Chapter,  Paragraph, Number

 1 I, 2,9   |            zij verankerd blijft aan haar oorsprong. En nadat zij
 2 I, 2,9   |            genade wendt tot Hem die haar gemaakt heeft. Deze dialectiek
 3 I, 2,10  | toevertrouwde de aarde te bevolken, haar te onderwerpen door te werken,
 4 I, 5,18  |         door" (Rom 8,22), werkelijk haar nieuwe 'uittocht' naar de
 5 II, 3,23 |        eeuwen de nadruk wanneer zij haar best doet om de zondag tegenover
 6 II, 6,27 |             begin van de zondag. In haar bijeenkomst, generatie op
 7 II, 9,30 |              dat de zondag niet ook haar verdere geschiedenis zal
 8 II, 9,30 |        omstandigheden van ieder van haar kinderen. Zij voelt zich
 9 III, 1,31|           het vruchtbare geheim van haar bestaan vindt en de bron
10 III, 1,31|        bestaan vindt en de bron van haar hoop. Als dag van de verrijzenis
11 III, 2,32|            met meer recht en reden, haar uitdrukking op de dag waarop
12 III, 3,34|            sacramentele leven. Door haar wezen is zij een epiphanie,
13 III, 3,34|            het bijeenbrengen van al haar leden voor het 'breken van
14 III, 3,34|            de hele wereld", dat Hij haar doet groeien in de eenheid
15 III, 5,37|             de kerk, door duidelijk haar 'bruids'-karakter te tonen,
16 III, 5,37|        Jeruzalem vooruitloopt. Door haar kinderen in de eucharistische
17 III, 5,37|             een bruid die zich voor haar man heeft getooid" (Apk
18 III, 6,38|             kerk het getuigenis van haar kinderen die, opgeslokt
19 III, 8,42|            gemeenschap hernieuwt zo haar bewustzijn, dat alle dingen
20 III, 1,47|   aansporingen, maar soms heeft zij haar toevlucht moeten nemen tot
21 III, 4,52|         gaat om het geloof, zij wil haar kinderen helpen dat te doen
22 IV, 2,59 |            met de uittocht heeft op haar beurt haar volle betekenis
23 IV, 2,59 |        uittocht heeft op haar beurt haar volle betekenis gekregen.