Par.

  1 6 |                adjudanten, wanhopig nu hij met die heterogene resten
  2 13|         Pruisische officier aan tafel. Hij was soms goed opgevoed en
  3 18|        middenstander wordt, des temeer hij onder elk offer lijdt, onder
  4 18|            stukje van zijn fortuin dat hij in handen van een ander
  5 34|                dat niet graag meeging. Hij zette het tegen de disselboom,
  6 34|              tuig vast te zetten, want hij kon zich slechts van één
  7 34|               lantaarn vasthield. Toen hij het tweede dier ging halen,
  8 34|            tweede dier ging halen, zag hij daar al die roerloze reizigers
  9 43|                er fortuin mee gemaakt. Hij verkocht tegen zeer billijke
 10 44|               prefectuur de dames, die hij wat zag wegdommelen, had
 11 46|                                        Hij was klein van gestalte,
 12 47|       regelmaat in het handelshuis dat hij met zijn vrolijke bezigheden
 13 48|               van de departementsraad. Hij was onder het keizerrijk
 14 48|               betalen aan een zaak die hij, om zijn eigen woorden te
 15 56|                 Al twintig jaar doopte hij zijn rode baard in de bierpullen
 16 56|              alle democratische cafés. Hij had met zijn broers en vrienden
 17 56|            aardig fortuin verteerd dat hij van zijn vader had geërfd,
 18 56|              een oude suikerbakker, en hij zat vol ongeduld te wachten
 19 56|          plaats in te kunnen nemen die hij na zoveel revolutionaire
 20 56|         wellicht door een grap, meende hij tot prefect te zijn benoemd.
 21 56|                zijn benoemd. Maar toen hij zijn functie wilde aanvaarden,
 22 56|              hem te erkennen, waardoor hij zich weer terug moest trekken.
 23 56|           moest trekken. Overigens was hij een heel geschikte vent,
 24 56|     ongevaarlijk en gedienstig, en had hij zich met onvergelijkelijke
 25 56|        organisatie van de verdediging. Hij had gaten in de velden laten
 26 56|             toen de vijand naderde had hij zich, tevreden met zijn
 27 56|                de stad teruggetrokken. Hij overwoog nu zich in Le Havre
 28 61|                voor de dorst, waarvoor hij al meer dan eens had gezorgd.
 29 61|             gelukt alle landwijnen die hij nog in de kelder had aan
 30 61|     aanzienlijke som schuldig was, die hij in Le Havre hoopte te innen.~
 31 65|                de boer, wantrouwig als hij was, verborg zijn voorraden
 32 66|         middags verklaarde Loiseau dat hij toch wel een aardig lege
 33 66|           Iedereen leed allang net als hij en de dwingende behoefte
 34 67|          geraas of bescheiden, waarbij hij of zij de hand snel voor
 35 68|        gespannen. Loiseau beweerde dat hij wel duizend frank voor een
 36 71|         Cornudet een veldfles vol rum. Hij bood ervan aan, maar ze
 37 71|           wilde wel een slokje en toen hij de veldfles teruggaf merkte
 38 71|               veldfles teruggaf merkte hij op: `Toch is dat lekker,
 39 72|              verbeterde zijn humeur en hij stelde voor te doen als
 40 72|               het lijden opdroegen dat hij ze zond.~
 41 76|         terrine met kip met zijn ogen. Hij zei: `Uitstekend, mevrouw
 42 78|                                        Hij hapte meteen toe: `Nou ja,
 43 78|             oorlog, nietwaar mevrouw?' Hij keek eens om zich heen en
 44 79|                                        Hij had een krant, die hij uitspreidde
 45 79|                 Hij had een krant, die hij uitspreidde om zijn broek
 46 79|               de punt van een mes, dat hij altijd op zak had, viste
 47 79|               altijd op zak had, viste hij er een poot uit, geheel
 48 81|              met gedempte stem spoorde hij zijn vrouw aan zijn voorbeeld
 49 86|             graaf hakte de knoop door. Hij wendde zich tot de grote
 50 86|             manieren van edelman sprak hij: `We gaan vol erkentelijkheid
 51 91|               Cornudet ontplooide toen hij haar beluisterde een goedkeurende
 52 91|            alles van godsdienst weten. Hij nam op zijn beurt met belerende
 53 91|                die hoogdravendheid die hij had afgekeken van dagelijks
 54 91|             van welsprekendheid waarin hij dat `stuk vuil van een Badinguet'7
 55 97|                te zien schieten, alsof hij een flinke maar geluidloos
 56 1 |          lippen een vallende plooi als hij aan zijn wang trok.~
 57 2 |                Elzasser Frans verzocht hij stijfjes de reizigers uit
 58 4 |              de nette vrouwen, terwijl hij terdege besefte het voorbeeld
 59 5 |           gezelschap uitgebreid, nadat hij zich de uitreisvergunning
 60 6 |                             Daarop zei hij plotseling: `Het is gut',
 61 8 |                zijn opwachting maakte. Hij was een oude paardenkoper,
 62 8 |      strottenhoofd. Van zijn vader had hij de naam Follenvie geërfd.~
