7. Beminde zusters, laat ons samen opnieuw denken over de prachtige passage van de Schrift die de schepping van de mens beschrijft en zoveel te zeggen heeft over jullie waardigheid en opdracht in de wereld.

Het boek Genesis spreekt op beknopte wijze over de schepping in een poëtische en symbolische taal, maar diepzinnige waarheid: “God schiep de mens als zijn beeld; als het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen“ (Gen.1,27). De scheppingsdaad van God vindt plaats volgens een precies plan. Allereerst, wordt ons verteld dat de mens is geschapen “naar beeld en gelijkenis van God” (cf. Gen. 1,26). Deze uitdrukking maakt zonder meer duidelijk wat de mens onderscheidt van de rest van de schepping.

Ons wordt vervolgens verteld dat, vanaf het eerste begin, de mens is geschapen als “man en vrouw” (Gen.1,27) De Schrift zelf voorziet in de interpretatie van dit feit: ofschoon de man is omgeven door ontelbare creaturen van de geschapen wereld, realiseert hij zich dat hij alleen is. (cf. Gen.2:20) God komt tussenbeide om hem te helpen ontsnappen aan deze situatie van eenzaamheid. “Het is niet goed dat de mens alleen blijft. Ik ga een hulp voor hem maken die bij hem past“ (Gen.2:18) De schepping van de vrouw is aldus vanaf het begin gekenmerkt door het principe van hulp: een hulp die niet eenzijdig, maar wederzijds is. De vrouw vult de man aan, zoals de man de vrouw aanvult. Man en vrouw zijn elkaar aanvullend. De vrouw is net zoveel uitdrukking van de mens als de man, maar op een andere en aanvullende wijze.

Wanneer het boek Genesis spreekt van ‘hulp’ verwijst het niet alleen naar handelen, maar ook naar zijn. Vrouw en man zijn niet alleen elkaar aanvullend vanuit fysiek en psychologisch oogpunt, maar ook vanuit de leer van het zijn. Het is alleen door de dualiteit van het ‘mannelijke’ en het ‘vrouwelijke’ dat de ‘mens’ zijn volledige verwezenlijking vindt.