27. De situatie van de katholieke Oosterse Kerken, vooral in het Midden-Oosten en India, verdient een bijzondere aandacht. Vanaf de tijd der apostelen hebben zij een kostbaar geestelijk, liturgisch en theologisch erfgoed beheerd. Hun tradities en riten, vruchten van een diepgaande inculturatie van het geloof op de bodem van talrijk landen in Azië, verdienen het grootst mogelijke respect. Samen met de synodevaders vraag ik iedereen de gewettigde gewoonten en de vrijheid van deze Kerken in disciplinaire en liturgische zaken te erkennen, zoals is vastgelegd in de Codex van Canones van de Oosterse Kerken. ¹³⁷ Volgens de leer van het Tweede Vaticaans Concilie is het dringend noodzakelijk over de angsten en misverstanden heen te komen die soms tussen de katholieke Oosterse Kerken en de Latijnse Kerk, en ook tussen die kerken zelf, aan de dag treden, met name met betrekking tot de pastorale zorg voor hun gelovigen, ook buiten hun eigen grondgebied. ¹³⁸ Als kinderen van de éne Kerk, herboren tot het nieuwe leven in Christus, zijn de gelovigen geroepen alles tegemoet te treden met een gemeenschappelijk doel voor ogen, in een geest van vertrouwen en onwankelbare liefde. Men mag de conflicten niet laten uitgroeien tot verdeeldheid, maar men moet ermee in een geest van waarheid en respect omgaan, want er kan geen goeds bestaan zo het niet afkomstig is van de liefde. ¹³⁹

Deze eerbiedwaardige Kerken zijn rechtstreeks betrokken bij de oecumenische dialoog met de orthodoxe zusterkerken, en de synodevaders hebben hen aangespoord om op die weg door te gaan. ¹⁴⁰ Kostbaar zijn ook hun ervaringen met de interreligieuze dialoog, met name met de islam. Dat kan voor andere Kerken in Azië en elders van nut zijn. Het is duidelijk dat de katholieke Oosterse Kerken een schat aan ervaringen en tradities bezitten waarvan heel de Kerk volop kan profiteren.

Hoop en lijden met elkaar delen