 63 9 |                                        Hij vroeg: `Juffrouw Elisabeth
 64 21|                Cornudet bestelde bier. Hij had zo zijn manier om de
 65 21|                het te bekijken waarbij hij het glas scheef hield, dat
 66 21|             het glas scheef hield, dat hij vervolgens tussen de lamp
 67 21|              te kunnen inschatten. Als hij dronk leek zijn grote baard,
 68 21|              sidderen van vertedering. Hij loenste om zijn pul niet
 69 21|           verliezen en zag eruit alsof hij de enige functie vervulde
 70 21|              functie vervulde waarvoor hij geboren was. Het leek wel
 71 21|           geboren was. Het leek wel of hij in de geest de twee grote
 72 21|             want het was duidelijk dat hij niet het een kon proeven
 73 25|                wordt aangevallen, maar hij is een heilige plicht als
 74 27|              oog begon te twinkelen en hij zei: `Bravo burgeres.'~
 75 28|    Carré-Lamadon dacht diep na. Hoewel hij gek was op beroemde kapiteins,
 76 29|            grapjes van zijn buurman en hij kocht achttien ankers Bordeaux
 77 31|                poging te ontdekken wat hij noemde: `De mysteries van
 78 32|                ongeveer een uur hoorde hij geritsel, keek meteen en
 79 32|                stem wat verhieven, kon hij er een paar opvangen. Cornudet
 80 32|             drong nogal onstuimig aan. Hij zei: `Toe nou, doe niet
 81 34|                                        Hij begreep er vast niets van
 82 35|                                        Hij hield zijn mond. De vaderlandslievende
 83 35|              hebben gewekt, want nadat hij haar slechts had gekust
 84 35|               slechts had gekust sloop hij terug naar zijn deur.~
 85 36|             levensgezellin rustte, die hij met een kus wekte, mompelend: `
 86 48|                                  Heeft hij het u zelf gezegd?'~
 87 53|           nooit voor tien uur opstond. Hij had zelfs formeel verboden
 88 54|           volstrekt onmogelijk, al was hij ook in de herberg gehuisvest.
 89 55|                een groot vuur brandde. Hij liet zich daar een cafétafeltje
 90 55|       aanvulling op zijn uiterlijk. En hij bleef roerloos zitten, de
 91 55|              bekroonde. En telkens als hij had gedronken, ging hij
 92 55|                hij had gedronken, ging hij met een tevreden gebaar
 93 55|             lange vette haren, waarbij hij aan zijn snor rook, met
 94 56|             zijn? Cornudet lachte toen hij naar hen luisterde, als
 95 57|           verscheen de heer Follenvie. Hij werd meteen ondervraagd,
 96 57|               meteen ondervraagd, maar hij kon slechts een keer of
 97 58|              Pruis liet antwoorden dat hij die beide mannen zou ontvangen
 98 58|               mannen zou ontvangen als hij had gegeten, dat wilde zeggen
 99 61|              bij te zetten, verklaarde hij trots dat hij niet van plan
100 61|               verklaarde hij trots dat hij niet van plan was ooit iets
101 61|           Duitsers van doen te hebben. Hij ging weer in zijn schouw
102 62|              burger met slechte smaak. Hij stond niet op, groette ze
103 62|                 keek ze niet eens aan. Hij was een prachtig voorbeeld
104 63|              Na enkele ogenblikken zei hij ten slotte: `Was wilt u?'~
105 73|             zijn rochelende stem sprak hij: `De Pruisische officier
106 75|     verontwaardiging de overhand: `Wat hij wil? Wat hij wil? Hij wil
107 75|            overhand: `Wat hij wil? Wat hij wil? Hij wil met me naar
108 75|              Wat hij wil? Wat hij wil? Hij wil met me naar bed!' schreeuwde
109 78|               officier te breken. Maar hij dacht slechts aan zijn kaarten,
110 78|               ergens op te antwoorden. Hij herhaalde onophoudelijk: `
111 78|          aandacht was zo gespannen dat hij erdoor vergat te spugen,
112 78|             vergat te spugen, waardoor hij soms orgelpunten in de borst
113 79|                                        Hij weigerde zelfs naar boven
114 79|              vrienden door te brengen. Hij riep haar toe: `Zet mijn
115 92|              geüniformeerde wesp af en hij liep met o-benen, met die
116 93|                                        Hij boog toen hij langs de dames
117 93|                          Hij boog toen hij langs de dames kwam en keek
118 94|            gezelschap van die hoer die hij zo ridderlijk had behandeld.~
119 95|                 ze betreurde zelfs dat hij geen Fransman was, want
120 95|                geen Fransman was, want hij zou een heel knappe huzaar
121 99|                Loiseau kreeg een idee. Hij was van mening de officier
122 0 |                de boodschap over, maar hij kwam vrijwel direct weer
123 0 |                 had hem er uitgegooid. Hij was van plan iedereen vast
124 1 |                 Ik kan het weten, want hij koopt zijn wijn bij ons.
