30. De oecumenische dialoog is een uitdaging en oproep tot bekering voor heel de Kerk, met name voor de Kerk in Azië, waar de mensen van de christenen een duidelijker teken van eenheid verwachten. Opdat alle volkeren gezamenlijk God dank brengen moet de verbondenheid hersteld worden tussen hen die in geloof Jezus Christus als Heer hebben aanvaard. Jezus heeft zelf gebeden om de zichtbare eenheid van zijn leerlingen en heeft daarom steeds opnieuw gevraagd opdat de wereld zou geloven dat de Vader Hem had gezonden (vgl. Joh 17,21). ¹⁴⁸ Maar de wil van de Heer dat zijn Kerk één zou zijn, vereist van zijn leerlingen een compleet en moedig antwoord.

Juist in Azië waar het aantal christenen naar verhouding gering is, wordt het missioneren door de verdeeldheid nog moeilijker. De synodevaders hebben geconstateerd dat "de ergernis van de verdeeldheid van de christenen een grote hinderpaal is voor de evangelisatie van Azië".¹⁴⁹ Voor velen in Azië, die langs de weg van hun eigen godsdienst en cultuur op zoek zijn naar harmonie en eenheid, betekent de verdeeldheid onder de christenen een negatief getuigenis van Jezus Christus. Vandaar dat de katholieke Kerk in Azië zich bijzonder gedreven voelt om te werken aan de eenheid met de andere christenen, wel beseffend dat bij het streven naar de volledige eenheid van ieder afzonderlijk liefde, onderscheiding, moed en hoop gevraagd worden. "Wil de oecumenische beweging waarachtig en vruchtbaar zijn, dan vraagt ze van de katholieke gelovigen op verschillend gebied een bepaalde instelling. Allereerst, liefde die blijkt uit een sympathieke opstelling tegenover de broeders en zusters van de andere kerken en kerkelijke gemeenschappen en het levendig verlangen om, waar mogelijk, met hen samen te werken. Op de tweede plaats, trouw aan de katholieke Kerk, zonder daarbij de ogen te sluiten voor de tekortkomingen in het gedrag van sommigen van haar leden of deze te ontkennen. Ten derde, weten te onderscheiden en waarderen wat goed en prijzenswaardig is. Tenslotte is een oprecht verlangen naar zuivering en vernieuwing vereist." ¹⁵⁰

Weliswaar erkennen de synodevaders de nog bestaande moeilijkheden in de onderlinge betrekkingen tussen de christenen, waarbij er niet alleen uit het verleden geërfde vooroordelen zijn maar ook op diepe overtuiging berustende oordelen die het geweten raken, ¹⁵¹ maar toch hebben ze gewezen op de tekenen van verbeterde betrekkingen tussen sommige christelijke kerken en kerkelijke gemeenschappen in Azië. Vaak erkennen katholieken en orthodoxen bijvoorbeeld een onderlinge culturele eenheid, hebben ze het gevoel dat ze samen belangrijke elementen delen van een gemeenschappelijke kerkelijke traditie. Dat vormt een degelijke basis voor een vruchtbare oecumenische dialoog die ook in het komend millennium zal doorgaan en die, naar wij hopen en bidden, een eind zal maken aan de verdeeldheden van het binnenkort aflopend millennium.

Op praktisch niveau heeft de Synode voorgesteld dat de nationale Bisschoppenconferenties in Azië de andere christelijke kerken zouden uitnodigen tot een gezamenlijk proces van gebed en overleg, om na te gaan of men zou kunnen komen tot nieuwe oecumenische structuren en verenigingen ter bevordering van de eenheid van de christenen. Ook de suggestie van de Synode om meer werk te maken van de Bidweek voor de eenheid der christenen kan hiertoe bijdragen. De bisschoppen worden aangespoord oecumenische centra voor gebed en dialoog op te richten en te leiden; ook is het noodzakelijk dat tijdens de cursus op seminaries, vormingshuizen en instellingen van onderwijs een goede voorbereiding wordt gegeven op de oecumenische dialoog.

Interreligieuze dialoog