Part

 1  I |      loodrecht in zee afdalen. Ik had al sinds de ochtend gelopen
 2  I |         zeil van een vissersboot, had ik een gelukkige dag achter
 3  I |          zeggen dat ze geen armen had, als je geen lange hand
 4  I |         ter hoogte van haar dijen had zien verschijnen, met daarin
 5  I |       over wie onze gastvrouw het had gehad.~    Ik zag haar die
 6  I |       niet terug. De volgende dag had ik me net geïnstalleerd
 7  I |         boekjes. Zelfs de pastoor had er vier gekregen, hem bezorgd
 8  I |           geliefd. De onderwijzer had verklaard: `Dat is een atheïste',
 9  I |         was en dat zij haar leven had doorgebracht door de landen
10  I |           omdat haar familie haar had verjaagd. Waarom had haar
11  I |         haar had verjaagd. Waarom had haar familie haar verjaagd?
12  I |         van die oude vrijster. Ze had een term gevonden om op
13  I |          is!'~    Een andere keer had ze, toen ze aan de voet
14  I |       weliswaar goed betaald was, had haar de huid vol gescholden,
15  I |           hem het geld uit de zak had geklopt. Na een maand kon
16  I |         Harriet, moeder Lecacheur had een geniale ingeving gehad
17  I |           in zijn jeugd in Afrika had gediend, hield er een andere
18  I |         oude vrijster het geweten had?~    Het dienstmeisje Celeste
19  I |       iets roods door de bladeren had zien schemeren, schoof ik
20 II |          veroverd, overwonnen. Ik had haar wel willen zoenen,
21 II |      staan, zoals ik haar zo vaak had gezien, kaarsrecht op het
22 II |         te lachen.~    Vervolgens had ik het met haar over schilderkunst,
23 II |          een soort ziel met veren had, die sprongsgewijze in enthousiasme
24 II |       verzuurde onschuld, maar ze had in haar hart iets heel jongs
25 II |           die ze mannen geenszins had geschonken.~    En inderdaad
26 II |           ze me iets te vertellen had, maar niet durfde, en ik
27 II |        uitermate gedurfde woorden had uitgesproken.~    Ik nam
28 II |       genoegen te vergezellen. Ze had haar vouwstoel onder de
29 II |        werden - alsof Hij ze niet had kunnen voorkomen.~    Zij
30 II |       hoed als ik die op de grond had laten liggen, in mijn verfdoos,
31 II |      zitten, buiten adem alsof ze had gerend of alsof een of andere
32 II |        afvroeg of ik niets gedaan had wat haar tegenstond of gekwetst
33 II |       haar tegenstond of gekwetst had.~    Ten slotte bedacht
34 II |        echt dat ik iets verkeerds had gedaan en ik vroeg haar
35 III|   Petit-Val bij Étretat voert. Ik had toevallig die ochtend de
36 III|   stilhangende nevel die ik nodig had.~    Er dook iets voor me
37 III|           ze rukte ze los.~    Ik had haar herkend, die huivering,
38 III|           die huivering, want die had ik al eerder gevoeld, die
39 III|     zonder dat ik een woord geuit had, liet me verrast achter
40 III|     bedroefd alsof ik een misdaad had begaan.~    Ik ging niet
41 III|       klif, omdat ik evenveel zin had om te huilen als om te lachen,
42 III|         op te slaan. Voor de rest had ze haar gewone gezicht en
43 III|           Harriet, haar uiterlijk had geen spoor van schrik vertoond.
44 III|   overdenkingen die ik op die dag had gehad, de vreemde ontmoeting
45 III|           het dienstmeisje op mij had gericht bij de aankondiging
46 III|         naar binnen ging, die ons had gezien en die roerloos bleef
47 III|         verrast dan wanneer ze me had betrapt op het begaan van
48 III|        meende gehuil te horen. Ik had me vast vergist. Een paar
49 III|       moest aannemen.~    Niemand had miss Harriet gezien. We
50 III|        put droog was gevallen. Ze had het hele touw laten vieren
51 III|          laten vieren en de emmer had de bodem geraakt, maar was
52 III|        inderdaad iets in haar put had gezien, iets wat niet natuurlijk
53 III|    natuurlijk was. Waarschijnlijk had een buurman er bossen stro
54 III|     trillen als een espenblad. Ik had een voet herkend, daarna
55 III|         eens met de oogleden. Hij had in Afrika wel wat ergers
56 III|         het duister verdween. Hij had een lantaarn in één hand
57 III|          vroeg ik: `En?' Alsof ik had verwacht dat hij nieuws
58 III|        waar ze haar laatste dagen had doorgebracht. Een vreselijke
59 III|          als een beschamende last had gedragen, een belachelijk
60 III|          alle liefde ver van zich had gehouden?~    Wat kunnen
61 III|       wellicht zonder dat ze ooit had gehad wat ook de meest wanhopige
62 III|    begreep dat ze aan God geloofd had, zij wel, en dat ze dus
63 III|      compensatie van haar ongeluk had gehoopt. Nu zou ze tot ontbinding
64 III| uitgedoofd. Ze leed niet meer. Ze had haar leven verruild voor