Par.

  1 5 |         roerde, was naar huis gegaan. Haar wapens, haar uniformen,
  2 5 |             huis gegaan. Haar wapens, haar uniformen, al haar moordtuig
  3 5 |            wapens, haar uniformen, al haar moordtuig waarmee ze vroeger
  4 11|             als de gevestigde orde op haar kop wordt gezet, als er
  5 11|             huizen bedelft, de buiten haar oevers getreden rivier die
  6 16|              kreeg langzamerhand weer haar normale uiterlijk. De Fransen
  7 48|        Carré-Lamadon, veel jonger dan haar echtgenoot, was en bleef
  8 49|                      Ze zat tegenover haar man, heel klein, heel knap,
  9 49|              heel knap, weggedoken in haar bont, en bekeek met een
 10 50|                                       Haar buren, graaf en gravin Hubert
 11 51|             adel welwillend tegenover haar en werd haar salon de eerste
 12 51|     welwillend tegenover haar en werd haar salon de eerste van de streek,
 13 54|               een was oud, met een in haar jeugd door de witte pokken
 14 57|         genoemd wordt, was beroemd om haar vroegtijdige corpulentie,
 15 57|             een enorme hals die onder haar jurk tevoorschijn kwam,
 16 57|               fris was ze om te zien. Haar gezicht leek op een rode
 17 59|               opkeek. Daarop wierp ze haar buren zo'n uitdagende en
 18 59|            vloer, behalve Loiseau die haar kennelijk geamuseerd opnam.~
 19 60|            kijkt altijd nogal neer op haar vrijere vakgenote.~
 20 63|             en het twee uur kostte om haar vrij te krijgen.~
 21 68|              keer alsof ze iets onder haar rokken zocht. Ze aarzelde
 22 68|              ogenblik, keek eens naar haar buren, kwam daarna weer
 23 73|              plotseling en trok onder haar bank een grote mand uit
 24 75|                 Alle blikken waren op haar gericht. Daarop verspreidde
 25 75|          dames voor die hoer bereikte haar hoogtepunt, werd een soort
 26 75|        hoogtepunt, werd een soort zin haar te vermoorden, of haar uit
 27 75|            zin haar te vermoorden, of haar uit de koets te smijten,
 28 75|             te smijten, in de sneeuw, haar, haar timbaaltje, haar mand
 29 75|          smijten, in de sneeuw, haar, haar timbaaltje, haar mand en
 30 75|                haar, haar timbaaltje, haar mand en haar proviand.~
 31 75|              timbaaltje, haar mand en haar proviand.~
 32 80|             ook de beide zusters voor haar lichte maaltijd te delen.
 33 81|               later, na een kramp die haar door de darmen voer, zwichtte
 34 81|             zwichtte ze. Daarop vroeg haar man met veel bloemrijke
 35 83|             wit als de sneeuw buiten, haar ogen vielen dicht, haar
 36 83|               haar ogen vielen dicht, haar hoofd zakte naar voren,
 37 83|             ze was buiten bewustzijn. Haar man smeekte in paniek iedereen
 38 83|           Reuzelpotjes kroes duwde om haar een paar druppels wijn te
 39 83|          laten gebeuren, dwong de non haar een heel glas Bordeaux te
 40 88|           hoer niet opeten zonder met haar te praten. Dus werd er gekout,
 41 91|             groeide in de achting van haar reisgenoten die niet zoveel
 42 91|          Cornudet ontplooide toen hij haar beluisterde een goedkeurende
 43 94|             Met zijn tienen hadden ze haar moeiteloos geplunderd, slechts
 44 95|      Reuzelpotje huiveren, ondanks al haar vet. Daarop bood mevrouw
 45 95|              bood mevrouw De Bréville haar haar stoofje aan waarvan
 46 95|              mevrouw De Bréville haar haar stoofje aan waarvan het
 47 1 |             geregen als een meisje in haar korset, met tegen zijn zij
 48 3 |            als alle almachtigen, keek haar zonder te antwoorden aan.~
 49 4 |             zich trotser te tonen dan haar buren, de nette vrouwen,
 50 15|              Er ontstond beroering om haar heen, iedereen begon te
