42. Het Tweede Vaticaans Concilie heeft duidelijk gesteld dat heel de Kerk missionair van aard is en dat voor het gehele volk van God evangelisatie een plicht is. ²⁰⁴ Aangezien het volk van God in zijn geheel wordt uitgezonden om het evangelie te verkondigen is evangelisatie nooit het losstaande werk van de eenling; ze is steeds een opdracht van de Kerk die in verbondenheid met de gehele gelovige gemeenschap moet worden vervuld. Het is één zending want ze heeft één oorsprong en één doelstelling; maar daarbinnen zijn verschillende soorten van verantwoordelijkheden en activiteiten. ²⁰⁵ In alle gevallen kan er natuurlijk alleen dan van waarachtige evangelieverkondiging sprake zijn, als de christenen tegelijkertijd ervan blijk geven te leven in overeenstemming met de boodschap die ze prediken: "De eerste vorm van getuigenis is het leven zelf van de missionaris, van het christelijke gezin en van de kerkelijke gemeenschap, dat een nieuwe wijze van gedragen zichtbaar maakt. … Allen in de Kerk kunnen en moeten door hun inspanning om Christus na te volgen zo’n getuigenis afleggen, dat in vele gevallen de enige mogelijkheid is om missionaris te zijn." ²⁰⁶ Het authentieke christelijke getuigenis is in onze dagen bijzonder noodzakelijk, want "de mens van deze tijd schenkt meer geloof aan getuigen dan aan leraren, meer aan de ervaring dan aan de leer, meer aan het leven en de feiten dan aan de theorieën".²⁰⁷ Dat gaat geheel op voor de situatie in Azië, waar mensen gevoeliger zijn voor heiligheid van leven dan voor verstandelijke redeneringen. Het ervaren van het geloof en de gaven van de heilige Geest worden dus de grondslag van alle missionaire arbeid, of men nu werkt in stad of dorp, in scholen of ziekenhuizen, onder gehandicapten, migranten of bij in stamverband levende bevolkingsgroepen, of dat men zich wijdt aan de bevordering van gerechtigheid en mensenrechten. Iedere situatie is voor de christen een gelegenheid te tonen hoezeer de waarheid van Christus voor zijn leven een bron is geworden van kracht. Met het voorbeeld voor ogen van de vele missionarissen die temidden van de volkeren van het continent in het verleden heldhaftig getuigd hebben van Gods liefde, voelt de Kerk in Azië zich gedreven om met even grote toeleg te getuigen van Christus en zijn evangelie. Christelijke missie vraagt niet minder dan dat.

In het besef van het wezenlijk missionaire karakter van de Kerk en de van hoop vervulde verwachting dat er een nieuwe uitstorting van de heilige Geest zal plaats vinden op het moment dat de Kerk het nieuwe millennium binnengaat, hebben de synodevaders gevraagd dat deze postsynodale apostolische Exhortatie enkele aanwijzingen en richtlijnen zou bieden voor hen die op de uitgestrekte akker van de evangelisatie in Azië werkzaam zijn.

De geestelijke herders