1793-rudim | rusti-zwijg
bold = Main text
Par. grey = Comment text
1 7(1)| beeld van de maagd was in 1793 door het slagersgilde gered
2 1 | besloot hem rond midzomer 1876 te gaan opzoeken.~
3 29 | haar verwachte ogenblik aanbrak. En ik merkte al gauw dat
4 61 | Het was werkelijk een aandoenlijk en kinderlijk beeld van
5 27 | als het koperen hamertje aangaf dat het middag was.~
6 67 | wijzerplaat waarop de uren stonden aangegeven.~
7 17 | haar bed, om vlug te worden aangekleed.~
8 76 | Wij waren op de heuvel aangekomen, waarop de dokter zich omdraaide
9 72 | horloge gegeven. Ze heeft het aangepakt, heeft het een tijdje bekeken,
10 31 | n hevige emotie die ons aangrijpt bij het zien van een grote
11 56 | probeerde de vrolijkheid en de aanhankelijkheid van zijn vrouw te wekken
12 29 | staafjes volgde, die ik in haar aanwezigheid vaak had laten ronddraaien.~
13 6 | gevestigd." In de wolken om zijn aardigheidje, nam hij mij handenwrijvend
14 53 | niet de minste acht op zijn aardigheidjes en onderscheidde hem in
15 81 | beetje verbaasd, na een korte aarzeling: "Hij woont in Royat van
16 75 | Ach, die arme ouders! Wat een
17 13 | maar dat de intelligentie achterbleef.~
18 7 | kop koffie verkeerd had achterovergeslagen, moest de oude binnenstad
19 20 | eruit als een meisje van achttien, en ze was groter dan ik.~ ~
20 21 | echter al een soort tastbare activiteit van het denkvermogen zou
21 31 | ze te beluisteren, uren af te wachten. Er gebeurde
22 24 | huilen als haar die werden afgenomen.~
23 56 | ik aan haar gezicht kon aflezen of er iets in haar was gesprongen.
24 23 | haar het een en het ander afwisselend proeven. Toen liet ik haar
25 46 | Aha! En... zou ik zijn naam
26 82 | lopend weer naar huis gingen, allebei wat bedrukt en zwijgend,
27 7 | andere beroemde huizen, allemaal zwart, maar mooi als snuisterijen,
28 61 | maakte en vervormde door allerlei gradaties van gevoel.~
29 41 | Ik had amper die mogelijkheid ingezien
30 24 | zoveel eetlust dat zij niets anders in het hoofd leek te hebben
31 16 | kreunde ze op een griezelige, angstaanjagende manier, zoals honden die
32 7 | bewonderde het huis van de apotheker, en de andere beroemde huizen,
33 71 | krijgen was, heb ik al die apparaten om de tijd te meten uit
34 83 | dokter greep mij bij de arm.~
35 4 | meer de vaderstad van de artsen moeten zijn."~
36 2 | schoorsteenpijp, een echte Arvernische hoed die naar kolenbrander
37 66 | slapen. Hij bracht zijn avonden met vrouwen door in het
38 7 | relaas van een vermakelijk avontuur dat ik nog wel eens zal
39 68 | laat het is!" En hij begon bang te worden bij die verliefde
40 77 | strekte zich een groene, beboste vlakte uit, bezaaid met
41 31 | waanzinnige woede te zijn bedrogen, teleurgesteld, of uit ergernis
42 82 | huis gingen, allebei wat bedrukt en zwijgend, kwam er een
43 30 | Ze had het begrepen! Of liever: ze had het door.
44 55 | Je begrijpt hoezeer mijn nieuwsgierigheid
45 25 | ontstond merkbaar, in haar vage begrip, een verband tussen het
46 58 | dan toe nooit had gehad, behalve voor zoete gerechten.~
47 39 | dat de kip zich voor de bek van de hond doet werpen,
48 53 | aan haar voeten zitten en bekeek haar met verliefde blikken,
49 72 | aangepakt, heeft het een tijdje bekeken, en toen is ze op zo'n verschrikkelijke
50 31 | haar tijd door met ze te bekijken, ze te beluisteren, uren
51 64 | waarbij ze zich niet eens meer bekommerde om de maaltijden, want hij
52 31 | wijzerplaat gekluisterd, tot de bel tien uur zou slaan. Maar
53 59 | voetstappen op de trap of in de belendende kamers, klapte in de handen
54 38 | zou voor haar een grote belevenis zijn, een groot geluk en...
