32. In dienst van de mensenfamilie richt de Kerk zich op alle mannen en vrouwen zonder onderscheid, en streeft zij ernaar om samen met hen een beschaving van liefde op te bouwen die berust op de universele waarden van vrede, gerechtigheid, solidariteit en vrijheid, die in Christus hun voltooiing vinden. Zoals het Tweede Vaticaans Concilie met gedenkwaardige woorden heeft gesteld "zijn vreugde en hoop, verdriet en angst van de mensen van vandaag, vooral van de armen en van hen die, hoe ook, te lijden hebben, evenzeer de vreugde en de hoop, het verdriet en de angst van de leerlingen van Christus: er is werkelijk niets bij mensen te vinden dat geen weerklank vindt in hun hart".¹⁶³ Zo is de Kerk in Azië, waar zoveel armen en verdrukten zijn, geroepen tot een onderlinge verbondenheid die op bijzondere wijze zichtbaar maakt hoe zij aan arme en weerloze mensen in liefde dienstbaar is.

In de laatste jaren heeft het leergezag van de Kerk meer en meer gewezen op de noodzaak, de waarachtige en integrale ontwikkeling van de mens te bevorderen; ¹⁶⁴ dat gebeurde als reactie op de reële situatie van de volkeren op de wereld, en op het groeiend besef dat niet alleen het doen en laten van individuen, maar ook de structuren van het maatschappelijk, politiek en economisch leven vaak vijanden zijn van het welzijn van de mens. Er is in toenemende mate een tegenstelling tussen mensen die profiteren van de groeiende welvaart in de wereld, en anderen aan wie de vooruitgang voorbij gaat. De onevenwichtigheden die daarvan het gevolg zijn, vragen om een radicale mentaliteits- en structuurverandering ten gunste van de mens. Met betrekking tot de verdere groei staan de volkeren en de internationale gemeenschap voor de grote morele uitdaging om de moed te hebben tot een nieuwe solidariteit waardoor op vindingrijke en doeltreffende wijze vooruitgang geboekt kan worden en men de ‘onder’-ontwikkeling te boven kan komen die de mens in zijn wezen aantast, maar ook de ‘over’-ontwikkeling kan overwinnen die de mens tot een economisch radertje dreigt te maken in een steeds beklemmender consumptienetwerk. De Kerk zoekt wel deze omslag te bewerkstelligen, "kan geen technische oplossingen aanreiken", maar "levert haar eerste bijdrage tot de oplossing van het dringende probleem van de ontwikkeling als zij de waarheid over Christus, over zichzelf en over de mens verkondigt en toepast op een concrete situatie".¹⁶⁵ Uiteindelijk is menselijke ontwikkeling nooit een louter technisch of economisch probleem maar in wezen een humane en morele kwestie.

De sociale leer van de Kerk bevat een geheel van beginselen ter overweging, van criteria voor oordeelsvorming en richtlijnen voor het handelen, ¹⁶⁶ en is op de eerste plaats bestemd voor de leden van de Kerk. Het is van wezenlijk belang dat de gelovigen die betrokken zijn bij de bevordering van het menselijk welzijn, goed inzicht hebben in dit kostbaar geheel van onderrichtingen en het beschouwen als een onlosmakelijk onderdeel van evangelisatieopdracht. De synodevaders hebben dan ook onderstreept dat overal waar onderwijs wordt gegeven, met name op de seminaries en in de vormingshuizen, aan de gelovigen een degelijke inleiding geboden dient te worden op de sociale leer van de Kerk. ¹⁶⁷ De christelijke leiders in Kerk en maatschappij, met name de leken die in het openbare leven met verantwoordelijkheid zijn bekleed, dienen goed in deze leer gevormd te worden zodat ze de burgermaatschappij en haar structuren met het zuurdeeg van het evangelie kunnen inspireren en bezielen. ¹⁶⁸ De sociale leer van de Kerk zal deze christelijke leiders niet alleen herinneren aan hun plichten, maar ook aangeven op welke wijze zij de menselijke vooruitgang kunnen bevorderen, en ze zal hen bevrijden van onjuiste begrippen over de menselijke persoon en zijn handelen.

De waardigheid van de menselijke persoon