44. In de postsynodale apostolische Exhortatie Vita consecrata heb ik het nauwe verband benadrukt dat er tussen godgewijd leven en missie bestaat. Onder de drie aspecten van confessio Trinitatis, signum fraternitatis en servitium caritatis maakt het godgewijd leven in de wereld de liefde van God zichtbaar door op eigen wijze te getuigen van de heilbrengende zending van Jezus die Hij vervuld heeft in zijn totale toewijding aan de Vader. In het besef dat al wat in de Kerk gebeurt ondersteund wordt door gebed en verbondenheid met God, heeft de Kerk in Azië groot respect en grote hoogachting voor de gemeenschappen van contemplatieve kloosterlingen, want ze beschouwt deze als een bron van inspiratie en als een bijzondere steun. In aansluiting bij de aanbevelingen van de synodevaders spoor ik dringend aan om, waar mogelijk, gemeenschappen te stichten van monniken en contemplatieven. Het Tweede Vaticaans Concilie wijst ons erop dat het werken aan de opbouw van de samenleving hier op aarde gefundeerd dient te zijn op de Heer en op Hem gericht, willen zij die zich met dit werk bezighouden niet tevergeefs zwoegen. ²¹⁰

Zoeken naar God, gemeenschappelijk leven en dienst aan de naaste zijn de drie kenmerken van het godgewijd leven waarmee een christelijk getuigenis kan worden gegeven dat voor de volken in Azië aantrekkelijk is. De Speciale Vergadering voor Azië heeft met name aan de godgewijden gevraagd te getuigen van de voor iedereen geldende uitnodiging tot heiligheid, en zo voor christenen en niet-christenen een inspirerend voorbeeld te zijn van belangeloze zelfgave en liefde voor alle mensen, met name voor de geringsten onder hun broeders en zusters. In een wereld waar het besef van Gods aanwezigheid vaak verflauwd is, dienen de godgewijden overtuigend en profetisch te getuigen dat God en het eeuwige leven voor alles gaan. Door hun leven in gemeenschap getuigen deze mensen van de waarden van christelijke broederschap en van de vernieuwende kracht van de Blijde Boodschap. ²¹¹ Allen die het godgewijde leven op zich hebben genomen, zijn geroepen om voor te gaan bij het zoeken naar God, een zoektocht die het hart van de mens nooit met rust laat, en die met name in Azië heel duidelijk valt waar te nemen in de talrijke vormen van spiritualiteit en ascese. ²¹² In de talrijke godsdienstige tradities in Azië genieten mannen en vrouwen die zich aan beschouwend en ascetisch leven wijden, groot aanzien en heeft hun getuigenis grote overtuigingskracht. Hun leven in gemeenschap kan door zijn stille en vreedzame getuigenis inspireren tot een harmonieuzer leven in de maatschappij. Niet minder mag worden verwacht van godgewijde mannen en vrouwen uit de christelijke traditie. Hun stille voorbeeld van armoede en soberheid, van zuiverheid en eenvoud, van gehoorzame overgave, kan een aansprekend getuigenis worden voor mensen van goede wil en zo leiden tot een vruchtbare dialoog met de hen omringende culturen en godsdiensten, evenzeer als met de armen en weerlozen. Daardoor wordt het godgewijde leven een uitstekend middel voor doeltreffende evangelisering. ²¹³

De synodevaders hebben erkend welke vitale rol de religieuze ordes en congregaties, evenzeer als de missie-instituten en de genootschappen van apostolisch leven in de voorbije eeuwen hebben gespeeld bij de evangelisering van Azië. De Synode heeft willen uitspreken hoe dankbaar de Kerk is voor hun grootse aandeel daarin, en heeft hen aangespoord om in hun missionaire ijver niet te verflauwen. ²¹⁴ Ik sluit mij aan bij de synodevaders en vraag alle godgewijde mensen zich met hernieuwd elan voor de verkondiging van de heilbrengende waarheid van Christus in te zetten. Allen moeten een passende vorming en opleiding krijgen, waarin Christus centraal staat en waarbij men zich tegelijk houdt aan het grondleggend charisma van het instituut waartoe ze behoren, met nadruk op persoonlijke heiligheid en getuigenis; ook moeten ze in hun spiritualiteit en door hun levensstijl zich weten in te leven in het geestelijk erfgoed van de mensen onder wie ze wonen en die ze dienen. ²¹⁵ Met eerbiediging van hun specifieke charisma dienen ze zich volledig te integreren in het pastoraal plan van het diocees waar ze werkzaam zijn; van hun kant dienen de plaatselijke Kerken ervoor te zorgen dat men begrip krijgt voor het ideaal van het religieuze en godgewijde leven, en moeten ze dit soort roepingen bevorderen. Daartoe is het nodig dat ieder diocees een pastoraal roepingenplan opstelt, en zelfs enige priesters of religieuzen volledig vrijstelt voor werk onder de jonge mensen om hen te helpen Gods roepstem te verstaan en te onderscheiden. ²¹⁶

In de lijn van de communio van de universele Kerk voel ik mij gedrongen de Kerk in Azië te vragen om missionarissen uit te zenden, zelfs al heeft ze zelf arbeiders nodig voor de wijngaard. Met vreugde constateer ik dat er sinds enige tijd missie-instituten van apostolisch leven in verschillende landen van Azië gesticht zijn. Dit bewijst dat men het missionair karakter van de Kerk erkent, en dat de particuliere Kerken in Azië zich zeer wel bewust zijn van hun verantwoordelijkheid voor de prediking van het evangelie aan heel de wereld. ²¹⁷ De synodevaders hebben aanbevolen om "op plaatsen waar eventueel nog geen missionaire genootschappen van apostolisch leven aanwezig zouden zijn, deze in iedere plaatselijke Kerk van Azië te stichten en ze hecht te bevestigen in hun speciale inzet voor de missie ad gentes, ad exteros en ad vitam".²¹⁸ Het kan niet anders of een dergelijk initiatief zal zowel voor de Kerken die missionarissen krijgen als voor de Kerken die dezen uitzenden, buitengewoon vruchtbaar zijn.

De leken