De bedevaart naar het Heilig Land
13. Overigens, hoe zou ik mijn persoonlijk jubileum langs de wegen van het Heilig Land kunnen vergeten? Ik had die willen beginnen in Ur van de Chaldeeërs, om me bijna concreet te begeven in de voetstappen van Abraham "onze vader in het geloof" (cf. Rm 4,11-16). Ik heb echter vrede moeten nemen met een louter geestelijke etappe, een betekenisvolle . Woordliturgie. op 23 februari in de Aula Paulus VI. Dadelijk daarna vond de eigenlijke bedevaart plaats, de weg volgend van de heilsgeschiedenis. Zo heb ik met vreugde halt gehouden op de Sinaï waar de gave van de Decaloog en het Eerste Verbond plaatsvond. Een maand later ging ik weer op weg naar de berg Nebo, om daarna de plaatsen te bezoeken die bewoond en geheiligd werden door de Verlosser. Ik kan moeilijk de ontroering uitdrukken die ik voelde toen ik de plaatsen vereerde van Christus. geboorte en van zijn leven te Betlehem en te Nazaret, en toen ik de Eucharistie heb gevierd in het Cenakel op de plaats zelf waar ze werd ingesteld. Ik heb het mysterie van het kruis opnieuw mogen overwegen op Golgota, waar Hij zijn leven heeft gegeven voor ons. Op die plaatsen, die ook nu nog plaatsen zijn van pijn en rouw omwille van het heersende geweld, heb ik mogen ervaren hoe ik op buitengewoon hartelijke wijze werd ontvangen, niet enkel door de zonen en dochters van de Kerk, maar ook door de Israëlitische en Palestijnse gemeenschappen. Groot was mijn emotie bij het gebed aan de Klaagmuur en bij het bezoek aan het memoriaal van Yad Vachem, vreselijke herinnering aan de slachtoffers van de uitroeiingskampen van de nazi's. Deze bedevaart, een gebeuren van broederlijkheid en vrede, beschouw ik als een van de mooiste gaven van het Jubeljaar. Als ik terugdenk aan de sfeer die ik in deze dagen heb beleefd, kan ik niet anders dan de vurige wens uitdrukken dat er spoedig een rechtvaardige oplossing mag gevonden worden voor de bestaande problemen in deze heilige plaatsen die even dierbaar zijn voor joden, christenen en moslims.