38. Aan het einde van de twintigste eeuw wordt de wereld nog steeds bedreigd door krachten die leiden tot botsingen en oorlogen, en Azië is daar zeker niet van verschoond gebleven. Onder die krachten vallen allerlei soorten van onverdraagzaam- heid en uitsluiting op maatschappelijk, cultureel, politiek en ook op godsdienstig gebied. Iedere dag opnieuw worden individuen en hele volkeren geteisterd door nieuw geweld, en er ontstaat een cultuur van de dood, waarbij men op niet te rechtvaardigen wijze zijn toevlucht neemt tot geweld om spanningen op te lossen. In deze angstaanjagende situatie van conflicten in zoveel delen van de wereld dient de Kerk zich krachtig in te zetten voor het internationaal en interreligieus streven om vrede, gerechtigheid en verzoening te doen zegevieren. De Kerk blijft benadrukken dat conflicten door onderhandelen en niet door wapens moeten worden opgelost, en ze ziet uit naar de dag waarop de landen niet langer oorlog als middel zullen beschouwen om hun eisen te verwezenlijken of geschillen te slechten. Ze is ervan overtuigd dat oorlog meer problemen schept dan oplost, dat met elkaar praten de enige juiste en nobele methode is om tot overeenstemming en verzoening te komen en dat, waar men de kunst verstaat om geduldig en redelijk aan het bouwen van vrede te werken, dit heel bijzonder door God gezegend wordt.

Bijzonder verontrustend in Azië is de voortdurende aankoop van massavernietigingswapens, een immorele en nodeloze uitgave in de begroting van de naties, terwijl deze in sommige gevallen zelfs voor de meest elementaire behoeften van de bevolking niet toereikend is. Ook hebben de synodevaders gesproken over het grote aantal landmijnen in Azië waardoor honderdduizenden onschuldigen gedood of verminkt zijn, en vruchtbare gronden die voor voedselproductie hadden kunnen dienen, onbruikbaar zijn geworden. ¹⁹⁰ Allen, met name de regeringsleiders, hebben de plicht met grotere kracht aan ontwapening te werken. Tenslotte heeft de Synode gevraagd dat aan bouw, verkoop en gebruik van atoomwapens en van chemische en biologische wapens een eind zou worden gemaakt; ze heeft hen die landmijnen hebben gelegd, opgeroepen te helpen bij de opruimings- en herstelwerkzaamheden. ¹⁹¹ Bovenal hebben de synodevaders God, die het diepste van ieder menselijk geweten kent, gesmeekt het verlangen naar vrede te willen wekken bij mensen die het liefst de weg van het geweld willen volgen, zodat het bijbels visioen in vervulling gaat: "Dan smeden zij hun zwaarden om tot ploegscharen en hun speerpunten tot sikkels. Geen volk heft het zwaard meer tegen een ander en oorlog leren ze niet meer" (Js 2,4).

De Synode heeft veel getuigenissen gehoord over het lijden van het Irakese volk, en over het gegeven dat veel Irakezen, met name kinderen, gestorven zijn door gebrek aan geneesmiddelen en andere eerste levensbehoeften tengevolge van het nog steeds van kracht zijnde embargo. Samen met de synodevaders wil ik nogmaals mijn solidariteit uitspreken met het volk van Irak, en heel bijzonder leef ik biddend en hopend mee met de zonen en dochters van de Kerk in dat land. De Synode heeft God gebeden, geest en hart te verlichten van hen die geroepen zijn om een billijke oplossing te vinden voor de crisis zodat verder leed aan dit zwaar beproefde volk bespaard blijft. ¹⁹²

Globalisering