Part

 1 Voor| ochtendlucht. Vooral de dames, niet zo gewend aan zo'n jagersontwaken,
 2 Voor|           dames, niet zo gewend aan zo'n jagersontwaken, lieten
 3 Voor|       antwoordde ze: `Doe toch niet zo dom!' Vervolgens schudde
 4  I  |         deur van een logementhouder zo lekker naar gebakken aardappelen
 5  I  |          dames.~    Maar wat vooral zo fijn is aan die avontuurlijke
 6  I  |            voel je van kop tot teen zo'n ijskoude en zalige streling
 7  I  |          helderheid van de dag.~    Zo zwervend door dezelfde streek
 8  I  |             fijne en als een tapijt zo soepele gras dat aan de
 9  I  |             broodmager, heel groot, zo strak in een omslagdoek
10  I  |      merkbaar, en een Engels woord, zo zacht gemompeld dat ik het
11  I  |            In werkelijkheid was zij zo'n figuur die warm loopt
12  I  |                  Maar deze leek mij zo apart dat ze me geenszins
13  I  |         ingeving gehad toen ze haar zo doopte.~    De stalknecht,
14  I  |      Harriet kwam overeind, verward zo te zijn waargenomen, richtte
15  I  |          moeder Lecacheur. Ik wilde zo graag een beetje die vreemde
16 II  |          donkere hemel3.~    Ik was zo tevreden met mijn werk dat
17 II  |            ik zorgde ervoor de zaak zo te presenteren dat het niet
18 II  |                met zoveel nadruk en zo vleiend dat ik mij lachend
19 II  |             u begrijpt de natuur op zo'n aangrijpende wijze.'~    
20 II  |          gedachten aan: `O! Ik houd zo van de natuur!'~    Ik bood
21 II  |           luwe, loom makende avond, zo'n avond vol welzijn waarop
22 II  |            mompelde: `O! Ik houd er zo van... ik houd er zo van...
23 II  |             er zo van... ik houd er zo van... wat houd ik er toch
24 II  |           daar staan, zoals ik haar zo vaak had gezien, kaarsrecht
25 II  |            en ging naast me zitten. Zo bleef ze uren roerloos en
26 II  |            zin, stond op en ging er zo snel en zo onverklaarbaar
27 II  |            op en ging er zo snel en zo onverklaarbaar vandoor dat
28 II  |      helemaal niet over. Nu was het zo dat als ik het woord tot
29 II  |       gewekt? Het baart me zorgen u zo te zien!'~    Ze antwoordde,
30 II  |          dat ter dood veroordeelden zo moeten kijken als ze hun
31 III |            grote wereld is, gaat me zo recht naar het hart dat
32 III |         verlaten! En me waren juist zo aan je gewend geraakt!'~    
33 III |           trippelde op haar af, met zo lichte pas dat ze niets
34 III |                 Waarom liet ik haar zo plotseling los? Waarom heb
35 III |             naar binnen, wanhopiger zo door haar te zijn verrast
36 III |       dageraad vertrokken, zoals ze zo vaak deed, om de zon te
37 III |             vreselijk warm, het was zo'n branderige, zware dag
38 III |    verdwenen.~    Heel zachtjes, en zo hard bevend dat de lantaarn
39 III |       verzorgde haar verwarde haren zo goed als ik kon, en met
40 III |            vrouw die niemand kende, zo ver weg, zo betreurenswaardig
41 III |          niemand kende, zo ver weg, zo betreurenswaardig omgekomen.
42 III |      geweest? Waar kwam ze vandaan, zo helemaal alleen, zwervend,
43 III |         Want waarom verborg ze zich zo, ontvluchtte ze de rest?
44 III |             Waarom hield ze met een zo hartstochtelijke tederheid
45 III |              Dit was het uur dat ze zo beminde. De ontwaakte vogels