Chto le żije - nie wié czému -
Tén téż ni mô słuchù wcôle 
Na tén czas, co wkòło wije 
Złotą przãdzã wiecznëch dni -
Zawdë wkòło - zawdë précz.

Ón le ùzdrzi tu i tam gdzes 
Jedno włókno abò pasmò, 
Ale nie wié, że té nitcié 
Jak cié na pòstawie razém 
W jedno zesnuł jedén duch 
I jak czółénk z srébnym wątciém 
Bieżi pò ti złoti przãdzë 
Dzejów Duch! - Gdze ón bieżëł 
Letkô zgôdnąc, bò tam dwignąn 
Swoją głowã kôżdi lud... 
I jak bôrë w jedną nutã 
Zaszumniałë wstałé ludë.

Jaką drogą dali pudze, 
Jaci lud tam znôwù zdrzucy 
Swòji trunë staré wiekò, 
Tén le zgòdnie i téż wié, 
Co wësok jak cié wiéldzi dąb 
W bòrze pòd niebiosa strzélô. 
A jak ledwie z kùńca nieba 
Zatrzepòce dużim skrzidłém 
Dzejów duch - tej nôpierw chwëcy 
Jegò wiéw sã dãba głowë.

Ón sã wzdrignie, jakbë òdeckł, 
A tej zacznie szumny spiéw -
Za nim szumni cali bór.

×   ×   ×

Ciedë przińdze rôz ta chjila, 
że i të mój biédny ludze 
Przetrzesz òczë pòzaspané, 
Òprzestaniesz patrzec w dół! 
Wény! Dąb tén w twojim bòrze, 
On ju ciwô i ju zacząn 
Rénna piesnią! Ciedë të mù 
Wtórzëc bãdzesz? 
Ciedë të rôz powiész głosnie: 
"Jô jem lud i służã sobie, 
Bò żem ùczuł Ducha wiéw 
Jô jem Kaszub dôwnym rodem 
Òd dzys swójsczi zaczna spiéw!"