55 31 | met ze te bekijken, ze te beluisteren, uren af te wachten. Er
56 60 | Zij beminde hem met heel haar lijf,
57 31 | dat resultaat eenmaal was bereikt, werden alle uurwerken die
58 32 | hersens functioneerden, berekenden, weliswaar op een duistere
59 7 | apotheker, en de andere beroemde huizen, allemaal zwart,
60 60 | ziel, met heel haar arme beschadigde ziel, met heel haar hart,
61 7 | het beeld van de maagd, de beschermvrouwe van de slagers1, ik hoorde
62 30 | was mij gelukt haar het besef, of, beter nog, het gevoel
63 1 | kende de Auvergne niet en ik besloot hem rond midzomer 1876 te
64 71 | ze krankzinnig! Ja, mijn beste, die stompzinnige is krankzinnig
65 30 | gelukt haar het besef, of, beter nog, het gevoel van tijd
66 57 | Op iets beters kon hij niet komen.~
67 77 | blauwe nevel, die de einder betoverend maakte. Rechts van mij,
68 74 | Ik heb de vensters laten betraliën, hoge luiken laten plaatsen,
69 53 | hem trouwens wel scheen te bevallen. Hij nam bloemen mee, kuste
70 24 | haar hand uit naar die haar bevielen en pakte ze gretig. Ze begon
71 9 | schepsel dat daarbinnen wordt bewaakt mag nooit zien wat er buiten
72 59 | Ze volgde zijn bewegingen, onderscheidde zijn voetstappen
73 33 | we daar al snel nog een bewijs van, en dat was verschrikkelijk.~ ~
74 77 | groene, beboste vlakte uit, bezaaid met dorpen en steden, en
75 7 | moest de oude binnenstad bezocht worden. Ik bewonderde het
76 7 | vragen om een patiënt te gaan bezoeken, dan breng ik je naar de
77 56 | was geweest, uitsluitend bezorgd om de klok en het eten.
78 48 | goed. Ik zie geen enkel bezwaar."~
79 7 | achterovergeslagen, moest de oude binnenstad bezocht worden. Ik bewonderde
80 35 | maar nietszeggende kijkers, blauw als de bloem van vlas, een
81 77 | en gehuld in een fijne blauwe nevel, die de einder betoverend
82 67 | hij was teruggekomen. Ze bleef roerloos op een stoel zitten,
83 81 | hebben toegekend. Hij is blij, hij viert feest."~
84 31 | uur voor dat mechanisme te blijven zitten, om te zien wat er
85 35 | nietszeggende kijkers, blauw als de bloem van vlas, een grote mond
86 53 | scheen te bevallen. Hij nam bloemen mee, kuste haar handen,
87 35 | een Venus, ja, een Venus, blond, mollig, sterk, met grote,
88 50 | Boys de Lucelles was een boef van goeden huize, die zijn
89 23 | de vrije keus. Ze at het bord met vla leeg.~
90 23 | haar dus op een dag twee borden voor, het ene met soep,
91 77 | reeks ronde of als met de botte kant van een zwaard afgeknotte
92 15 | probeerde soms te stotteren, te brabbelen, meer niet.~
93 7 | patiënt te gaan bezoeken, dan breng ik je naar de heuvel van
94 68 | ergerde zich aan haar zoals bruten dat doen. Op een avond sloeg
95 66 | met vrouwen door in het casino in Royat en kwam pas thuis
96 14 | heel vroeg, maar weigerde categorisch te praten. Eerst meende
97 64 | at altijd buitenshuis, in Clermont, in Châtelguyon, in Royat,
98 69 | zich, in een vreselijke crisis van verdriet, van woede,
99 77 | eruit als een oude veste. Daarachter, tot aan de einder, strekte
100 9 | vergist, het arme schepsel dat daarbinnen wordt bewaakt mag nooit
101 42 | vinden nooit een man die daarin toestemt."~
102 4 | Daarna wees hij met zijn vinger
103 6 | sterven... Kijk, jongeman, daarom heb ik me hier gevestigd."
104 63 | En zij begon daaronder te lijden.~
105 27 | slagwerk te doen opmerken. Het daartoe gebruikte middel was eenvoudig:
106 40 | binnen. Ik had een paar jaar daarvoor een jachthondje gehad, zo
107 79 | Maar ik luisterde niet, ik dacht aan die krankzinnige, ik
108 19 | en ik ging ze bijna alle dagen opzoeken. Ik at ook vaak
109 9 | buiten kwam, maakte ik hem deelgenoot van wat ik had opgemerkt.
110 27 | middel was eenvoudig: ik demonteerde de klok en iedereen stond
111 71 | hoop die herinnering op den duur bij haar te kunnen
112 38 | dat weet ik wel... maar denk eens na... dokter... dat
113 25 | logische opeenvolging van denkbeelden - als je tenminste het woord
114 39 | roerloos mechanisme van haar denken wellicht in gang zou zetten.~
115 71 | krankzinnig geworden. Ze denkt altijd aan hem, ze wacht
116 21 | tastbare activiteit van het denkvermogen zou vormen.~
117 28 | tellen. Ze rende naar de deur telkens als zij het slagwerk
118 22 | selectie van die ons konden dienen, een soort weerslag verkrijgen
119 59 | klaarde op met een gloed van diep geluk en begeerte.~
120 39 | klopt in het hart van de dieren, zo goed als in het hart
121 31 | het binnen een seconde aan diggelen had.~
122 71 | nacht, wakend of slapend, op ditzelfde ogenblik, onophoudelijk.
123 12 | een dochter als zovele dochters.~
124 39 | voor de bek van de hond doet werpen, om haar kleintjes
125 37 | ik het in Keulen hoorde donderen en riep: "Berthe uithuwelijken?...
