Een concreet teken
53. Om een teken te geven van deze oriëntatie van de caritas en van de promotie van de mens, die hun wortels vinden in de diepe vereisten van het evangelie, heb ik gewild dat het Jubeljaar zelf (samen met de vele vruchten van de caritas in de loop van dit jaar - ik denk dan in het bijzonder aan de hulp die aan talrijke armere broeders en zusters is geboden om hen toe te laten aan het jubileum deel te nemen -) ook een concreet werk nalaat dat in zekere zin de vrucht en het waarmerk van de caritas in het Jubeljaar is. Vele pelgrims hebben immers, op verscheidene wijzen, hun offergave ingebracht en samen met hen hebben ook vele verantwoordelijken uit de economische wereld edelmoedig hun bijdragen geleverd voor een gepaste realisatie van dit jubileumgebeuren.
Nadat de rekeningen van de uitgaven zijn afgesloten, zal het geld dat men gespaard heeft, besteed worden voor caritatieve doeleinden. Het is immers belangrijk dat geen enkele schijn van economische speculatie aanwezig zou zijn voor zulk een betekenisvol religieus gebeuren. Het saldo zal dienen voor een nieuw initiatief, in de lijn van wat steeds weer in de kerkgeschiedenis gebeurde, vanaf de gemeenschap van Jeruzalem die aan niet-christenen het ontroerend gebeuren liet zien van een spontane uitwisseling van gaven tot en met de gemeenschap van goederen met de armsten (cf. Hand 2, 44-45).
Het initiatief dat zal opgenomen worden, zal slechts een kleine beek zijn, maar die beek zal in de grote stroom van de caritas uitmonden die door de geschiedenis loopt. Een kleine, maar betekenisvolle beek: het Jubeljaar heeft de wereld naar Rome doen opkijken, naar de Kerk die "voorgaat in de liefde" (³⁸) om zo aan Petrus een offergave aan te bieden. Vandaag keert deze liefde, die zich als het ware in het hart van de Catholica manifesteerde, terug naar de wereld door dit teken dat de vrucht en de levende herinnering wil zijn van de communio die men ervaren heeft naar aanleiding van dit jubileum.