Kòt ë Sroka 

Gwôrno bëło w tim gajikù
Nigle słuńce sã bùdzëło
Ë na wieczór sã chòwało,
Ptôstwo mile szwirgòlëło; 
Całi dzéń ë jaż do nocë
Spiéwë jich sã rozcygałë.
Terô cysza! Jô cë pòwiém:
Dwa to zwierze dokònałë.
Kòt nieżëcznik z dakù skòcził,
Bë pòd brzidem sã zagrãdzëc,
Podsłëchiwô, nié z pòlëbù,
Le bë spiéwôka zwãdzëc.
Sroka jemù dopòmògła,
Ptôszczi z gniôzd powërzucała
I tak w baro krótczim czasu
Strogô cysza zawitała.

Tak sã stało. Co tu zaczic?
Trzeba spùscëc psa na kòta,
Téj obôczita, jak chùtkò
Zwiornie przez płot zbój-niecnota.
A na srokã? Jedna rada:
Z wiôsnégò wëstraszëc gniôzda!
Téj nastóną lepszé czasë,
Spiëwu znów zamërgô gwiôzda.