126 70 | huwelijk haar onfeilbaar de dood zou injagen.~ ~
127 14 | Eerst meende ik dat ze doof was, toen stelde ik vast
128 71 | licht van een gedachte te doven dat ik met zoveel moeite
129 6 | antwoordde hij: "Hoe dat zo? Draai de naam maar om, dan krijg
130 14 | geluid deed haar schrikken, dreef haar tot paniek zonder dat
131 2 | in het grijs gekleed en droeg een ronde, zwarte, slappe
132 32 | berekenden, weliswaar op een duistere manier, en binnen zeer enge
133 50 | erfenis had opgesoupeerd, met duizend onkiese methoden schulden
134 71 | hoop die herinnering op den duur bij haar te kunnen wissen,
135 21 | een scala van geuren, te dwingen, zo niet tot redenaties
136 34 | Ze was prachtig geworden, echt een schoolvoorbeeld van
137 2 | een schoorsteenpijp, een echte Arvernische hoed die naar
138 21 | instinctief onderscheid, dat echter al een soort tastbare activiteit
139 52 | en hij leek mij dus als echtgenoot te zullen voldoen, mits
140 27 | daartoe gebruikte middel was eenvoudig: ik demonteerde de klok
141 61 | en kinderlijk beeld van eenvoudige hartstocht, vleselijke en
142 14 | weigerde categorisch te praten. Eerst meende ik dat ze doof was,
143 25 | geluid van de klok naar de eetkamer te komen. Dat duurde lang,
144 44 | iemand?... Iemand van... uit eigen kring?..."~
145 12 | twintig jaar geleden kregen de eigenaars van dit herenhuis, mijn
146 71 | ontnomen de uren te tellen en eindeloos in vage herinneringen te
147 31 | genoeg het geduld om tot elf uur voor dat mechanisme
148 78 | vertelde mij het verhaal van elk.~
149 48 | had ik uitgeroepen: "De ellendeling!" maar ik hield mijn mond,
150 31 | invloed van zo'n hevige emotie die ons aangrijpt bij het
151 32 | duistere manier, en binnen zeer enge grenzen, want het lukte
152 82 | en zwijgend, kwam er een Engelse parkwagen met een vaartje
153 50 | goeden huize, die zijn vaders erfenis had opgesoupeerd, met duizend
154 68 | jaloerse stompzinnige, hij ergerde zich aan haar zoals bruten
155 31 | bedrogen, teleurgesteld, of uit ergernis van ontredderd wezen, geconfronteerd
156 7 | straat op me wachten, ik ga erin en eruit."~
157 60 | heel haar arme hart van erkentelijk dier.~
158 36 | je spreken over iets heel ernstigs. Kunnen wij... kunnen wij
159 47 | ik je juist zeggen, om je erover te raadplegen. Het is Gaston
160 14 | rekenschap gaf van de oorzaak ervan.~
161 29 | ik dat merkte, zorgde ik ervoor dat ik elke dag rond de
162 7 | tegen me: "Nu moet ik je even vijf minuten vragen om een
163 8 | gesloten, stil, griezelig. Dit exemplaar vond ik trouwens van een
164 81 | Hij is blij, hij viert feest."~
165 52 | kwalijke, provinciale slag van feestgangers, en hij leek mij dus als
166 77 | steden, en gehuld in een fijne blauwe nevel, die de einder
167 73 | haar zag, met haar holle en flikkerende ogen. En ze loopt onophoudelijk,
168 25 | verbinding tussen twee organische functies.~
169 32 | Dus haar hersens functioneerden, berekenden, weliswaar op
170 22 | bij beetje het onmerkbaar functioneren van haar hersens verbeteren.~
171 7 | straat op me wachten, ik ga erin en eruit."~
172 74 | voorkomen dat zij in de straat gaat kijken of hij terugkomt!~
173 13 | Maar ik kreeg al gauw in de gaten dat het lichaam van de kleine
174 68 | richtte ze met een spookachtig gebaar haar vinger op de klok als
175 7 | snuisterijen, met hun gevels in gebeeldhouwde steen. Ik bewonderde het
176 31 | uren af te wachten. Er gebeurde zelfs iets vrij grappigs.
177 9 | nooit zien wat er buiten gebeurt. Zij is krankzinnig, of
178 15 | mooi, en stom, stom bij gebrek aan intelligentie. Ik heb
179 25 | het woord denkbeeld kunt gebruiken voor zo'n soort instinctieve
180 27 | doen opmerken. Het daartoe gebruikte middel was eenvoudig: ik
181 31 | ergernis van ontredderd wezen, geconfronteerd met een vreselijk raadsel,
182 43 | Met gedempte stem verklaarde hij: "Ik
183 31 | En ze had gek genoeg het geduld om tot elf uur voor dat
184 31 | niets, en toen, plotseling gegrepen door een waanzinnige woede
185 38 | wellicht... wij hadden gehoopt... als ze kinderen zou krijgen...
