De zondagseucharistie
35. De grootste aandacht moet dus gaan naar de liturgie, "het hoogtepunt waarnaar de Kerk in al haar handelen streeft, en tevens de bron waaruit al haar kracht voortvloeit". (²⁰) In de twintigste eeuw, vooral sinds het Concilie, was er grote vooruitgang in de manier waarop de christelijke gemeenschap de sacramenten viert, vooral de Eucharistie. In die richting moeten we verdergaan en vooral belang hechten aan de Eucharistie op zondag en aan de zondag zelf, als een bijzondere dag van geloof, dag van de verrezen Heer en van de gave van de Geest, een echt wekelijks Pasen. (²¹) Sinds tweeduizend jaar ritmeert de herinnering aan die "eerste dag na de sabbat" (cf. Mc 16,2.9; Lc 24,1; Joh 20,1) waarop de verrezen Christus aan de apostelen de gave van de Geest en de vrede schonk (cf. Joh 20,19-23) de christelijke tijd. De werkelijkheid van Christus' verrijzenis is het oorspronkelijk gegeven waarop het christelijk geloof steunt (cf. 1 Kor 15,14), een gebeurtenis die in het centrum van het mysterie van de tijd staa t en die een voorafbeelding is van de jongste dag waarop Christus in zijn heerlijkheid zal wederkeren. Wij weten niet welke gebeurtenissen ons wachten in het millennium dat aanbreekt, maar wij zijn zeker dat Christus het stevig in zijn handen draagt, Hij, de "Koning der koningen en Heer der heren" (Apk 19,16). Door zijn Pasen niet alleen een keer per jaar maar elke zondag te vieren, wil de Kerk aan "iedere generatie laten zien wat de spil van de geschiedenis is, waaraan het mysterie van de oorsprong en dat van de uiteindelijke bestemming van de wereld verbonden zijn". (²²)