125 1 |            griet! Ik voor mij vind dat hij zich heel goed gedraagt,
126 1 |                gedraagt, die officier. Hij is misschien al heel lang
127 1 |              van ons drieën. Maar nee, hij stelt zich tevreden met
128 1 |               met die van iedereen is. Hij respecteert de getrouwde
129 1 |         vrouwen. Kunnen jullie nagaan, hij heeft het voor het zeggen.
130 1 |             heeft het voor het zeggen. Hij hoeft maar te zeggen: ``
131 1 |              te zeggen: ``Ik wil'', en hij kon ons met zijn soldaten
132 3 |             elkaar. Loiseau, woest als hij was, wilde `dat stuk ongeluk'
133 3 |            moeten haar overhalen,' zei hij.~
134 8 |             hield zich afzijdig, omdat hij niets met die zaak te maken
135 29|                                        Hij sprak haar toe op die vertrouwelijke,
136 29|               onbesproken eerbaarheid. Hij viel meteen met de deur
137 31|                                        Hij benaderde haar met zachte
138 31|      complimenteus, vriendelijk zelfs. Hij verheerlijkte de dienst
139 31|        erkentelijkheid. Plotseling zei hij, haar vrolijk tutoyerend: `
140 31|      tutoyerend: `En weet je, liefste, hij zou zich erop kunnen beroemen
141 31|        jongedame te hebben gehad zoals hij er in zijn land niet veel
142 36|              Uit welgevoeglijkheid zei hij niets tegen zijn reisgenoten,
143 39|                bijna alweer bang. Maar hij spitste zijn oren, deed `
144 41|              Na een kwartier herhaalde hij de grap en deed dat diezelfde
145 41|              diezelfde avond nog vaak. Hij deed dan alsof hij iemand
146 41|               vaak. Hij deed dan alsof hij iemand op de etage boven
147 41|             hem dubbelzinnige raad die hij uit zijn geest van handelsreiziger
148 41| handelsreiziger putte. Af en toe zette hij een triest gezicht en verzuchtte: `
149 41|            verzuchtte: `Arme meid!' Of hij mompelde quasi woedend met
150 42|         niemand er meer aan dacht, zei hij met trillende stem een paar
151 42|             eraan toe te voegen, alsof hij het tegen zichzelf had: `
152 42|                zien we haar nog terug. Hij laat haar toch niet doodgaan,
153 46|                 Iedereen ging staan en hij werd toegejuicht. De beide
154 46|           geproefd. Ze verklaarden dat hij op priklimonade leek, maar
155 46|            priklimonade leek, maar dat hij toch wel wat fijner was.~
156 48|               geen vinger uitgestoken. Hij leek zelfs verzonken in
157 48|              aan zijn grote baard, die hij nog langer wilde maken.
158 50|                                        Hij stond op, liep naar de deur
159 50|             zouden moeten schamen!' En hij verdween.~
160 51|              met open mond staan. Maar hij herkreeg zijn koelbloedigheid,
161 51|          niemand dat begreep, vertelde hij ze de `geheimen van de gang'.
162 52|              dat zo? Weet u het zeker? Hij wilde dus...'~
163 58|               Dus jullie begrijpen dat hij er vanavond niet veel aan
164 61|              uitwerking. Ze zeggen dat hij de slaap verdrijft.~
165 82|             ander een korst brood uit. Hij pelde de schaal af, gooide
166 82|            eieren op te eten, waardoor hij in zijn grote baard stukjes
167 85|                haar man met een teken. Hij trok zijn schouders op als
168 90|                                        Hij merkte het maar hield niet
169 90|               niet op. Soms zelfs zong hij zachtjes de woorden: ~  ~~~
170 91|         duisternis van de koets, hield hij met woeste koppigheid zijn
171 91|         monotone gefluit vol, waardoor hij de vermoeide en geërgerde