186 28 | haar blik, geleid door haar gehoor, vestigde zich vaak op de
187 77 | met dorpen en steden, en gehuld in een fijne blauwe nevel,
188 31 | een grote ramp. En ze had gek genoeg het geduld om tot
189 73 | loopt onophoudelijk, als een gekooid dier.~
190 50 | willekeurig middel zocht om aan geld te komen.~
191 12 | Goed dan. Nu twintig jaar geleden kregen de eigenaars van
192 28 | ging om eten, en haar blik, geleid door haar gehoor, vestigde
193 30 | had het door. Het was mij gelukt haar het besef, of, beter
194 50 | onkiese methoden schulden had gemaakt, en die een nieuw en willekeurig
195 19 | Berthe (ze hadden haar Berthe genoemd) de gerechten leek te herkennen
196 71 | vermageren, en omdat haar geobsedeerde blik nooit van de wijzerplaat
197 17 | handen. Als haar raam werd geopend, klapte ze in de handen
198 31 | de wijzer het cijfer was gepasseerd was ze stomverbaasd niets
199 61 | die in de schepsels had geplaatst voordat de mens hem ingewikkeld
200 15 | intelligentie. Ik heb alle middelen geprobeerd om in dat hoofd het licht
201 7(1)| 1793 door het slagersgilde gered uit handen van de jakobijnen.~
202 67 | zitten, de ogen onbepaald gericht op de koperen wijzertjes
203 35 | wellustige mond, een mond geschapen om te zoenen.~
204 10 | het is een hele griezelige geschiedenis, en tegelijkertijd een bijzonder
205 8 | provinciaal herenhuis, somber, gesloten, stil, griezelig. Dit exemplaar
206 15 | herkende. Toen ze eenmaal gespeend was, herkende ze niet eens
207 56 | aflezen of er iets in haar was gesprongen. Maar ik vond haar dezelfde
208 2 | ochtendtrein, en de eerste gestalte die ik op het perron van
209 82 | vaartje voorbij, in volle draf getrokken door een volbloed.~
210 21 | smaak, door een scala van geuren, te dwingen, zo niet tot
211 10 | een bijzonder pathologisch geval. Wil je het horen?"~
212 7 | als snuisterijen, met hun gevels in gebeeldhouwde steen.
213 6 | jongeman, daarom heb ik me hier gevestigd." In de wolken om zijn aardigheidje,
214 25 | een op het ander, en als gevolg daarvan een soort logische
215 51 | En dat had hij gevonden.~
216 1 | dokter Bonnet, had mij gevraagd een tijdje bij hem in Riom
217 72 | onlangs nog een experiment gewaagd. Ik heb haar mijn horloge
218 56 | dezelfde als die ze altijd was geweest, uitsluitend bezorgd om
219 24 | het denkbeeld of liever gezegd de begeerte om te eten.
220 35 | zoveel volmaaktheid van vorm gezien, zoveel soepelheid en zoveel
221 52 | trouwens een mooie jongen, gezond, maar van het uitgaande
222 82 | langzaam lopend weer naar huis gingen, allebei wat bedrukt en
223 59 | gezicht klaarde op met een gloed van diep geluk en begeerte.~
224 50 | Lucelles was een boef van goeden huize, die zijn vaders erfenis
225 17 | Ze mocht graag als een jong dier door het
226 61 | vervormde door allerlei gradaties van gevoel.~
227 31 | gebeurde zelfs iets vrij grappigs. Het slagwerk van een mooi
228 17 | als een jong dier door het gras rollen, rennen als een zottin,
229 32 | manier, en binnen zeer enge grenzen, want het lukte maar niet
230 24 | haar bevielen en pakte ze gretig. Ze begon te huilen als
231 8 | somber, gesloten, stil, griezelig. Dit exemplaar vond ik trouwens
232 85 | Ik zag alleen een grijze vilthoed, schuin op een
233 77 | einder, strekte zich een groene, beboste vlakte uit, bezaaid
234 36 | zonder acht te slaan op mijn groet sprak hij: "Ik moet je spreken
235 38 | grote belevenis zijn, een groot geluk en... wie weet of
236 20 | van achttien, en ze was groter dan ik.~ ~
237 31 | de vuurtang van de open haard en sloeg zo hard op het
238 27 | te gaan als het koperen hamertje aangaf dat het middag was.~
239 6 | aardigheidje, nam hij mij handenwrijvend mee.~
240 3 | en terwijl hij een weids handgebaar om zich heen maakte riep
241 31 | of uit woest ongeduld van hartstochtelijk wezen dat op een obstakel
242 62 | snel genoeg van dat mooie, hartstochtelijke en stomme schepsel. Hij
243 32 | een beroep doen op haar hartstochten, maar dan op de meest tastbare.~
244 16 | manier, zoals honden die hartverscheurend janken.~
245 33 | Helaas kregen we daar al snel nog
246 35 | mollig, sterk, met grote, heldere maar nietszeggende kijkers,
247 8 | verdieping waren voor de helft met massief houten luiken
248 19 | opzoeken. Ik at ook vaak bij hen, waardoor ik kon merken
249 38 | Hij herhaalde: "Ja... dat weet ik wel...
