Part

  1  I |        toch eens vertellen,' zei ik tegen Labarbe, `nu heb je
  2  I |          nog aan toe, waarom heb ik jou nou nooit over Morin
  3  I |        wel uit La Rochelle?'~    Ik moest toegeven dat ik niets
  4  I |            Ik moest toegeven dat ik niets wist van dat verhaal
  5  I |        hebben. En misschien moet ik alleen maar lef hebben.
  6  I |         doet het er ook toe? Ja, ik heb niet genoeg lef, dat
  7  I |       zielen, als we dat konden! Ik durf te wedden dat je alle
  8  I |      kijk nou eens naar mij, ben ik niet betoverend? En jij
  9  I |         der wanhoop: Jammer dan, ik zet alles op alles. En plotseling,
 10 II |                           II~    Ik was destijds hoofdredacteur
 11 II |          Fanal des Charentes. En ik zag Morin elke avond in
 12 II |         niet wist wat hij moest. Ik verheelde hem mijn mening
 13 II |          hem niet meer groetten. Ik kreeg ten slotte medelijden
 14 II |          mijn vrienden behoorde. Ik stuurde Morin naar huis
 15 II |         naar die magistraat.~    Ik hoorde dat de lastiggevallen
 16 II |      elkaar zien te krijgen.~    Ik ging weer naar Morin. Ik
 17 II |         Ik ging weer naar Morin. Ik vond hem in bed, ziek van
 18 II |        haar vuisten in haar zij. Ik legde de situatie uit, hij
 19 II |        zou gevoelig liggen, maar ik nam haar aan. De arme donder
 20 II |        donder zei de hele tijd: "Ik verzeker je dat ik haar
 21 II |        tijd: "Ik verzeker je dat ik haar niet eens heb gekust,
 22 II |          gekust, nee, niet eens. Ik verzeker het je!"~    Ik
 23 II |         Ik verzeker het je!"~    Ik antwoordde: "Dat maakt niet
 24 II |        bent toch een varken." En ik nam de duizend frank die
 25 II |   inzicht te besteden.~    Omdat ik me niet alleen in dat huis
 26 II |       familie wilde wagen, vroeg ik Rivet mee te gaan. Hij stemde
 27 II |    opendoen. Dat was haar, vast. Ik zei zachtjes tegen Rivet: "
 28 II |        tegen Rivet: "Sakkerloot, ik begin Morin te snappen."~    
 29 II |       fluisterde me in het oor: "Ik denk dat we de zaak van
 30 II |           Het nichtje was weg en ik sneed de delicate kwestie
 31 II |         de delicate kwestie aan. Ik zwaaide met het schrikbeeld
 32 II |   schrikbeeld van een schandaal, ik wees hem op de onvermijdelijk
 33 II | triomfkreet en zei: "Wacht even, ik heb een prima idee. Ik laat
 34 II |           ik heb een prima idee. Ik laat u gewoon niet gaan,
 35 II |         laat u gewoon niet gaan, ik houd u hier. U blijft hier
 36 II |       mijn vrouw terugkomt, hoop ik dat we tot overeenstemming
 37 II |         over politiek te praten. Ik van mijn kant bleef al snel
 38 II |    eindeloze omzichtigheid sneed ik haar avontuur aan, in een
 39 II |          kostelijk vermaakt.~    Ik zei haar: "Bedenkt u nu
 40 II |        is waar! Maar wat wilt u? Ik werd bang en als je bang
 41 II |      redeneer je niet meer. Toen ik de situatie eenmaal begreep,
 42 II |    situatie eenmaal begreep, had ik spijt van mijn kreten, maar
 43 II |         als van een waanzinnige. Ik wist niet eens wat hij moest."~    
 44 II |         verlegen door te worden. Ik zei bij mezelf: Dit is een
 45 II |        Dit is een vrolijke meid, ik kan me voorstellen dat dat
 46 II |          zich vergist heeft.~    Ik vervolgde schertsend: "Kijk
 47 II |        zij het weinig duidelijk. Ik vroeg dus op de man af: "
 48 II |         hetzelfde."~    Dat wist ik natuurlijk ook wel, dat
 49 II |          in het hele gewest werd ik "de mooie Labarbe" genoemd.
 50 II |          mooie Labarbe" genoemd. Ik was toen dertig, maar ik
 51 II |         Ik was toen dertig, maar ik vroeg: "Hoe dat zo?"~    
 52 II |         om mij te ontwijken, had ik haar een stevige pakkerd
 53 II |         niet weer beginnen."~    Ik deed heel nederig en zei
 54 II |          het mij vraagt, dan heb ik maar één diep verlangen
 55 II |         vroeg zij: "Hoe dat zo?" Ik keek haar ernstig en diep
