4. Door middel van deze postsynodale apostolische Exhortatie wil ik de Kerk in Azië en over de hele wereld doen delen in de vruchten van de Speciale Vergadering. Dit document tracht de rijkdom over te dragen van dit groot spiritueel gebeuren van communio en collegialiteit onder bisschoppen. De Synode was een vierend herinneren aan de Aziatische wortels van het christendom. De synodevaders hebben herinnerd aan de eerste christengemeenschap, de oerkerk, de kleine kudde van Jezus op dit onmetelijke continent (vgl. Lc 12,32). Ze hebben gewezen op hetgeen de Kerk vanaf den beginne ontvangen en gehoord heeft (vgl. Apk 3,3), en na daaraan te hebben herinnerd hebben ze de "rijkdom aan goedheid" (Ps 145,7) van God verheerlijkt die nooit zal ontbreken. De Synode was ook een gelegenheid om haar respect uit te spreken voor de oude religieuze tradities en beschavingen, de diepzinnige wijsgerige stelsels en de wijsheid, die Azië gemaakt hebben tot wat het nu is. Bovenal is erop gewezen dat de volkeren van Azië zelf de ware rijkdom en de hoop voor de toekomst zijn van het continent. Tijdens de Synode waren de daar aanwezigen getuigen van een uiterst vruchtbare ontmoeting tussen de oude en de nieuwe culturen en beschavingen van Azië, die in hun verscheidenheid en overeenkomsten zo’n prachtige aanblik boden, met name wanneer bij het begin en het einde van de eucharistievieringen symbolen, liederen, dansen en kleuren tot een harmonieuze eenheid samenvloeiden rond de Tafel des Heren.

De Synode werd niet gehouden uit trots over menselijke prestaties, maar was een viering in het besef van wat de Allerhoogste voor de Kerk in Azië deed (vgl. Lc 1,49). Door te wijzen op de bescheiden situatie van de katholieke gemeenschap en het geringe aantal van haar leden was de Synode ook een oproep tot bekering, opdat zo de Kerk in Azië zich meer en meer de vele genaden waardig zou kunnen tonen die God niet ophoudt te schenken.

De Synode was niet alleen een gedenken en een viering maar ook een vurige geloofsbelijdenis in Jezus Christus de Heiland. In dankbaarheid voor de gave van het geloof hebben de synodevaders geen betere manier gevonden om dit geloof te vieren dan door het onverkort te beamen en zich erop te bezinnen in samenhang met de situatie waarin het in deze tijd in Azië verkondigd en beleden moet worden. Meerdere malen hebben ze erop gewezen dat het geloof reeds moedig en met vertrouwen in het continent wordt verkondigd, zelfs temidden van grote moeilijkheden. In naam van miljoenen mannen en vrouwen in Azië hebben de synodevaders beleden: "Wij geloven vast en zeker dat u de heilige van God bent" (Joh 6,69). Geconfronteerd met de vele smartelijke kwesties van lijden, geweld, discriminatie en armoede waaraan de meeste volkeren van Azië zijn blootgesteld, baden zij: "Ik heb vertrouwen. Kom mijn gebrekkig vertrouwen te hulp" (Mc 9,24).

In 1995 heb ik de in Manilla verzamelde bisschoppen van Azië gevraagd "de poorten van Azië wijd open te zetten voor Christus".⁶ Vertrouwend op het geheim van de communio met de talloze en vaak naamloze mensen die in Azië omwille van het geloof de marteldood stierven, en door de blijvende aanwezigheid van de heilige Geest bevestigd in hetgeen zij verhoopten, hebben de synodevaders het aangedurfd om alle volgelingen van Christus op te roepen tot een nieuwe inzet voor de missie. Tijdens de Vergadering hebben de bisschoppen en de andere deelnemers blijk gegeven van een stoutmoedigheid, geestelijke vurigheid en ijver die van Azië een akker zullen maken welke in het komende millennium een rijke oogst zal voortbrengen.