Chapter, Verse

 1   3, 11|      zij dood zijn, zo ga met hen; geen zoon of dochter moeten
 2   4, 14|   dochteren uws volks, om uit hen voor uzelf een huisvrouw
 3   5, 25|       des jongelings ging met hen. En Anna, zijn moeder, schreide,
 4   6, 16|   hebben geen andere zoon die hen zou begraven.~
 5   7, 1 |      van Raguël, en Sara kwam hen tegemoet, en groette hen,
 6   7, 1 |      hen tegemoet, en groette hen, en zij weder haar.~
 7   7, 2 |               2 En zij bracht hen in het huis, en Raguël zeide
 8   7, 5 |            5 En hij zeide tot hen: Kent gij Tobias, onze broeder,
 9   7, 6 |            6 En hij zeide tot hen: Is hij gezond? Zij zeiden:
10   7, 9 |            9 En zij ontvingen hen vriendelijk, en slachtten
11   7, 18|     de andere kamer, en breng hen daarin.~
12   7, 19|      hij zeide, en zij bracht hen daar, en zij weende, en
13   8, 12|     had, ging zij in, en vond hen beiden slapende.~
14  10, 12|                 12 En als hij hen gezegend had liet hij hen
15  10, 12|     hen gezegend had liet hij hen gaan, en zeide: Kinderen,
16  11, 5 |      de hond kwam mede achter hen.~
17  11, 18|  Tobias bekende openlijk voor hen, dat God zich zijner had
18  12, 7 |               7 Toen riep hij hen beiden heimelijk en zeide
19  12, 7 | beiden heimelijk en zeide tot hen: Looft God, en dankt hem,
20  12, 17|         17 Doch hij zeide tot hen: Vreest niet, want vrede
21  12, 21|       de engel des Heren door hen gezien was.~
22  14, 7 |       weder ontfermen, en zal hen doen wederkeren in het land;