 56 II |        nog niet uitgesproken, of ik had haar in mijn armen en
 57 II |     kussen op alle plekken, waar ik maar kon, op haar haren,
 58 II |        los. "U bent grof meneer, ik krijg er spijt van naar
 59 II |          hebben geluisterd."~    Ik pakte enigszins verward
 60 II |          niet kwalijk, juffrouw. Ik heb u gekwetst. Ik ben veel
 61 II |     juffrouw. Ik heb u gekwetst. Ik ben veel te hard van stapel
 62 II |          wist..." Vergeefs zocht ik naar een verontschuldiging.~    
 63 II |         Na een ogenblik zei ze: "Ik hoef niets te weten, meneer."~    
 64 II |         weten, meneer."~    Maar ik had het gevonden, ik riep
 65 II |        Maar ik had het gevonden, ik riep uit: "Juffrouw, ik
 66 II |          ik riep uit: "Juffrouw, ik bemin u al een jaar!"~    
 67 II |    werkelijk verrast en keek op. Ik vervolgde: "Ja zeker, juffrouw,
 68 II |        zeker, juffrouw, luister. Ik ken Morin niet en hij kan
 69 II |        gerecht moet verschijnen. Ik heb u hier vorig jaar gezien,
 70 II |        stond daar, voor het hek. Ik heb een schok gevoeld toen
 71 II |       heb een schok gevoeld toen ik u zag en uw beeld heeft
 72 II |      niet, het doet er niet toe. Ik vond u aanbiddelijk, de
 73 II |      liet me niet meer met rust, ik heb geprobeerd u terug te
 74 II |    geprobeerd u terug te zien en ik heb dat beest van een Morin
 75 II |     Morin aangewend, en hier ben ik dan. De omstandigheden hebben
 76 II |          niet kwalijk, dat smeek ik u, vergeef me."~    Zij
 77 II |    mompelde: "Grappenmaker."~    Ik stak mijn hand op en zei
 78 II |         en zei op oprechte toon (ik geloof zelfs dat ik dat
 79 II |        toon (ik geloof zelfs dat ik dat was): "Ik zweer u dat
 80 II |          zelfs dat ik dat was): "Ik zweer u dat ik niet lieg."~    
 81 II |        dat was): "Ik zweer u dat ik niet lieg."~    Ze zei alleen
 82 II |          in de kronkelige lanen. Ik legde vervolgens een echte
 83 II |          daarbij drukte en kuste ik haar vingers. Ze luisterde
 84 II |         ervan moest geloven.~    Ik voelde me ten slotte verward,
 85 II |      verward, door te denken wat ik zei, ik was bleek, bedrukt,
 86 II |       door te denken wat ik zei, ik was bleek, bedrukt, huiverig,
 87 II |     huiverig, en voorzichtig nam ik haar bij het middel.~    
 88 II |         haar bij het middel.~    Ik sprak heel zachtjes in die
 89 II |     drukte die, langzaam omsloot ik haar middel in een bevende
 90 II |      zich nu helemaal niet meer. Ik raakte met mijn mond haar
 91 II |        langer geduurd hebben als ik niet "hm! hm!" had gehoord,
 92 II |      door een bloemperk vandoor. Ik draaide me om en zag Rivet
 93 II |              Verwaand antwoordde ik: "Ik roei met de riemen
 94 II |         Verwaand antwoordde ik: "Ik roei met de riemen die ik
 95 II |        Ik roei met de riemen die ik heb, beste. En de oom? Wat
 96 II |        jij voor elkaar gekregen? Ik sta wel in voor de nicht."~    
 97 II |               Rivet verklaarde: "Ik heb met die oom niet zoveel
 98 II |      zoveel geluk gehad."~    En ik pakte hem bij de arm om
 99 III|        helemaal op hol gebracht. Ik zat naast haar en mijn hand
100 III|    wandeling in de maneschijn en ik fluisterde haar alle tederheden
101 III|          me opkwamen in de ziel. Ik hield haar strak tegen me
102 III|         alleen met me was, pakte ik haar weer in mijn armen,
103 III|  bezwijken, vluchtte ze weg.~    Ik glipte tussen de lakens,
104 III|         en zeer bedremmeld, want ik wist dondersgoed dat ik
105 III|          ik wist dondersgoed dat ik amper zou slapen, doordat
106 III|        amper zou slapen, doordat ik de hele tijd zou liggen
107 III|         liggen nadenken over wat ik voor stoms had gedaan, toen
108 III|      mijn deur werd geklopt.~    Ik vroeg: "Wie is daar?"~    
109 III|         zachte stem antwoordde: "Ik ben het."~    Ik kleedde
110 III|    antwoordde: "Ik ben het."~    Ik kleedde me snel aan, deed
111 III|       open, en zij kwam binnen. "Ik ben vergeten," sprak ze, "
