Chapter, Verse

 1   2, 2 |   waren, want het snuiven in onze neusgaten is een rook, en
 2   2, 3 |  wordt het lichaam tot as en onze geest wordt verspreid gelijk
 3   2, 4 |                         4 En onze naam wordt mettertijd vergeten,
 4   2, 4 | vergeten, en niemand zal aan onze werken denken, en ons leven
 5   2, 5 |                       5 Want onze tijd is een schaduw die
 6   2, 5 |  daar is geen wederkeren van onze dood, want die is verzegeld
 7   2, 9 |    zonder deel te hebben aan onze vermetelheid; laat ons overal
 8   2, 11|                      11 Maar onze sterkte zij een wet der
 9   2, 12| nadelig, en stelt zich tegen onze werken, en verwijt ons de
10   2, 16|     en hij houdt zich af van onze wegen, als van onreinheden:
11   5, 14|    deugd tonen, maar zijn in onze boosheid verteerd geworden.~
12   7, 16|  zijn hand zijn beide wij en onze woorden, ook allerlei kloekheid
13   9, 14|  mensen zijn vreesachtig, en onze bedenkingen zijn onzeker.~
14  12, 22|      tuchtigende, geselt gij onze vijanden tienduizend maal
15  15, 1 |                   1 MAAR gij onze God zijt goedertieren en
16  15, 7 |    maakt ieder stuk werk tot onze dienst; maar uit hetzelfde
17  16, 8 |      En ook daarmee hebt gij onze vijanden doen verstaan,
18  18, 6 |  Diezelfde nacht was tevoren onze vaderen bekend geworden,