250 71 | tellen en eindeloos in vage herinneringen te zoeken op welk ogenblik
251 69 | omgaat in die rudimentaire hersenen?~
252 30 | klokkijken, door ze elke dag op hetzelfde ogenblik eten te geven.~
253 31 | ongetwijfeld onder invloed van zo'n hevige emotie die ons aangrijpt
254 2 | schoorsteenpijp, een echte Arvernische hoed die naar kolenbrander rook.
255 26 | haar - vraag me niet met hoeveel moeite! - het uur van de
256 64 | vooral maar niet naar huis te hoeven.~
257 55 | Je begrijpt hoezeer mijn nieuwsgierigheid was
258 53 | naar het huis om haar het hof te maken en te pronken voor
259 73 | als je haar zag, met haar holle en flikkerende ogen. En
260 39 | zich voor de bek van de hond doet werpen, om haar kleintjes
261 31 | XVI-klokje dat aan haar hoofdeind stond raakte ontregeld,
262 72 | gewaagd. Ik heb haar mijn horloge gegeven. Ze heeft het aangepakt,
263 8 | voor de helft met massief houten luiken versloten. Alleen
264 16 | vogels, en als het regende, huilde ze en kreunde ze op een
265 24 | pakte ze gretig. Ze begon te huilen als haar die werden afgenomen.~
266 79 | haar. Zij leek mij als een huiveringwekkende geest boven die uitgestrekte
267 50 | was een boef van goeden huize, die zijn vaders erfenis
268 7 | apotheker, en de andere beroemde huizen, allemaal zwart, maar mooi
269 41 | begeerte om Berthe uit te huwelijken groeide in mij, niet zozeer
270 21 | Toen kreeg ik het idee haar eetlust te ontwikkelen
271 40 | een jachthondje gehad, zo idioot dat ik er niets mee kon.
272 27 | ik demonteerde de klok en iedereen stond op om aan tafel te
273 61 | geplaatst voordat de mens hem ingewikkeld maakte en vervormde door
274 41 | had amper die mogelijkheid ingezien of de begeerte om Berthe
275 70 | haar onfeilbaar de dood zou injagen.~ ~
276 21 | dan toch ten minste tot instinctief onderscheid, dat echter
277 25 | gebruiken voor zo'n soort instinctieve verbinding tussen twee organische
278 72 | alsof het zien van dat instrumentje plotseling haar herinnering
279 31 | zitten, ongetwijfeld onder invloed van zo'n hevige emotie die
280 40 | een paar jaar daarvoor een jachthondje gehad, zo idioot dat ik
281 7(1)| gered uit handen van de jakobijnen.~
282 68 | worden bij die verliefde en jaloerse stompzinnige, hij ergerde
283 16 | honden die hartverscheurend janken.~
284 2 | tengere lijf in zijn lichte jas en zijn grote kop met grijs
285 45 | Hij antwoordde: "Jazeker, helemaal."~
286 1 | die veel ouder zijn dan jij), mijn oude vriend, dokter
287 17 | Ze mocht graag als een jong dier door het gras rollen,
288 6 | je mori, sterven... Kijk, jongeman, daarom heb ik me hier gevestigd."
289 2 | dokter eruit als een oude jongere, met zijn tengere lijf in
290 58 | begon toen dus regelmatig de jonggehuwden op te zoeken, en ik merkte
291 47 | Die kwam ik je juist zeggen, om je erover te
292 59 | trap of in de belendende kamers, klapte in de handen als
293 37 | uithuwelijken?... Maar dat kan toch niet!"~
294 77 | ronde of als met de botte kant van een zwaard afgeknotte
295 30 | zoals dat ook wel lukt bij karpers, die toch niet kunnen klokkijken,
296 56 | plagerijtjes die je ook bij jonge katten toepast.~
297 37 | Ik keek alsof ik het in Keulen hoorde
298 3 | de toppen, net afgeknotte kegels, oude vulkanen moesten zijn.~
299 1 | Riom te komen logeren. Ik kende de Auvergne niet en ik besloot
300 3 | Hij omhelsde me met die kennelijke vreugde die plattelandsbewoners
301 7 | over de stad en de hele keten van de Puy-de-Dôme te geven.
