11. Op de eerste bladzijde van Genesis is het 'werk' van God een voorbeeld voor de mens. Zijn 'rust' is dat eveneens: "Hij rustte op de zevende dag van al het werk dat Hij verricht had" (Gn 2,2). Ook hier worden we geconfronteerd met een antropomorfisme rijk aan betekenis.

De 'rust' van God kan niet simpelweg uitgelegd worden als een soort 'ledigheid' van God. De scheppingsdaad die de wereld vestigt, is werkelijk blijvend van aard. God houdt nooit op met aan het werk te zijn. Jezus herinnert daaraan met betrekking tot de sabbatsvoorschriften: "Mijn Vader is tot op de dag van vandaag voortdurend aan het werk, en ook Ik houd niet op met werken" (Joh 5,17). De goddelijke rust op de zevende dag roept niet het beeld op van een inactieve God, maar onderstreept de volledigheid van het werk dat voltooid is, en is als het ware uitdrukking van de pauze die God inlast met het oog op het "zeer goede" (Gn 1,31) werk dat uit zijn handen is voortgekomen om daarop een blik vol vreugdevolle voldoening te laten rusten. Het is een 'contemplatieve' blik die niet uit is op nieuwe projecten, maar eerder op het genieten van de schoonheid van dat wat voltooid is; een blik die rust op alle dingen maar in het bijzonder op de mens, hoogtepunt van de schepping. Het is een blik waarin men al op een of andere manier de 'bruids'-dynamiek van de band die God wil aanknopen met het schepsel dat naar zijn beeld gemaakt is door hem te roepen zich in een liefdesverbond vast te leggen, kan waarnemen. Dat is wat Hij meer en meer zal verwezenlijken in het perspectief van het heil dat de gehele mensheid wordt aangeboden door het heilsverbond dat Hij met Israël gesloten heeft en dat zijn hoogtepunt zal bereiken met Christus. Juist het vleesgeworden Woord zal, door de eschatologische gave van de heilige Geest en de vestiging van de kerk als zijn lichaam en bruid, voor heel de mensheid het offer van barmhartigheid en het voorstel van de liefde van de Vader ontvouwen.