 51 15|             raden. De graaf kwam naar haar toe en zei: `U maakt een
 52 16|               met hem in, ze smeekten haar, drongen bij haar aan, bezwoeren
 53 16|            smeekten haar, drongen bij haar aan, bezwoeren haar, en
 54 16|               bij haar aan, bezwoeren haar, en ten slotte overtuigden
 55 16|             ten slotte overtuigden ze haar. Want ze waren allemaal
 56 17|                       De gravin pakte haar hand en zei: `En wij zijn
 57 18|               Ze ging. Ze wachtten op haar met aan tafel gaan. Iedereen
 58 22|             vrouw hield geen ogenblik haar mond. Ze had het over al
 59 22|              mond. Ze had het over al haar indrukken bij de komst van
 60 22|            een hekel aan hen omdat ze haar geld kostten en in de tweede
 61 23|                      Daarop dempte ze haar stem om gewaagde dingen
 62 23|               ter tafel te brengen en haar man onderbrak haar af en
 63 23|         brengen en haar man onderbrak haar af en toe door te zeggen: `
 64 32|        Cornudet in hemdsmouwen achter haar aan. Ze spraken zachtjes,
 65 32|            categorisch de toegang tot haar kamer te verdedigen. Helaas
 66 34|             ze boos, verhief nog meer haar stem en zei: `Waarom? Begrijp
 67 35|         hebben gewekt, want nadat hij haar slechts had gekust sloop
 68 55|               zwart als de tanden van haar meester, maar geurig, gebogen,
 69 75|       weigerde ze, maar al snel kreeg haar verontwaardiging de overhand: `
 70 76|           Cornudet brak zijn pul door haar hard op tafel terug te zetten.
 71 76|            deel van het offer dat van haar werd gevergd was gevraagd.
 72 79|            bij zonsopgang op, terwijl haar man een avondmens was, altijd
 73 79|             door te brengen. Hij riep haar toe: `Zet mijn kandeel maar
 74 82|          opzoeken om bij het ontwaken haar reisgenoten een aangename
 75 82|           zeggen dat hun ontreddering haar aan het hart ging. Voor
 76 82|               aan het hart ging. Voor haar maakte dat immers zo weinig
 77 94|             was rood geworden tot aan haar oren en de drie getrouwde
 78 98|           gedoopt zou worden, deed in haar hart een plotselinge, heftige
 79 1 |               te sterven. Het is toch haar vak, van die sloerie, om
 80 3 |               van de list. `We moeten haar overhalen,' zei hij.~
 81 6 |              te denken dat zij het in haar plaats hem minder zou weigeren
 82 9 |              aandacht had ze allen in haar greep dat ze Reuzelpotje
 83 9 |        aanvankelijk van het woord tot haar te richten. De gravin, meer
 84 9 |    dubbelhartigheid van salons, vroeg haar: `En was het leuk, dat doopsel?'~
 85 11|               ertoe vriendelijk tegen haar te zijn, om haar vertrouwen
 86 11|    vriendelijk tegen haar te zijn, om haar vertrouwen en haar inschikkelijkheid
 87 11|           zijn, om haar vertrouwen en haar inschikkelijkheid voor hun
 88 12|              tafel zaten, begonnen ze haar aan te pakken. Eerst ging
 89 12|             vijandelijke generaals in haar bed haalde om ze daar tot
 90 15|              een eeuwig opofferen van haar persoon, een voortdurende
 91 17|              De hele middag lieten ze haar erover nadenken. Maar in
 92 17|          nadenken. Maar in plaats van haar `mevrouw' te noemen, zoals
 93 17|             hadden gedaan, noemden ze haar eenvoudigweg `juffrouw',
 94 17|       eigenlijk wist waarom, alsof ze haar een graadje wilden laten
 95 17|             ze zich had verworven, om haar haar beschamende situatie
 96 17|           zich had verworven, om haar haar beschamende situatie te
 97 20|             van casuïstisch gemodder, haar leer leek een ijzeren balk,
 98 20|           leer leek een ijzeren balk, haar geloof wankelde nooit en
 99 20|              geloof wankelde nooit en haar geweten kende geen wroeging.
