Par.

 1 2 |             de eerste gestalte die ik op het perron van het station
 2 4 |              wees hij met zijn vinger op de naam van de plaats, die
 3 4 |               van de plaats, die voor op het station stond, en verklaarde: "
 4 7 |    Puy-de-Dôme te geven. Je kunt hier op straat op me wachten, ik
 5 7 |                Je kunt hier op straat op me wachten, ik ga erin en
 6 8 |             al gauw. Alle grote ramen op de eerste verdieping waren
 7 8 |             mensen wilden verhinderen op straat te kijken.~
 8 15|            wilde lukken. Ik had menen op te merken dat ze haar min
 9 15|              soldaten mompelen als ze op het slagveld sterven: `Mama!"
10 16|               huilde ze en kreunde ze op een griezelige, angstaanjagende
11 22|          moesten dan, door een beroep op haar voorkeuren en door
12 22|            verkrijgen van het lichaam op de intelligentie, en zo
13 23|                     Ik zette haar dus op een dag twee borden voor,
14 25|                een beroep van het een op het ander, en als gevolg
15 26|               het uur van de maaltijd op de wijzerplaat van de pendule
16 27|              onmogelijk haar aandacht op de wijzer te vestigen, maar
17 27|             de klok en iedereen stond op om aan tafel te gaan als
18 28|            gehoor, vestigde zich vaak op de wijzerplaat.~
19 29|             en om zes uur mijn vinger op het cijfer twaalf kon leggen,
20 29|          cijfer twaalf kon leggen, en op het cijfer zes, zodra dus
21 30|          klokkijken, door ze elke dag op hetzelfde ogenblik eten
22 31|             hartstochtelijk wezen dat op een obstakel stuit, greep
23 31|           open haard en sloeg zo hard op het klokje dat ze het binnen
24 32| functioneerden, berekenden, weliswaar op een duistere manier, en
25 32|              moest ik een beroep doen op haar hartstochten, maar
26 32|           haar hartstochten, maar dan op de meest tastbare.~
27 36|                                Welnu, op een ochtend trad haar vader
28 36|               en zonder acht te slaan op mijn groet sprak hij: "Ik
29 40|         jongen en werd van de ene dag op de andere niet slim, maar
30 53|             sloeg niet de minste acht op zijn aardigheidjes en onderscheidde
31 57|                                       Op iets beters kon hij niet
32 58|            regelmatig de jonggehuwden op te zoeken, en ik merkte
33 58|           herkende en gretige blikken op hem wierp die zij tot dan
34 59|        onderscheidde zijn voetstappen op de trap of in de belendende
35 59|            veranderde gezicht klaarde op met een gloed van diep geluk
36 64|               de ochtend tot de avond op te wachten, de blik aan
37 67|       teruggekomen. Ze bleef roerloos op een stoel zitten, de ogen
38 67|             de ogen onbepaald gericht op de koperen wijzertjes die
39 68|            van zijn paard, sprong dan op, maar als hij de kamer binnenkwam,
40 68|        spookachtig gebaar haar vinger op de klok als om hem te zeggen: "
41 68|           haar zoals bruten dat doen. Op een avond sloeg hij haar.~
42 71|              hem, ze wacht nog altijd op hem. Ze wacht de hele dag
43 71|             nacht, wakend of slapend, op ditzelfde ogenblik, onophoudelijk.
44 71|               herinneringen te zoeken op welk ogenblik hij vroeger
45 71|               Ik hoop die herinnering op den duur bij haar te kunnen
46 72|         tijdje bekeken, en toen is ze op zo'n verschrikkelijke manier
47 76|                             Wij waren op de heuvel aangekomen, waarop
48 85|               grijze vilthoed, schuin op een oor, boven twee brede