112 III|    chocola, thee of koffie?"~    Ik had haar al onstuimig omhelsd,
113 III|      liefkozingen en stotterde: "Ik wil... ik wil... ik wil..."
114 III|         en stotterde: "Ik wil... ik wil... ik wil..." Maar ze
115 III|  stotterde: "Ik wil... ik wil... ik wil..." Maar ze glipte onder
116 III|       kaars uit en verdween.~    Ik bleef woest alleen achter,
117 III|         die niet. Eindelijk vond ik er en ging de gang op, half
118 III|        in de hand.~    Wat moest ik nou doen? Redeneren kon
119 III|          nou doen? Redeneren kon ik niet meer, ik wilde haar
120 III|      Redeneren kon ik niet meer, ik wilde haar vinden, ik wilde
121 III|      meer, ik wilde haar vinden, ik wilde haar. Ik deed gedachteloos
122 III|      haar vinden, ik wilde haar. Ik deed gedachteloos een paar
123 III|         paar stappen. Toen dacht ik plotseling: Maar als ik
124 III|          ik plotseling: Maar als ik bij oom binnenstap? Wat
125 III|         oom binnenstap? Wat moet ik dan zeggen? En ik bleef
126 III|       Wat moet ik dan zeggen? En ik bleef stokstijf staan, met
127 III|          antwoord: Wel verdorie, ik zeg gewoon dat ik de kamer
128 III|      verdorie, ik zeg gewoon dat ik de kamer van Rivet zocht
129 III|         hem te bespreken.~    En ik begon de deuren te inspecteren
130 III|    deuren te inspecteren waarbij ik mijn best deed de hare te
131 III|       van haar persoonlijk. Maar ik vond geen enkele aanwijzing.
132 III|  aanwijzing. Op goed geluk pakte ik een knop vast, die ik omdraaide.
133 III|      pakte ik een knop vast, die ik omdraaide. Ik deed de deur
134 III|          vast, die ik omdraaide. Ik deed de deur open, ik ging
135 III| omdraaide. Ik deed de deur open, ik ging naar binnen... Henriette
136 III|    kijken.~    Vervolgens schoof ik voorzichtig de grendel voor,
137 III|     voorzichtig de grendel voor, ik liep op mijn tenen naar
138 III|     tenen naar haar toe en zei: "Ik ben vergeten, juffrouw,
139 III|          Ze verweerde zich, maar ik had al snel het boek dat
140 III|         had al snel het boek dat ik zocht opengeslagen. Ik zal
141 III|       dat ik zocht opengeslagen. Ik zal de titel niet noemen.
142 III|         goddelijkste gedicht dat ik ooit heb gelezen.~    Toen
143 III|         vrijuit doorbladeren, en ik las zoveel hoofdstukken
144 III|      haar te hebben bedankt ging ik op kousenvoeten naar mijn
145 III|     persoonlijk een kop chocola. Ik heb nog nooit zulke lekkere
146 III|        geparfumeerd, bedwelmend. Ik kon mijn mond niet van de
147 III|        trokken hun klacht in, en ik zou vijfhonderd frank in
148 III|      hoofd van "ja, blijf toch". Ik accepteerde, maar Rivet
149 III|          stond erop te gaan.~    Ik nam hem onder vier ogen,
150 III|         nam hem onder vier ogen, ik bad en ik smeekte, ik zei: "
151 III|       onder vier ogen, ik bad en ik smeekte, ik zei: "Toe nou,
152 III|      ogen, ik bad en ik smeekte, ik zei: "Toe nou, Rivetje,
153 III|      paar keer in mijn gezicht: "Ik heb er genoeg van, hoor
154 III|       van dat varken Morin."~    Ik was dus wel gedwongen ook
155 III|      ogenblikken van mijn leven. Ik had die zaak best gedurende
156 III|       bij wijze van vaarwel, zei ik tegen Rivet: "Je bent een
157 III|         van de Fanal kwamen, zag ik dat er een menigte ons stond
158 III|       zijn benen ervan schudden. Ik zei: "Het is geregeld, klootzak,
159 III|            Wat mij betreft, toen ik me in 1875 ging aanmelden
160 III|         als afgevaardigde, moest ik in verband daarmee een bezoek
161 III|          me niet?" vroeg ze.~    Ik stamelde: "Eh... nee...
162 III| Henriette Bonnel."~    "Ach!" En ik voelde me verbleken.~    
163 III|    hebben en zei: "Beste meneer, ik heb u al heel lang graag
164 III|        het zo vaak over u gehad. Ik weet het... ja, ik weet
165 III|        gehad. Ik weet het... ja, ik weet in wat voor pijnlijke
166 III|          haar hebt leren kennen, ik weet ook hoe voorbeeldig