302 37 | Ik keek alsof ik het in Keulen hoorde donderen en riep: "
303 23 | Toen liet ik haar de vrije keus. Ze at het bord met vla
304 35 | heldere maar nietszeggende kijkers, blauw als de bloem van
305 12 | herenhuis, mijn patiënten, een kind, een dochter, een dochter
306 61 | werkelijk een aandoenlijk en kinderlijk beeld van eenvoudige hartstocht,
307 18 | tussen haar moeder en haar kindermeid, tussen haar vader en mij,
308 39 | hart van vrouwen, dat de kip zich voor de bek van de
309 59 | totaal veranderde gezicht klaarde op met een gloed van diep
310 39 | hond doet werpen, om haar kleintjes te verdedigen, een omwenteling
311 31 | en sloeg zo hard op het klokje dat ze het binnen een seconde
312 30 | karpers, die toch niet kunnen klokkijken, door ze elke dag op hetzelfde
313 39 | moederinstinct, dat zozeer klopt in het hart van de dieren,
314 39 | er helemaal stil van. Het klopte. Het was goed mogelijk dat
315 8 | alsof ze in die grote stenen kluis opgesloten mensen wilden
316 11 | Ik knikte. Hij vervolgde:~ ~
317 18 | vader en mij, tussen de koetsier en de kokkin.~
318 7 | Zodra ik een kop koffie verkeerd had achterovergeslagen,
319 18 | tussen de koetsier en de kokkin.~
320 2 | Arvernische hoed die naar kolenbrander rook. Zo gekleed zag de
321 49 | hand: "We laten haar de komende maand trouwen," sprak hij.~ ~
322 22 | zorgvuldige selectie van die ons konden dienen, een soort weerslag
323 79 | luisterde niet, ik dacht aan die krankzinnige, ik zag alleen haar. Zij
324 16 | voortdurend en slaakte hoge kreetjes, die vergelijkbaar waren
325 16 | het regende, huilde ze en kreunde ze op een griezelige, angstaanjagende
326 66 | en kwam pas thuis bij het krieken van de dag.~
327 6 | Draai de naam maar om, dan krijg je mori, sterven... Kijk,
328 69 | Ze kwamen me halen. Krijsend verdedigde zij zich, in
329 44 | Iemand van... uit eigen kring?..."~
330 61 | hartstocht, vleselijke en toch kuise hartstocht, zoals de natuur
331 53 | bevallen. Hij nam bloemen mee, kuste haar handen, ging aan haar
332 52 | uitgaande type, van het kwalijke, provinciale slag van feestgangers,
333 69 | Ze kwamen me halen. Krijsend verdedigde
334 16 | vergelijkbaar waren met het kwinkeleren van vogels, en als het regende,
335 68 | te zeggen: "Zie eens hoe laat het is!" En hij begon bang
336 15 | kinderen uitspreken en het laatste wat soldaten mompelen als
337 6 | Lachend antwoordde hij: "Hoe dat
338 16 | Als het mooi weer was, lachte ze voortdurend en slaakte
339 67 | die ronddraaiden in hun lange en regelmatige loop, rond
340 82 | Terwijl wij met kleine stappen langzaam lopend weer naar huis gingen,
341 53 | mensen die om haar heen leefden.~
342 23 | Ze at het bord met vla leeg.~
343 26 | met het experiment en ik leerde haar - vraag me niet met
344 29 | op het cijfer twaalf kon leggen, en op het cijfer zes, zodra
345 24 | had haar omgevormd tot een lekkerbek, met zoveel eetlust dat
346 2 | zijn tengere lijf in zijn lichte jas en zijn grote kop met
347 14 | Ze liep heel vroeg, maar weigerde
348 63 | En zij begon daaronder te lijden.~
349 35 | een grote mond met ronde lippen, een gretige, wellustige
350 31 | Het slagwerk van een mooi Lodewijk XVI-klokje dat aan haar
351 1 | bij hem in Riom te komen logeren. Ik kende de Auvergne niet
352 25 | gevolg daarvan een soort logische opeenvolging van denkbeelden -
353 67 | hun lange en regelmatige loop, rond de porseleinen wijzerplaat
354 73 | flikkerende ogen. En ze loopt onophoudelijk, als een gekooid
355 82 | kleine stappen langzaam lopend weer naar huis gingen, allebei
356 52 | vervolgens met een toelage zouden lozen.~
357 9 | jullie Normandiërs een "luchtkop" zouden noemen.~
358 79 | Maar ik luisterde niet, ik dacht aan die krankzinnige,
359 15 | te ontsteken, niets wilde lukken. Ik had menen op te merken
360 30 | brengen, zoals dat ook wel lukt bij karpers, die toch niet
361 26 | moeite! - het uur van de maaltijd op de wijzerplaat van de
362 64 | eens meer bekommerde om de maaltijden, want hij at altijd buitenshuis,
363 49 | We laten haar de komende maand trouwen," sprak hij.~ ~
364 9 | daarbinnen wordt bewaakt mag nooit zien wat er buiten
365 73 | Ze is nu mager, je zou medelijden met haar
366 4 | Riom, de vaderstad van magistraten, de trots van de magistratuur,
367 4 | magistraten, de trots van de magistratuur, zou eigenlijk veel meer
368 15 | op het slagveld sterven: `Mama!" Ze probeerde soms te stotteren,
369 66 | voor haar uren vol wrede marteling. Al snel ging hij ook buitenshuis
370 8 | waren voor de helft met massief houten luiken versloten.
371 73 | Ze is nu mager, je zou medelijden met haar krijgen als je
372 14 | categorisch te praten. Eerst meende ik dat ze doof was, toen
373 32 | hartstochten, maar dan op de meest tastbare.~
374 15 | niets wilde lukken. Ik had menen op te merken dat ze haar
375 61 | had geplaatst voordat de mens hem ingewikkeld maakte en
376 25 | lukte me toch. Er ontstond merkbaar, in haar vage begrip, een
377 40 | Er schoot me trouwens meteen een voorbeeld uit mijn persoonlijke
378 71 | apparaten om de tijd te meten uit het huis laten halen.
