II

Na dół sã ju schylô mòjé żëcé, 
Na wieczerné jidze gónë, 
I jem sóm, dëcht òpùszczony, 
Òmòtany w zamëszleniu. 
Dôwni jak cié dąb jem stojôl w bòrze, 
I sa môcowôlém z burza. 
I sã nie pòddôłem w zuchternoscë, 
Chòcy los sã dziąn jak litné zbòżé. 
Ale dzys - jô pògòrzelnik -
Jak cié kamnin òczadzony stojã 
Westrzód rumòwiska. 
Piérwy jak cié môłniô 
Jô żém rozdarł chmùrë 
Na kòmùdnym niebie 
I jak wézer skamnieniałi 
Sôdł jem na rozstajny drodze. 
Niech mô wiadło młodé pòkòlenié, 
żém sã wôżëł plënąc procém prądu, 
Włôsną deptac stegną bez ùgòrë.