In gemeenschap met alle bisschoppen van de wereld

5. Aan het probleem van de bedreigingen van het menselijk leven in onze tijd was het Buitengewoon Consistorie van de kardinalen gewijd, dat plaatsvond in Rome van 4 tot 7 april 1991. Na een uitvoerige en diepgaande bespreking van het probleem en van de uitdagingen waarvoor de hele mensenfamilie geplaatst is en vooral de christelijke gemeenschap, hebben de kardinalen mij eenstemmig gevraagd om met het gezag van de Opvolger van Petrus de waarde van het menselijk leven en zijn onaantastbaarheid opnieuw te bevestigen, met verwijzing naar de actuele omstandigheden en naar de aanslagen die het vandaag bedreigen.

Toen ik dit verzoek kreeg heb ik met Pinksteren 1991 een persoonlijke brief gestuurd aan iedere mede-broeder met het verzoek dat hij, in de geest van de bisschoppelijke collegialiteit, mij zijn medewerking zou aanbieden met het oog op de opstelling van een speciaal document ⁶. Ik ben alle bisschoppen ten diepste dankbaar die hebben geantwoord en mij kostbare informatie, suggesties en voorstellen hebben bezorgd. Zij hebben ook zo getuigd van hun eensgezinde en overtuigde deelname aan de leerstellige en pastorale zending van de Kerk m.b.t. het Evangelie van het leven.

In dezelfde brief heb ik, enkele dagen na de viering van het eeuwfeest van de encycliek Rerum Novarum, de aandacht van allen gevestigd op die bijzondere analogie: “Zoals het een eeuw geleden de arbeidersklasse was die onderdrukt werd in haar fundamentele rechten, en de Kerk met grote moed er de verdediging van op zich nam, door de onaantastbare rechten van de persoon van de werker af te kondigen, zo voelt de Kerk nu, nu een andere categorie personen onderdrukt wordt in haar fundamentele recht op het leven, de plicht om met onvermindere moed stem te geven aan wie geen stem hebben. Haar roepen is altijd dat van het evangelie voor de verdediging van de armen van de wereld, die bedreigd, ondergewaardeerd en onderdrukt worden in hun mensenrechten”⁷.

Het fundamentele recht op leven wordt vandaag bij een grote menigte zwakke en weerloze menselijke wezens, in het bijzonder bij ongeboren kinderen, met voeten getreden. Als de Kerk aan het einde van de vorige eeuw niet kon zwijgen over het toen heersende onrecht, dan nog minder nu, nu bij het sociale onrecht van het verleden, dat helaas nog niet overwonnen is, in zoveel delen van de wereld zich vormen van onrecht en onderdrukking voegen die nog veel ernstiger zijn, die misschien verwisseld worden met elementen van de vooruitgang met het oog op de vorming van een nieuwe wereldorde.

De voorliggende encycliek, vrucht van de samenwerking van het Episcopaat van ieder land in de wereld, wil dus een precieze en krachtige herbevestiging zijn van de waarde van het menselijk leven en van zijn onschendbaarheid, en tegelijk een hartstochtelijk appel gericht aan allen en aan iedereen, in naam van God: respecteer, verdedig, bemin en dien het leven, ieder menselijk leven! Alleen op die weg zul je gerechtigheid, ontwikkeling, echte vrijheid, vrede en geluk vinden!

Mogen deze woorden alle zonen en dochters van de Kerk bereiken. Mogen zij alle personen van goede wil bereiken, die bezorgd zijn voor het welzijn van iedere man en vrouw en om het lot van de hele samenleving!

6. In diepe verbondenheid met iedere broeder en zuster in het geloof en bezield door een oprechte vriendschap met allen, wil ik het Evangelie van het leven heroverwegen en verkondigen, als schittering van de waarheid die de gewetens verlicht, als helder licht dat de verduisterde blik geneest, als onuitputtelijke bron van standvastigheid en moed om de steeds nieuwe uitdagingen tegemoet te treden die wij tegenkomen op onze weg.

En terwijl ik terugdenk aan de rijke ervaring die we opdeden tijdens het Jaar van het Gezin, kijk ik, a.h.w. in gedachten de brief aanvullend die ik “aan iedere concrete familie van welke streek ter wereld ook”⁸ gericht had, met nieuw vertrouwen naar alle huisgemeenschappen en wens ik dat op ieder niveau de taak van allen hernomen of versterkt wordt om het gezin te steunen, opdat ook vandaag - zij het ook midden in talrijke moeilijkheden en ernstige dreigingen - het gezin altijd, volgens het plan van God, behouden blijft als “heiligdom van het leven”⁹.

Aan alle leden van de Kerk, volk van het leven en voor het leven, richt ik een zeer dringende uitnodiging om samen aan deze onze wereld nieuwe tekenen van hoop te geven, terwijl wij bewerken dat de gerechtigheid en solidariteit groeien en een nieuwe cultuur van het menselijk leven doorbreekt voor de opbouw van een authentieke beschaving van de waarheid en van de liefde.