“De naam van Jezus heeft deze mens sterk gemaakt”(Hnd 3,16): in de onzekerheden van het menselijk bestaan brengt Jezus de betekenis van het leven tot vervulling

32. De ervaring van het volk van het Verbond wordt vernieuwd in de ervaring van alle “armen”die Jezus van Nazareth ontmoeten. Net als God “die houdt van wat leeft”(vgl.W 11,26) Israël had gerustgesteld temidden van het gevaar, zo verkondigt de Zoon van God nu, aan allen die zich bedreigd en belaagd voelen, dat hun levens ook een goed zijn waaraan de liefde van de Vader betekenis en waarde geeft.

“Blinden zien, lammen lopen, melaatsen worden gereinigd, doven horen, doden staan op, aan de armen wordt de Blijde Boodschap verkondigd”(Lc 7,22). Met deze woorden van de profeet Jesaja (35,5-6; 61,1), stelt Jezus de betekenis van zijn eigen zending voor: alwie lijden omdat hun bestaan op een of andere wijze “verminderd”is, horen zo van Hem het goede nieuws van Gods bekommernis met hen en zij weten zeker dat ook hun leven een gave is, waarover zorgvuldig gewaakt wordt in de handen van de Vader (vgl.Mt 6,25-34).

Bovenal zijn het de “armen”tot wie Jezus spreekt in zijn verkondiging en in zijn daden. De menigten zieken en uitgestotenen, die Hem volgen en Hem zoeken (vgl.Mt 4,23-25) vinden in zijn woorden en daden geopenbaard dat hun leven grote waarde heeft en dat hun hoop op redding goed gefundeerd is.

Hetzelfde vindt vanaf het begin plaats in de zending van de Kerk. Wanneer de Kerk Jezus verkondigt als degene die “weldoende rondging, allen genezend die onder de macht van de duivel stonden, want God was met Hem”(Hnd 10,38), dan is zij er zich van bewust dat zij een boodschap van verlossing draagt die in al haar nieuwheid precies temidden van de ontberingen en de armoede van het menselijk leven weerklinkt. Petrus genas de kreupele die dagelijks aalmoezen vroeg bij de “Schone Poort”van de tempel in Jeruzalem, met de woorden: “Ik heb geen zilver en goud, maar wat ik heb geef ik je: in de Naam van Jezus Christus van Nazareth, wandel!”(Hnd 3,6). Door het geloof in Jezus, “de Leidsman ten leven”(Hnd 3,15) herwint het leven dat verlaten ligt en om hulp roept, besef van eigenwaarde en volle waardigheid.

De woorden en daden van Jezus en van zijn Kerk zijn niet alleen bedoeld voor hen die ziek zijn en die lijden, of die op enigerlei wijze veronachtzaamd zijn door de maatschappij. Op een dieper vlak raken zij de ware betekenis van het leven van elke mens in zijn zedelijke en geestelijke dimensies. Alleen zij die erkennen dat hun leven getekend is door het kwaad van de zonde, kunnen in een ontmoeting met Jezus de Redder de waarheid en de authenticiteit van hun eigen bestaan ontdekken. Jezus zegt zelf: “Zij die gezond zijn, hebben geen dokter nodig, maar de zieken; ik ben niet gekomen om de rechtvaardigen, maar de zondaars op te roepen tot berouw”(Lc 5,31-32).

Maar de mens die, zoals de rijke landeigenaar in de parabel, denkt dat hij zijn leven zeker kan stellen door het bezit van materiële goederen alleen, houdt zichzelf voor de gek. Het leven ontglipt hem, en hij zal het zeer spoedig verliezen, zonder zelfs zijn echte betekenis te hebben ingezien: “Dwaas! Deze nacht wordt van jou je ziel opgeëist. En de dingen die je hebt bereid, van wie zullen die zijn?”(Lc 12,20).

33. In Jezus eigen leven vinden we van het begin tot het eind, een bijzondere “dialectiek”tussen de ervaring van de onzekerheid van het menselijk leven en de bevestiging van zijn waarde. Jezus”leven wordt getekend door onzekerheid, al vanaf het moment van zijn geboorte. Hij wordt zeker aanvaard door de rechtvaardigen, die instemmen met Maria”s onmiddellijke en vreugdevolle “ja”(vgl.Lc 1,38). Maar er is ook, vanaf het begin, de afwijzing door een wereld die vijandig optreedt en het Kind zoekt om “het te doden”(Mt 2,13); een wereld die onverschillig en onaangedaan blijft t.a.v. de vervulling van het mysterie van dit leven dat in de wereld komt: “er was geen plaats voor hen in de herberg”(Lc 2,7). In deze tegenstelling tussen bedreigingen en onzekerheid aan de ene kant en de macht van Gods gaven aan de andere kant, straalt des te helderder de heerlijkheid door, die uitgaat van het huis in Nazareth en van de kribbe in Bethlehem: dit leven dat is geboren, betekent redding voor de hele mensheid (vgl.Lc 2,11).

De tegenstellingen en risico”s van het leven werden door Jezus volledig aanvaard: “Ofschoon Hij rijk was, werd hij voor ons arm, opdat gij door zijn armoede rijk zoudt worden”(2 Kor 8,9). De armoede waarvan Paulus spreekt is niet alleen een beroving van goddelijke voorrechten, maar ook deelname aan de laagste en kwetsbaarste omstandigheden van het menselijk leven (vgl.Fil 2,6-7). Jezus beleefde deze armoede zijn leven lang, tot aan het hoogtepunt van het Kruis: “Hij vernederde zichzelf en werd gehoorzaam tot de dood, zelfs tot de dood aan het kruis. Daarom heeft God Hem hoog verheven en Hem de naam verleend die boven elke naam is”(Fil 2,8-9). Juist door zijn dood openbaart Jezus heel de schittering en waarde van het leven, omdat zijn zelfgave aan het kruis de bron wordt van nieuw leven voor alle mensen (vgl.Joh 12,32). Op zijn tocht temidden van tegenstellingen en zelfs in het verlies van zijn leven wordt Jezus geleid door de zekerheid dat zijn leven in handen is van de Vader. Aan het kruis kan Hij dan ook tot Hem zeggen: “Vader, in uw handen beveel ik mijn geest”(Lc 23,46), d.w.z. mijn leven. Waarlijk groot moet de waarde van het menselijk leven zijn als de Zoon van God het aangenomen heeft en het gemaakt heeft tot middel voor de redding van de hele mensheid!