Kaszëbskô 

Jô cë pòmnik chcôł wëstawic
Ë pò całim kraju szukôł,
Ë dze jaczi béł le kamiéń,
Rzezbë młotem jô gò stłukôł.

Ale wszëtczié sã w òbróbce
Mie pòd rãką rozsëpałë,
Bò òd dłudżiégò leżeniô
Bëłë òne rozwietrzałé.

Smùtny jô do chëczë wrócył,
Sôdł na progù zniechãcony
Ë so zdrzôł, na pòla naszé
Wiéldżim spikem ùmòrzoné.

Ë jô rzekł: ò biédny kraju,
Wstanijże ë rzeczë słowo.
Stôł sã cud, Kaszëbskô wstała
I zaczinô jic na nowò.

Òna szła òbùtô w krasã.
Złoti pas ji sukniã trzimô.
Òna szła ë z pôłnia rogù
żëcô semiona wëjimô.

W zamërgnieniu krôj zaszëmi,
Kwiatë, głosë! Mie sã zdaje,
że sã roda przemieniła,
Taczié sklą sã cudné raje.

Wiosna jidze, włos ji wieje,
Bór ë pòle, krôj ë mòrze
Lsniącé ji sã wëstrojiłë,
Jô sã kłóniajã w pòkorze.

Òna rzecze: Wez, zaspiéwôj. -
Ë mie złotą lutniã dała;
We mie serce zadërgało,
Prisnął zdrój ë rãka grała.

W bòru szum ë mòrza gromë
Mòji spiéwë wtór sã wstawi:
żij Kaszëbskô! Twòji chwałë
Pòmnik w piesni sã ujawi !