3. Met Gods genade heeft de Speciale Vergadering voor
Azië van de Bisschoppensynode van 18 april tot 14 mei in het Vaticaan
plaats gehad. Ze kwam na de Speciale Vergaderingen voor Afrika (1994) en
Amerika (1997) en werd tegen het einde van het jaar gevolgd door de Speciale
Vergadering voor Oceanië (1998). Een maand lang kwamen de synodevaders en
andere deelnemers bijeen rond Petrus’ opvolger, deelden in de gave van de
hiërarchische communio en gaven de Kerk in Azië een concrete stem en
gestalte. Voorzeker een bijzonder genadenrijke tijd! 5 Voorafgaande
bijeenkomsten van de bisschoppen van Azië hadden bijgedragen tot de
voorbereiding van de Synode en een sfeer van intense kerkelijke en broederlijke
communio mogelijk gemaakt. In het bijzonder werd hiertoe bijgedragen doordat op
initiatief van de Federatie van de Bisschoppenconferenties van Azië en
haar admini-stratieve diensten voltallige Vergaderingen en Congressen plaats
vonden waar talrijke bisschoppen uit Azië regelmatig bijeenkwamen, en
waardoor zowel op persoonlijk als ambtelijk vlak het ontstaan van onderlinge
banden bevorderd werd. Ik had het voorrecht sommige van deze bijeenkomsten bij
te wonen, waarbij ik soms bij de opening of sluiting voorging in de plechtige
eucharistievieringen.
Bij die gelegenheden heb ik met eigen ogen kunnen waarnemen hoe de particuliere
Kerken, met inbegrip van de oosterse Kerken, in de persoon van de geestelijke
herders elkaar in onderling gesprek ontmoetten. Deze bijeenkomsten en
andere regionale vergaderingen van de bisschoppen van Azië hebben
providentieel als verwijderde voorbereiding gediend op de Synodale Vergadering.
De viering van de Synode zelf was een bevestiging van het belang van de
dialoog als een kenmerkende karaktertrek van het leven van de Kerk in
Azië. Een oprechte en eerlijke uitwisseling van ervaringen,
ideeën en voorstellen bewees de juiste weg te zijn naar een waarachtige
geestelijke ontmoeting, naar een onderlinge eenheid van verstand en hart die in
liefde de verschillen respecteert en overstijgt. Bijzonder ontroerend was de
ontmoeting van de nieuwe kerken met de oude kerken die dateren uit de tijd der
apostelen. Met onuitsprekelijke vreugde zagen we de bisschoppen van de
particuliere Kerken in Myanmar, Vietnam, Laos, Cambodja, Mongolië,
Siberië, en de nieuwe republieken van Centraal Azië, naast hun
broeders zitten die al sinds lang ernaar verlangden hen te ontmoeten en met hen
in gesprek te gaan. Toch was er ook een gevoel van verdriet omdat de
geestelijke herders van continentaal China er niet bij konden zijn. Hun
afwezigheid herinnerde voortdurend aan de heldhaftige offers en het lijden dat
de Kerk in grote delen van Azië nog steeds heeft te verduren.
De ontmoeting in dialoog tussen de bisschoppen en de opvolger van
Petrus, die tot taak heeft zijn broeders te sterken (vgl. Lc 22,32), was
werkelijk een bevestiging in geloof en zending. Iedere dag opnieuw waren er in
de Synodezaal en de ontmoetingsruimten tal van verhalen over diep geloof, over
zelfopofferende liefde, onwankelbare hoop, durende inzet bij beproevingen,
volhardende moed en edelmoedige vergiffenis: uit dit alles bleek hoe waar
Jezus’ woord was: "Ik ben met jullie, alle dagen" (Mt 28,20). De
Synode was een genadenrijke tijd omdat ze een ontmoeting was met de Heiland die
in zijn Kerk voortleeft door de heilige Geest wiens kracht wordt ervaren in de
broederlijke dialoog van het leven, in de onderlinge verbondenheid en in de
zending.
Doen delen in de vruchten van de Speciale
Vergadering
|