Par.
1 1 | Een paar dagen achtereen waren brokstukken van het ontredderde
2 1 | zodra ze stilstonden. Er waren voornamelijk dienstplichtigen
3 3 | schouders torsten. Maar soms waren ze bang voor hun eigen soldaten,
4 5 | de omtrek schrik aanjoeg, waren opeens verdwenen.~
5 6 | laatste Franse soldaten waren ten slotte net de Seine
6 8 | stil te staan, de winkels waren gesloten, op straat was
7 10| die zomaar ergens vandaan waren gekomen, razendsnel door
8 13| deel te moeten nemen. Ze waren hem dankbaar voor dat gevoel,
9 18| inwoners betaalden steeds, ze waren trouwens rijk. Maar hoe
10 21| kooplui uit de streek. Enkele waren grote belangen aangegaan
11 26| Ze waren nog helemaal slaperig en
12 31| allemaal dezelfde plannen en waren dan ook uit hetzelfde hout
13 48| naar Rouaan in garnizoen waren gestuurd.~
14 68| overeind. Alle gezichten waren bleek en stonden gespannen.
15 72| glimlachte. De beide zusters waren opgehouden hun rozenkrans
16 74| aspic lagen, en in de mand waren nog andere goede, verpakte
17 75| Alle blikken waren op haar gericht. Daarop
18 83| mensen die aan het eten waren en stikkend in de lucht
19 87| de Rubicon eenmaal over waren, vielen ze gewoon aan. De
20 93| hunne leken, behept als zij waren met die onredelijke haat
21 94| enigszins bekoeld sinds ze klaar waren met eten.~
22 16| overtuigden ze haar. Want ze waren allemaal bang voor de gevolgen
23 30| naar bed, omdat ze doodop waren.~
24 38| Pruisische soldaten te zien waren. De eerste die ze zagen,
25 78| uitgenodigd, die ze van plan waren handig te ondervragen over
26 96| Toen ze eenmaal weer binnen waren wisten ze niet meer wat
27 24| zuster Sint-Nicephorus. Ze waren uitgenodigd naar Le Havre
28 33| Zodra ze thuis waren, ging ze naar haar kamer
29 37| opgewekt, de rake opmerkingen waren niet van de lucht.~
30 43| Al waren die grappen van twijfelachtig
31 87| De beide zusters waren weer begonnen te bidden
|