lod, rękoma i vołała
10508 22 | Strzepcz. ~Ledvje naju woblecoł zemnjeszi dech lasu, wuzdrzoł jem
10509 4 | lasem bjeża. Czim dalij, tim zemnji sę robjiło. Vnetk mje i
10510 39 | V tim z nich potarganich zemnjic vëdobivô sę postacejô dużô,
10511 8 | przëkozoł: Zosevë i żnjiva, zemovi pjeck i latovô robota na
10512 18 | Jak szczigjeł jezdem na zemovich wostach, jak smjecoch na
10513 3 | zgubjił drogę do dom, bo zemovô krzikva zasepała vszeskji
10514 33 | Vjelgą mosz duszę, ale ji zemskji wobleczenjé takji jak ruchna
10515 1 | zvonnjice, abe chodzëc po zemskjich stegnach.~Kjej sobje dzis
10516 8 | zamjast czapac nogji czapem zemskjim... Ale jô tich ksążk mom
10517 15 | straszni vjeczor, jak mje wod zemstë Golijatovi wuchronjiło v
10518 1 | Chmjelno, wonegde głova całigo zemstva, chterne mjono vzęło wod
10519 41 | bjałką, jak to sę noleżi na żenjałich ludzi. Klinë możesz na mje
10520 17 | smjechem:~—Nje będzesz sę żenjił! Tak jô też mesloł. Bo vej!
10521 22 | wodpocząc, bo jich nagonję. Zepchnął jem tede karę na krej jezora
10522 31 | głodni. Będze lepji, kjej zepchnjema karę daleko wode drogji
10523 40 | spadła fala, jakbe sę chmurë zervałë. Njevdarzę sobje, jak długo
10524 35 | zelami wobkodzô, pokąd sę nje zervjesz z gropka z vjelgjim krzikjem.
10525 8 | zlepjilë sę v kołton wod zeschłi krevji. Tak wonji vzelë
10526 38 | szętoperz, jaż v momańce jich sę zesepało tesące na mje i na moje
10527 34 | Formela, njibe nasz ksądz, zeskoczeł na renku, a szandara nje
10528 22 | krev sę lała i jim na woczë zesłała womonę, że mje nje poznelë.
10529 41 | na njebje i mroz straszni zesłałë ze zemnigo, ale vjidnigo
10530 23 | szklącą mucą womonę na slepje zësłoł. A nje vątpję, że cę litoscevje
10531 10 | jak cud z njeba na zemję zestąpjoni, jô sę rżnął do ji nóg,
10532 9 | malô i żorotnô, jakbe sę zestarzała wo całi vjek ludzkji i jakbem
10533 13 | dzevczętami szprechë, a kiej sę zestarzeją, to v karczmje sedzec. Le
10534 41 | tam gospodarzi. Tak won sę zestarzoł.~Jednigo roku, chturen chovoł
10535 32 | połtora łokca z dużich kaminji zestavjoną. Panna Klema wob ten czas
10536 7 | wuzdze jego konja, tej jô zesunąl z mjedze, przeżegnoł sę
10537 40 | poprovdze jezdes, Remusu? ~Njim zeszłasma z gorë, pon Sorbskji jesz
10538 38 | chternim jô go vjidzoł v dnjach zeszlich malującigo.~Njigdem jesz
10539 36 | razu mu ję czortë cegłami zeszorują. Ale czasem wona je tak
10540 7 | wod tego sedzenjô v durze zesztivnjoł, jak drevno.~Jak gvjozdë
10541 31 | pola, pełne sztëg złotich żeta, rzędami svjodczącich, jak
10542 27 | przenjemczeł, tej sędzovje zetchlë glovë, a po chvjilë tlomocz
10543 31 | Pon Bog chcoł, żebem sę zetchnął bliżij z procą rąk Smętkovicli.~
10544 29 | Të wod pjerszigo z njimi zetchnjęcô dostoł jes sę v jich njevolą.
10545 44 | vjeskji a za svoje grzechë zetną kanję. Ale jak spadnje głova
10546 27 | noleżi i rzodkji rozum cë sę zetnje Ale przëstąpmë do spravë:
10547 5 | nad głovą, bjegoł przez żeto za bedłem. A to priskało
10548 40 | Pani ~V dzeń gnjevu svego zetrze tirani, ~Sąd svój rozcągnje
10549 32 | sicenje szemarzełë jakjis zevë, a mje serce movjiło:~—Tu
10550 7 | jak mesz v durze. Anji nje zevej, anji nje kaszlij, anji
|