I

Ni mąm mniéru, spik mnie uszedł 
Srodzi żôl sã w sérce wcyskô 
Òdkąd z tëch tu ksążków stãchłëch 
Gôdôł do mnie wieków dôwnëch 
Stari krziwdë krwawi jamniół. 
A jak rzekł, to kôżdé słowô 
Jak cié płómnin we mnie bùchło.

Terô wiém jô czëmu zdôla 
Jakbë jãk ë jiwrot czułém! 
Jakbë tam, gdze kùńc je nieba 
Ëszczi dzys sã czérwiniało. 
A tén głos sã jiscëł cëchò, 
że tu ludu gasnie dusza, 
Co ju całém sprółchła w grobie, 
Diadë dichô, bô żëc muszi.

Dzyw to nad dzywota, że jô 
Sam le bôczëł czasém na to, 
A cié kómu rzegém: wény, 
Czëjesz të té głose zdôla, 
Jakbë retunk chtos tam wöłôł? 
"Tobie smni są znôwù - wrzeszczi -
Sąm jes wierã w smniércë gôrzcë! 
Terô môsz të szadi zwierzu -
Pò co łazysz w nocach cémnëch 
Pò tëch grobach, łësëch górach, 
Gdze le straszcié, djôbel dóma!"

Ale ludze starzi prawią,
że tu dôwni żëłë ludë
I jak złoti grónk jëch państwo
Długò szczescu słónce krëło.
Przëszli wrodzié za tim słóńcém -
Stłukli garnek - szczescé nigdë
Naszim wicy nie swiécëło.

A jô widzôł pò krijómkù, 
W naszëch chëczach, w naszim żëcu
W szarëch kątach skarup tile 
Złotëch, chòcy zasmniecónëch. 
Chto bë skôrb tén zebrôł cëchò 
Złoti grónk bë zlepił z nowa.

Mòże szczescé przińdze znôwù 
I nąm chëcze pòzłocy -
I ten lud, co zdrzi le w zémniã 
Jak cié bór ón wzrosnie w górã.