Van de sabbat naar de zondag

18. Gegeven het feit, dat het derde gebod wezenlijk verbonden is met de gedachtenis van het heilswerk van God hebben de christenen, die het eigen karakter van de nieuwe en definitieve door Christus ingeluide tijd doorzagen, de dag na de sabbat als hun feestdag genomen, omdat op die dag de verrijzenis van de Heer had plaatsgevonden. Het paasmysterie van Christus vormt de volledige openbaring van het mysterie van de oorsprong, het hoogtepunt van de heilsgeschiedenis en een voorproef van de eschatologische voleinding van de wereld. Wat God in de schepping bewerkstelligd heeft en wat Hij voor zijn volk bij de uittocht heeft gedaan, heeft zijn voltooiing gevonden in de dood en verrijzenis van Christus, ook al zal de definitieve vervulling pas komen met de parousia door de komst van Christus in heerlijkheid. In Hem wordt de 'geestelijke' zin van de sabbat ten volle verwerkelijkt, zoals Gregorius de Grote benadrukt: "Wij beschouwen de persoon van onze Verlosser, onze Heer Jezus Christus als de echte sabbat."14 Daarom vindt de vreugde waarmee God op de eerste sabbat van de mensheid de schepping die uit het niets te voorschijn gebracht was bezag, voortaan zijn uitdrukking in de vreugde waarmee Christus op paaszondag aan de zijnen verschenen is en de gave van de vrede en de Geest bracht (vgl. Joh 20,19-23). In het paasmysterie heeft de bestemming van de mens, en daarmee die van de hele schepping die "kreunt en barensweeën lijdt, altijd door" (Rom 8,22), werkelijk haar nieuwe 'uittocht' naar de vrijheid van de kinderen Gods die met Christus kunnen uitroepen "Abba, Vader" (Rom 8,15; Gal 4,6), leren kennen. In het licht van dit mysterie is het Oudtestamentische voorschrift over de dag van de Heer hernomen, ingepast en volledig ontsluierd in de glorie die straalt van het gelaat van de verrezen Christus (2Kor 4,6). Van de 'sabbat' gaat men over naar de "eerste dag na de sabbat"; van de zevende dag naar de eerste dag: de dies Domini wordt dies Christi, de dag van de Heer wordt de dag van Christus!