379 50 | opgesoupeerd, met duizend onkiese methoden schulden had gemaakt, en
380 15 | intelligentie. Ik heb alle middelen geprobeerd om in dat hoofd
381 1 | niet en ik besloot hem rond midzomer 1876 te gaan opzoeken.~
382 15 | op te merken dat ze haar min herkende. Toen ze eenmaal
383 42 | antwoordde de vader dus: "Je hebt misschien gelijk... we zouden het
384 52 | echtgenoot te zullen voldoen, mits ze hem vervolgens met een
385 32 | zoveel intelligentie te mobiliseren moest ik een beroep doen
386 17 | Ze mocht graag als een jong dier
387 39 | dat bewonderenswaardige moederinstinct, dat zozeer klopt in het
388 38 | niet zou ontwaken, bij het moederschap?..."~
389 4 | vaderstad van de artsen moeten zijn."~
390 39 | Het klopte. Het was goed mogelijk dat dat bewonderenswaardige
391 46 | En... zou ik zijn naam mogen weten?"~
392 35 | Venus, ja, een Venus, blond, mollig, sterk, met grote, heldere
393 15 | het laatste wat soldaten mompelen als ze op het slagveld sterven: `
394 70 | Ik kreeg haar rustig met morfine-injecties en ik verbood dat ze die
395 6 | naam maar om, dan krijg je mori, sterven... Kijk, jongeman,
396 71 | wacht de hele dag en de hele nacht, wakend of slapend, op ditzelfde
397 62 | voldoende vond haar zijn nachten te schenken.~
398 61 | kuise hartstocht, zoals de natuur die in de schepsels had
399 31 | zou gebeuren. Ze hoorde natuurlijk nog niets, en toen, plotseling
400 77 | gehuld in een fijne blauwe nevel, die de einder betoverend
401 35 | met grote, heldere maar nietszeggende kijkers, blauw als de bloem
402 50 | had gemaakt, en die een nieuw en willekeurig middel zocht
403 9 | simpele ziel, wat jullie Normandiërs een "luchtkop" zouden noemen.~
404 10 | O, het is een hele griezelige
405 31 | hartstochtelijk wezen dat op een obstakel stuit, greep ze de vuurtang
406 2 | Ik kwam aan met de ochtendtrein, en de eerste gestalte die
407 76 | aangekomen, waarop de dokter zich omdraaide en zei: "Hier, kijk maar
408 69 | zeggen? Wie zal raden wat er omgaat in die rudimentaire hersenen?~
409 79 | geest boven die uitgestrekte omgeving te zweven.~
410 24 | niet lang of ik had haar omgevormd tot een lekkerbek, met zoveel
411 3 | Hij omhelsde me met die kennelijke vreugde
412 39 | kleintjes te verdedigen, een omwenteling zou teweegbrengen, een volslagen
413 67 | een stoel zitten, de ogen onbepaald gericht op de koperen wijzertjes
414 31 | ging zitten, ongetwijfeld onder invloed van zo'n hevige
415 40 | maar bijna gelijk aan veel onderontwikkelde honden.~
416 7 | slagers1, ik hoorde over dat onderwerp het relaas van een vermakelijk
417 70 | begreep dat het huwelijk haar onfeilbaar de dood zou injagen.~ ~
418 31 | vreselijk raadsel, of uit woest ongeduld van hartstochtelijk wezen
419 19 | Ik hield van haar ouders, ongelukkig als zij waren, en ik ging
420 31 | stomverbaasd dat ze ging zitten, ongetwijfeld onder invloed van zo'n hevige
421 50 | opgesoupeerd, met duizend onkiese methoden schulden had gemaakt,
422 72 | En ik heb onlangs nog een experiment gewaagd.
