Het sacrament van de verzoening
37. Ik vraag ook dringend om met een nieuwe pastorale moed in de dagelijkse pedagogie van de christelijke gemeenschappen de praktijk van het sacrament van de verzoening op een overtuigende en daadwerkelijke manier te bevorderen. In 1984 handelde de postsynodale exhortatie Reconciliatio et paenitentia hierover. Ze was het resultaat van de bijeenkomst van de Bisschoppensynode over deze kwestie. Ik deed toen een oproep om alle mogelijke inspanningen te leveren om het hoofd te bieden aan de crisis van 'het zondebesef' in de huidige cultuur. (²⁴) Maar meer nog heb ik u uitgenodigd om Christus te ontdekken als mysterium pietatis. Want in Hem toont God zijn medelijdend hart en worden wij met Hem verzoend. Wij dienen opnieuw het gelaat van Christus te ontdekken, ook in het boetesacrament, als "de gewone weg om vergiffenis te bekomen en kwijtschelding van de zware zonden die na het doopsel werden bedreven". (²⁵) Toen de Synode, waarover ik zojuist sprak, dit probleem aansneed, hadden allen de crisis van het sacram ent voor ogen, vooral in bepaalde delen van de wereld. De motieven die aan de grondslag van deze crisis lagen, zijn in deze korte tussentijd, niet verdwenen. Vooral in dit Jubeljaar hebben velen opnieuw hun toevlucht genomen tot de sacramentele boetvaardigheid. Deze bemoedigende evolutie mogen we niet verloren laten gaan. Als vele gelovigen, en in het bijzonder talrijke jongeren, met vrucht dit sacrament ontvingen, is het waarschijnlijk nodig dat de herders met meer vertrouwen, creativiteit en volharding het opnieuw aanreiken en in zijn waarde herstellen. We mogen het niet opgeven, beste broeders in het priesterschap, in tijden van crisis! De gaven van de Heer - en de sacramenten zijn de meest kostbare - komen van Hem die het hart van de mensen goed kent en die Heer van de geschiedenis is.