100 20|               gekomen. Niets kon naar haar mening de Heer tegenstaan
101 20|              van het heilig gezag van haar onverwachte medestandster
102 20|    onverwachte medestandster en legde haar als het ware een stichtelijke
103 24|              Elk woord van de non met haar kap sloeg een bres in de
104 24|       rozenkransen over de huizen van haar orde, over haar moeder-overste,
105 24|            huizen van haar orde, over haar moeder-overste, over zichzelf
106 24| moeder-overste, over zichzelf en over haar lieve buurvrouw, de geliefde
107 24|              redden! Het was namelijk haar specialiteit om militairen
108 24|               en bij het verhalen van haar veldtochten bleek ze plotseling
109 28|               bij de arm en bleef met haar bij de anderen achter.~
110 29|                             Hij sprak haar toe op die vertrouwelijke,
111 29|         dienstmeiden aanslaan, noemde haar: `mijn lieve kind', behandelde
112 29|               lieve kind', behandelde haar uit de hoogte van zijn sociale
113 31|                         Hij benaderde haar met zachte hand, met redenering,
114 31|  erkentelijkheid. Plotseling zei hij, haar vrolijk tutoyerend: `En
115 33|             thuis waren, ging ze naar haar kamer en bleef daar. De
116 42|       zichzelf had: `Hopelijk zien we haar nog terug. Hij laat haar
117 42|              haar nog terug. Hij laat haar toch niet doodgaan, die
118 60|           toen ze gingen slapen tegen haar man op, dat `die del' van
119 65|        beschaamd. Ze liep verlegen op haar reisgenoten af die zich
120 65|               af die zich en bloc van haar afwendden, alsof ze haar
121 65|              haar afwendden, alsof ze haar niet hadden gezien. De graaf
122 65|             bij de arm en verwijderde haar van die onzedelijke omgang.~
123 66|            staan. Daarop raapte ze al haar moed bij elkaar en sprak
124 66|              De aangesprokene groette haar slechts met een onbeschoft
125 66|              ze bleven op afstand van haar, alsof ze een infectie tussen
126 66|          alsof ze een infectie tussen haar rokken droeg. Vervolgens
127 67|                              Ze leken haar niet te zien, haar niet
128 67|              leken haar niet te zien, haar niet te kennen. Maar mevrouw
129 67|             Maar mevrouw Loiseau, die haar uit de verte verontwaardigd
130 67|         enigszins gedempte stem tegen haar man: `Gelukkig zit ik niet
131 67|            Gelukkig zit ik niet naast haar.'~
132 69|         gesproken. Reuzelpotje durfde haar ogen niet op te slaan. Tegelijkertijd
133 69|               Pruis in wiens armen ze haar hadden gesmeten, dat stelletje
134 83|             de haast en de drukte van haar opstaan nergens aan kunnen
135 83|         gewelddadige drift verkrampte haar aanvankelijk en ze deed
136 83|              stroom scheldwoorden die haar voor op de tong lagen. Maar
137 83|              zo verstikte de ergernis haar.~
138 84|                          Niemand keek haar aan, niemand dacht aan haar.
139 84|           haar aan, niemand dacht aan haar. Ze voelde zich verdrinken
140 84|              die eerzame schoften die haar eerst hadden opgeofferd,
141 84|           eerst hadden opgeofferd, om haar daarna als iets smerigs
142 84|        verwerpen. Daarop dacht ze aan haar grote mand vol heerlijke
143 84|         gulzig hadden verslonden, aan haar twee kippen, glimmend van
144 84|               glimmend van aspic, aan haar patés, haar peren, haar
145 84|            van aspic, aan haar patés, haar peren, haar vier flessen
146 84|               haar patés, haar peren, haar vier flessen Bordeaux. Haar
147 84|           haar vier flessen Bordeaux. Haar woede week plotseling, als
148 84|             huilen. Ze deed vreselijk haar best, zette zich schrap,
149 84|             zette zich schrap, slikte haar snikken in zoals kinderen
150 84|              op, maakten zich los uit haar ogen en rolden langzaam
151 84|               en rolden langzaam over haar wangen. Andere volgden,
152 84|               op de ronde welving van haar boezem. Ze bleef kaarsrecht
153 84|           bleek gelaat, hopend dat ze haar niet zouden zien.~
154 85|             merkte het en waarschuwde haar man met een teken. Hij trok
155 86|              en mompelde: `Ze beweent haar schande.'~