Het gelaat van de verrezen Heer
28. Weliswaar zal de Kerk nooit ophouden, zoals dit uitdrukkelijk gebeurt op Goede Vrijdag en Stille Zaterdag, het bebloede gelaat van Jezus voor ogen te houden, want in dit gelaat is Gods leven verborgen aanwezig en is het heil aan de wereld geschonken. Maar bij het beschouwen van Christus' gelaat mogen we niet blijven stilstaan bij het beeld van de gekruisigde. Hij is verrezen! "En als Christus niet is opgestaan, dan is onze prediking zonder inhoud en uw geloof leeg (1 Kor 15,14). Jezus' verrijzenis was het antwoord van de Vader op zijn gehoorzaamheid, zoals geschreven staat in de brief aan de Hebreeën: "In de dagen van zijn sterfelijk leven heeft Hij onder luid geroep en onder tranen gebeden en gesmeekt tot God, die Hem uit de dood kon redden. Na de doorstane angst is Hij verhoord. Hoewel Hij Gods Zoon was, heeft Hij in de school van het lijden gehoorzaamheid geleerd; en toen Hij tot de voleinding was gekomen, is Hij voor allen die Hem gehoorzamen, oorzaak geworden van eeuwige redding" (Heb 5,7-9).
Voortaan houdt de Kerk haar ogen gevestigd op de verrezen Christus. Ze doet dit in het voetspoor van Petrus, die na zijn verloochening bitter weende, maar zich daarna terug op weg begaf; zijn liefde voor Christus liet hij blijken met een begrijpelijk gevoel van schaamte toen hij zei "Heer, Gij weet toch dat ik U bemin" (cf. Joh 21,15-17). Ze zet haar weg verder met de apostel Paulus, die op weg naar Damascus in een bliksemflits Christus ontmoette: "Voor mij is leven Christus en sterven winst" (Fil 1,21).
Tweeduizend jaar later beleeft de Kerk die gebeurtenissen opnieuw alsof ze pas nu plaats hadden. In Christus' gelaat bewondert de Kerk, zijn Bruid, haar schat, haar bron van vreugde. "Dulcis Jesu memoria, dans vera cordis gaudia"; hoe zoet is de herinnering aan Jezus, de bron van de ware vreugde van het hart! Deze ervaring sterkt de Kerk om haar weg verder te zetten, om bij het begin van dit derde millennium Christus aan de wereld te verkondigen: "Jezus Christus is dezelfde gisteren, vandaag en tot in eeuwigheid" (Heb 13,8).