Par.

 1 27|             Ik neem mijn vrouw mee,' zei de een.~
 2 34|          reeds wit van de sneeuw, en zei: `Waarom stapt u niet in?
 3 52|           goed, leverde ze, naar men zei een inkomen van vijfhonderd
 4 69|          inderdaad niet al te best,' zei de graaf, `waarom heb ik
 5 76|           met kip met zijn ogen. Hij zei: `Uitstekend, mevrouw heeft
 6 77|               Ze keek naar hem op en zei: `Wilt u ook wat, meneer?
 7 81|         allervriendelijkste glimlach zei: `Maar natuurlijk, zeker
 8 83|          glas Bordeaux te drinken en zei daarna: `Het is de honger,
 9 90|             dat ik wel kon blijven,' zei ze. `Ik had mijn huis vol
10 92|       stamelend van verontwaardiging zei ze: `Ik had jullie wel eens
11 3 |          zich uit schoof. De laatste zei toen ze op de grond stapte
12 6 |                               Daarop zei hij plotseling: `Het is
13 10|        schrok op, draaide zich om en zei: `Dat ben ik.'~
14 14|           verwarring, dacht even na, zei vervolgens ronduit: `Dat
15 15|          graaf kwam naar haar toe en zei: `U maakt een vergissing,
16 16|    koppigheid kon hebben. Ten slotte zei ze: `Maar ik doe dit voor
17 17|            gravin pakte haar hand en zei: `En wij zijn u er dankbaar
18 20|             om het te horen, maar ze zei niets. En toen de graaf
19 25|        Cornudet verhief zijn stem en zei: `De oorlog is een onbeschaafdheid
20 27|            begon te twinkelen en hij zei: `Bravo burgeres.'~
21 32|             nogal onstuimig aan. Hij zei: `Toe nou, doe niet zo stom,
22 34|        verhief nog meer haar stem en zei: `Waarom? Begrijp je dan
23 40|          herbevolken.' Carré-Lamadon zei ernstig: `Ze herstellen.'
24 63|                Na enkele ogenblikken zei hij ten slotte: `Was wilt
25 64|            De graaf nam het woord en zei: `Wij willen weg, meneer.'~
26 87|            De graaf, altijd beleefd, zei dat ze van een vrouw een
27 88|           Als we eens gingen lopen,' zei Loiseau.~
28 89|            haalde de schouders op en zei: `Overweegt u dat serieus,
29 3 |              moeten haar overhalen,' zei hij.~
30 10|             hoe de kerk eruitzag. Ze zei ook nog: `Het is zo goed
31 16|         diepe gedachten. Reuzelpotje zei niets.~
32 25|              Nadat zij had gesproken zei niemand meer iets, zo prachtig
33 31|          erkentelijkheid. Plotseling zei hij, haar vrolijk tutoyerend: `
34 36|                Uit welgevoeglijkheid zei hij niets tegen zijn reisgenoten,
35 42|           niemand er meer aan dacht, zei hij met trillende stem een
36 45|              champagne in de hand en zei: `Ik drink op onze verlossing!'~
37 48|             plotseling op de buik en zei met dubbele tong: `U bent
38 49| vernietigende blik het gezelschap en zei: `Ik zeg jullie allemaal
39 67|              verontwaardigd aankeek, zei met enigszins gedempte stem
40 79|           zijn kaarten bij elkaar en zei: `Mijn maag knort.'~
41 81|              wij dat ook maar doen,' zei de gravin. Ze kreeg toestemming