26. Dierbare broeders en zusters, de kreet van Jezus op het kruis is geen kreet van wanhoop maar wel het gebed van de Zoon die in liefde zijn leven aan zijn Vader aanbiedt voor het heil van allen. Op het ogenblik dat Hij onze zonden op zich neemt, "verlaten" als Hij zich voelt door zijn Vader, "geeft Hij zich over" in de handen van zijn Vader. Zijn ogen blijven op zijn Vader gevestigd. Juist omwille van de unieke kennis en ervaring die alleen Hij van God bezat, ziet Hij, zelfs in dit uur van duisternis, op een heldere manier, het gewicht van de zonde en Hij lijdt er onder. Alleen Hij, die zijn Vader ziet en er ook intens mee verbonden is, kan ten volle beseffen wat het betekent zich, in de zonde, te verzetten tegen de liefde van de Vader. Zijn lijden is dan ook veel meer dan louter lichamelijk lijden; het is eerst en vooral, en dat in veel hogere mate, een gruwelijke zielenpijn. In de theologische traditie heeft men vaak de vraag gesteld hoe het mogelijk was dat Jezus tezelfder tijd twee zo tegenstrijdige erva ringen kon beleven en verwerken: enerzijds de diepe eenheid en verbondenheid met zijn Vader, die van nature de bron is van vreugde en zaligheid, en anderzijds een doodstrijd die uitmondt in een kreet van verlatenheid. De gelijktijdige aanwezigheid van twee schijnbaar onverenigbare elementen is in werkelijkheid ingebed in de onpeilbare diepte van de hypostatische vereniging.