Par.

 1 1 |       getrokken. Er was geen sprake meer van manschappen, slechts
 2 6 |             heterogene resten niets meer kon ondernemen, zelf ontsteld
 3 11|              als er geen veiligheid meer is, als alles wat de wetten
 4 14| tekortkoming van de Rouaanse burger meer, zoals nog wel tijdens het
 5 16|             sleepten, niet erg veel meer minachting voor de gewone
 6 33|     verkleumde burgers hadden niets meer te vertellen, ze bleven
 7 33|             ijs, en je hoorde niets meer in de grote stilte van de
 8 40|             van katoen, vielen niet meer. Een grauw licht sijpelde
 9 61|           de dorst, waarvoor hij al meer dan eens had gezorgd. Wat
10 76|           Uitstekend, mevrouw heeft meer voorzorgen genomen dan wij.
11 78|         weiger ik niet, ik kan niet meer. Oorlog is oorlog, nietwaar
12 83|          daarna: `Het is de honger, meer niet.'~
13 97|               In de koets was niets meer te onderscheiden. Maar plotseling
14 34|           werd ze boos, verhief nog meer haar stem en zei: `Waarom?
15 74|   verschrikkelijk kwaad dat ze niet meer kon spreken. Ten slotte
16 96|         binnen waren wisten ze niet meer wat ze moesten doen. Er
17 9 |         haar te richten. De gravin, meer doorkneed dan de rest in
18 25|           had gesproken zei niemand meer iets, zo prachtig leek het
19 42|                Soms, als niemand er meer aan dacht, zei hij met trillende
20 48|             vanavond. Valt er niets meer te zeggen, burger?'~
21 58|               De graaf had het niet meer. De industrieel vatte zijn
22 82|         zijn voeten en begon zonder meer de eieren op te eten, waardoor