Słowa mòjé jak cié krãck, 
Co piôchë nëkô z Łësy Górë, 
Ludze òczë zamrużëlë, 
żebë na płacz jim sã nie zbiérało.
Słowa mojé przëszlë jak cié jachta 
Dzëkô pò wãdołach, pò ùbiedzach. 
Trzôsk i rëmòt pòszedł z nimi, 
Ludze pòwërzasłi, dwiérze zatrzaskané, 
Jak cié przed ùkôzką.

Tãcza deszczu, chòc le òb noc 
Lôlkùje sã pò ùbiedzë, 
Diadë drogą włôsną ùtoruje, 
Chòcy rowik bãdze na pamniątkã. 
Słowa mojé jak cié rosa 
Spadłë na te płowë piôchë. 
Wërósł jałówc kòrczowati -
Nick z ti knieji gò nie rëszi.