423 22 | zo stukje bij beetje het onmerkbaar functioneren van haar hersens
424 27 | tijd was het mij volstrekt onmogelijk haar aandacht op de wijzer
425 71 | zodoende de mogelijkheid ontnomen de uren te tellen en eindeloos
426 31 | teleurgesteld, of uit ergernis van ontredderd wezen, geconfronteerd met
427 31 | haar hoofdeind stond raakte ontregeld, en dat merkte ze. Ze wachtte
428 15 | licht van een gedachte te ontsteken, niets wilde lukken. Ik
429 71 | ik met zoveel moeite had ontstoken.~
430 25 | maar het lukte me toch. Er ontstond merkbaar, in haar vage begrip,
431 2 | het perron van het station ontwaarde was die van de dokter. Hij
432 38 | haar geest dan niet zou ontwaken, bij het moederschap?..."~
433 13 | de kleine zich uitstekend ontwikkelde, maar dat de intelligentie
434 21 | het idee haar eetlust te ontwikkelen en via die weg te trachten
435 85 | vilthoed, schuin op een oor, boven twee brede schouders,
436 14 | zich rekenschap gaf van de oorzaak ervan.~
437 25 | daarvan een soort logische opeenvolging van denkbeelden - als je
438 9 | deelgenoot van wat ik had opgemerkt. Hij antwoordde: "Je hebt
439 8 | in die grote stenen kluis opgesloten mensen wilden verhinderen
440 50 | zijn vaders erfenis had opgesoupeerd, met duizend onkiese methoden
441 29 | ik merkte al gauw dat zij oplettend de gang van de koperen staafjes
442 27 | haar het slagwerk te doen opmerken. Het daartoe gebruikte middel
443 25 | instinctieve verbinding tussen twee organische functies.~
444 8 | liet mij staan voor zo'n oud provinciaal herenhuis, somber,
445 1 | van die vrienden die veel ouder zijn dan jij), mijn oude
446 25 | Ik overwoog toen haar te leren bij het
447 68 | de verte de draf van zijn paard, sprong dan op, maar als
448 24 | naar die haar bevielen en pakte ze gretig. Ze begon te huilen
449 14 | schrikken, dreef haar tot paniek zonder dat ze zich rekenschap
450 74 | plaatsen, en de stoelen aan het parket laten vastmaken om te voorkomen
451 82 | zwijgend, kwam er een Engelse parkwagen met een vaartje voorbij,
452 66 | casino in Royat en kwam pas thuis bij het krieken van
453 10 | tegelijkertijd een bijzonder pathologisch geval. Wil je het horen?"~
454 7 | vijf minuten vragen om een patiënt te gaan bezoeken, dan breng
455 12 | van dit herenhuis, mijn patiënten, een kind, een dochter,
456 26 | op de wijzerplaat van de pendule te herkennen.~
457 62 | bracht nog maar een paar uur per dag bij haar door, omdat
458 2 | eerste gestalte die ik op het perron van het station ontwaarde
459 40 | meteen een voorbeeld uit mijn persoonlijke leven te binnen. Ik had
460 74 | betraliën, hoge luiken laten plaatsen, en de stoelen aan het parket
461 56 | wekken door spelletjes en plagerijtjes die je ook bij jonge katten
462 3 | die kennelijke vreugde die plattelandsbewoners voelen als ze lang verbeide
463 67 | regelmatige loop, rond de porseleinen wijzerplaat waarop de uren
464 34 | Ze was prachtig geworden, echt een schoolvoorbeeld
465 14 | weigerde categorisch te praten. Eerst meende ik dat ze
466 42 | zouden het kunnen proberen... probeer het... maar... maar... jullie
467 42 | we zouden het kunnen proberen... probeer het... maar...
468 41 | Dit was een heel vreemd probleem!~
469 23 | en het ander afwisselend proeven. Toen liet ik haar de vrije
470 53 | haar het hof te maken en te pronken voor dat mooie, stompzinnige
471 8 | mij staan voor zo'n oud provinciaal herenhuis, somber, gesloten,
472 52 | type, van het kwalijke, provinciale slag van feestgangers, en
473 7 | en de hele keten van de Puy-de-Dôme te geven. Je kunt hier op
474 47 | zeggen, om je erover te raadplegen. Het is Gaston du Boys de
475 31 | geconfronteerd met een vreselijk raadsel, of uit woest ongeduld van
476 31 | aan haar hoofdeind stond raakte ontregeld, en dat merkte
477 17 | ze in de handen. Als haar raam werd geopend, klapte ze
478 36 | vader bij mij binnen met een raar gezicht, ging zitten, en
479 69 | zal het zeggen? Wie zal raden wat er omgaat in die rudimentaire
480 8 | zag ik al gauw. Alle grote ramen op de eerste verdieping
481 31 | bij het zien van een grote ramp. En ze had gek genoeg het
482 2 | slappe vilthoed met brede randen, waarvan de hele hoge bovenkant
483 77 | einder betoverend maakte. Rechts van mij, in de verte, strekten
484 8 | sinister uiterlijk, en de reden daarvan zag ik al gauw.
485 21 | te dwingen, zo niet tot redenaties dan toch ten minste tot
486 77 | grote bergen uit met een reeks ronde of als met de botte
487 35 | zoveel soepelheid en zoveel regelmaat in de trekken. Ik zei een
488 58 | Ik begon toen dus regelmatig de jonggehuwden op te zoeken,
489 67 | ronddraaiden in hun lange en regelmatige loop, rond de porseleinen
490 16 | kwinkeleren van vogels, en als het regende, huilde ze en kreunde ze
491 7 | hoorde over dat onderwerp het relaas van een vermakelijk avontuur
492 28 | de slagen te tellen. Ze rende naar de deur telkens als
493 17 | dier door het gras rollen, rennen als een zottin, en elke
494 31 | Toen dat resultaat eenmaal was bereikt, werden
495 68 | hij de kamer binnenkwam, richtte ze met een spookachtig gebaar
496 3 | Auvergne!" Ik zag slechts een rij bergen voor me, waarvan
497 17 | jong dier door het gras rollen, rennen als een zottin,
498 29 | aanwezigheid vaak had laten ronddraaien.~
499 2 | hoed die naar kolenbrander rook. Zo gekleed zag de dokter
500 69 | raden wat er omgaat in die rudimentaire hersenen?~
|