Ëżi mòżesz, Kaszëb sënie, 
Zdrzi le nazôd na tã drogã, 
Chtërną szedł twój lud i òjce. 
Krwią i pòtem zlanô całô, 
Wëzdrzi póci òciém zmnierzisz 
Jak cié krwawi dludzi pas. 
A ta krziwda i tén ból, 
Co jim chrzebtë na dół zdzinôł, 
żôdén wicher nie niósl précz 
Léno jak cié chmùrë mgla, 
Ónë wiszą nad ti drodzi 
Pòrozbrzegłim kòłowãżém.

×   ×   ×

Zle je i téż wszëtci ganią, 
Ciedë sąsôd ze sąsadém,
Jidą w prawò i sã niszczą 
Tësąc razy gorzi, ciedë 
W jedny chëczë, ledwie zamknie 
Òjck swé ôczë, z bratém brat 
Sã skarżi ò tã òjcowyznã. 
Jakò żiw jim, chòc sã zgòdzą, 
Szczescé nie zaswiécy znowa -
Sztrid tén srodzi, ón sã weżre 
W krew i gnôtë jejëch dzecy 
I jak wieszczi dłudzié wiecié 
Suszëł bądze dobëtk lëdzy, 
Jaż rôz zdzinie całé plémniã.

   ×   ×   ×

W kraju Lechów òjcowyznã 
Zabrôł tobie starszi brat. 
Bez té bòrë tësącwieczné 
Mnieczém wëcąn wòjskąm drodzié 
Wydzysz! na ti krwawy stegnie 
Jak cié słupë ògnia w górze -
To sã pôlą òjców zómcié: 
Nôkło, Santoch, Recąż stari. 
A w niëch żëwcém pòchòwané 
Naju matcié i jëch dzôtcié. 
Starszi brat, ón zająn zémniã, 
Ón téż pragnąn naju duszë, 
Bò to wszëtkò, co rôz zmëszli 
Dusza i tim przëòzdobi 
Szaré, mglawé naju żëcé, 
Ón to wszëtkò na smnietniskò 
Kôzôł nëkac, jak cié staré 
Jak cié łachë - plunąn na to.

Të sã zlągłes, Kaszëb sënie, 
Të sã zacząn sebie wstidzëc
I sã krëłes w włôsnëch scanach 
Z twòjëch òjców spôdkòwyzną -
I jak ptôszek w casny klôtce 
Nigdë z sérca nie spiéwołes.