47. De synodevaders hadden bijzonder veel aandacht voor het vraagstuk van de jongeren in de Kerk. Deze hebben te maken met veel ingewikkelde problemen in de veranderende wereld van Azië. En de Kerk voelt zich verplicht hun te wijzen op de verantwoordelijkheden die zij hebben voor de toekomst van samenleving en Kerk; tegelijk wil zij hun bemoediging en steun blijven bieden opdat ze deze verantwoordelijkheden op zich kunnen nemen. De Kerk houdt hun de waarheid van het evangelie voor als een mysterie dat vreugde brengt en bevrijdend is; een mysterie waarin men zich moet verdiepen, en dat met overtuiging en moed beleefd en met anderen gedeeld moet worden.

Wil men dat de jonge mensen werkelijk missionarissen zijn, dan moet de Kerk aan hen een op hen toegesneden pastorale zorg besteden. ²³¹ Ik deel dit verlangen van de synodevaders, en dring erop aan dat voor zover mogelijk in ieder diocees in Azië jeugdzielzorgers en geestelijke leiders worden aangesteld om te zorgen voor de geestelijke vorming en het apostolaat van de jonge mensen. De katholieke scholen en de parochies hebben de uiterst belangrijke taak de jeugd op alle gebieden te vormen, hun te leren zich goed in de hand te houden, en hun de voor de missie noodzakelijke eigenschappen bij te brengen. De bewegingen van jeugdapostolaat en de jeugdclubs geven de gelegenheid om onder christenen de vriendschap te ervaren die zo belangrijk is voor jonge mensen. Parochies, verenigingen en bewegingen kunnen de jonge mensen helpen om aan sociale pressie beter weerstand te bieden, hun de mogelijkheid bieden om rijpere christenen te worden, en daarnaast hun ter zijde staan bij de bezinning op hun toekomstig beroep en bij de verwerving van inzicht in hun roeping.

De jonge mensen in Azië zijn niet louter voorwerp van de pastorale zorg van de Kerk; voor hun christelijke vorming is het ook noodzakelijk dat men hen ziet als "actieve medewerkers aan de zending van de Kerk in haar verschillende vormen van het apostolaat van liefde en dienstbaarheid".²³² In de parochies en diocesen moet de jongelui dus worden gevraagd om mede de voor hen bedoelde activiteiten te organiseren. Dankzij hun onbevangenheid en enthousiasme, hun geest van solidariteit en toekomstverwachting zijn ze in staat om in een verdeelde wereld te bouwen aan vrede; in verband hiermee is het bemoedigend de jongeren te zien deelnemen aan uitwisselingsprogramma’s tussen particuliere Kerken in Azië en landen in het continent, en hen elders de interreligieuze en interculturele dialoog te zien bevorderen.

De sociale communicatiemiddelen