Duch pòmòrsci nie ùmniarti, 
Chòcy w gruzach na Arkónie 
Jegò pòchòwalë, 
Szedł ón stegną zabôczoną 
Pò pòmòrsci zémni.

Padło sémniã przebùdzéniô
Na pùstkòwiu, na zapadłi knieji.
A gdze dłużi stanąn, jakbë w zamëszleniu,
Tąm sã zatlëł płómnin swiadomòscë,
Jak cié swiatło Swiantewita.

Të żes szepnąn słowa Wisławòwi
Na smniertelny lôdze:
"- Nie zabôczta o tëch dzôtkach mòjëch,
Co jesz pò kaszëbskù mówią!"
Të żes natchnąn Bògusława,
że ón pò pòmòrskù
Spisôł dokùmenta.

Cierowôles Swiãtopôłka mniecz -
I rozmyszlanié Mestwinowé
Bëłes duchém jegò testaméntu,
Pòdskôcôłes w gòrzu pana Swencã
I téż sënów jegò.
I tak sãpilë zajadrzoni
Jaż do grobowy desczi.

Të żes trzëmôł w zuchternoscë 
Panków na Pòmòrzu, 
że sto lat, wéj, òbstôwalë 
Przë tëch prawach zapisanëch, 
Jaż jëch zdziãłë na lubelscim sejmie. 
Łżë żes widzôł Kancowòwé, 
Piórem cierowôłes Mòstnikòwim 
I mù słowa kłôdłes 
Do katézmë.

Na kôzaniach bëłes ù Słowińców 
I żes spiéwôł w cerkwi 
Z ludem pò słowinskù.
Parachfije pòburzëles, 
Jak jim z cerkwi mòwã 
Na wies wënëkalë.

I żes òdszedł z òdwróconą twôrzą,
Ciedë starkom spiéwnik
Kłôdlë w trunã,
Bô ju młodzy zabôczëlë pò słowinskù.

Szedłes précz i mimò drodzi 
Pòkôzôłés Mrądze relikwije 
Mòwë naszi.
Brilowsciégò prowôdzëłes 
Pò Kaszëbach jak cié apôstoła, 
Z nim zes stanąn kôle Chónic --

I żes ciwnąn na mnie.