bold = Main text
    Par.                                       grey = Comment text

  1 2    |          hem een brief vol stempels en vreemde zegels.~
  2 5    |                                     En hij begon acht bladzijden
  3 6    |            van de schoorsteenmantel en sprak:~ ~
  4 7    |           een sentimenteel verhaal, en het is mij overkomen! O,
  5 7    |             want ik was toen dertig en nu ben ik vijftig!~
  6 8    |           instructies te ontvangen, en nog dezelfde avond nam ik
  7 9    |             Het is echt een vreemde en heel karakterrijke stad,
  8 9    |           geheimzinnige gaanderijen en bogengangen, die als een
  9 9    |           zijn gebouwd, het antieke en aangrijpende decor van vroegere
 10 9    |      vroegere oorlogen, heldhaftige en woeste godsdienstoorlogen.
 11 9    |         calvinisten tot bloei kwam, en waar het complot van de
 12 10   |             als een enorme ketting, en toen boog het rechts af.~
 13 10(2)|      dateren uit de veertiende eeuw en bestaan nog.~
 14 11   |            bedrukt, die alle kracht en alle energie in je dooft,
 15 12   |                      Onder dat lage en onheilspellende plafond
 16 12   |            was de taangele, ondiepe en zanderige zee van die eindeloze
 17 12   |         Jean-Guiton voer eroverheen en slingerde een beetje naar
 18 12   |        doorzichtige, gladde vlakte, en liet achter zich wat golfjes,
 19 13   |           rond, net als zijn schuit en in hetzelfde evenwicht.
 20 14   |            het weer vlot te trekken en dat ze zo snel mogelijk
 21 14   |          ervan was vóór schipbreuk, en beoordelen of al het mogelijke
 22 17   |            had de kapitein gezegd - en was op die uitgestrekte
 23 18   |        kletsend keek ik om mij heen en voor mij uit. Tussen de
 24 18   |           mij uit. Tussen de oceaan en de zware hemel bleef nog
 25 20   |                                     En plotseling stak de kapitein
 26 20   |      rechterhand uit, wees voor ons en toonde mij in volle zee
 27 27   |          Het is nu vloed, negen uur en veertig minuten. Als gij
 28 27   |         droge voeten, beste vriend, en dat ge dan een uur en drie
 29 27   |       vriend, en dat ge dan een uur en drie kwartier tot twee uur
 30 28   |             Ik bedankte de kapitein en ging voor op de stoomboot
 31 29   |           met een voet in het water en een voet op de grond, levend
 32 29   |            de grond, levend van vis en gevogelte, van groente en
 33 29   |           en gevogelte, van groente en schaaldieren, van radijs
 34 29   |            schaaldieren, van radijs en van mosselen. Het eiland
 35 29   |            laag, weinig in cultuur, en lijkt toch dicht bevolkt,
 36 30   |             een klein voorgebergte, en omdat de zee nu snel terugtrok,
 37 31   |            zijn van een reusachtige en bovennatuurlijke betovering.
 38 31   |        daarnet nog aan mijn voeten, en nu was hij verdwenen in
 39 31   |          decors dat doen in luiken, en ik liep nu midden in de
 40 31   |         geur van de baren, de ruige en lekkere geur van de kust.
 41 31   |         groeide naarmate ik naderde en dat momenteel op een enorme
 42 32   |           uit de grond op te rijzen en nam in die onafzienbare,
 43 32   |            die onafzienbare, vlakke en gele uitgestrektheid verrassende
 44 32   |             gescheurd, opengereten, en liet als de ribben van een
 45 32   |     achtersteven omhoog was gekomen en als het ware een wanhoopskreet
 46 33   |        schip vanaf de laagste kant, en toen ik eenmaal op het dek
 47 33   |         kwam door de kapotte luiken en door de scheuren in de scheepswand,
 48 33   |         scheuren in de scheepswand, en verlichtte op trieste wijze
 49 34   |             leeg, kapot vat zitten, en ik schreef in het licht
 50 34   |           vreemde rilling van koude en eenzaamheid streek af en
 51 34   |            en eenzaamheid streek af en toe over mijn huid, en soms
 52 34   |           af en toe over mijn huid, en soms moest ik even ophouden
 53 34   |          schrijven om naar het vage en raadselachtige geluid van
 54 34   |             op deze dode vestigden, en ook het zachte en regelmatige
 55 34   |        vestigden, en ook het zachte en regelmatige geluid van de
 56 34   |             balken, die hij uitholt en verorbert.~
 57 35   |                                     En plotseling hoorde ik mensenstemmen
 58 35   |           knuisten weer op het dek: en ik zag daar op de voorsteven
 59 36   |          seconden nam hij het woord en sprak: "O meneer, ben jij
 60 41   |           hem de beste mogelijkheid en stak hem de hand toe. Hij
 61 41   |           hand toe. Hij kwam boven, en toen hielpen wij de drie
 62 41   |       achttien, fris als een bloem, en zo fijn gebouwd, zo schattig!
 63 41   |         alsof ze uit het zand kwam, en dat haar haren er nog de
 64 41   |           kleuren van roze schelpen en iriserende parels, zeldzaam,
 65 42   |         beter Frans dan haar vader, en diende tot tolk. De schipbreuk
 66 42   |             ze kreten van verbazing en van bewondering, en opeens
 67 42   |       verbazing en van bewondering, en opeens hadden vader en zijn
 68 42   |              en opeens hadden vader en zijn drie meisjes schetsboeken
 69 42   |     potloodschetsen van dat trieste en vreemde oord.~
 70 43   |            op een uitstekende balk, en de vier schetsboeken op
 71 44   |             oudste dochter met mij, en ik bleef het skelet van
 72 45   |            in Biarritz doorbrachten en dat ze expres naar het Île
 73 45   |           lui, het waren eenvoudige en brave, prettig gestoorden,
 74 45   |           mager, behalve de oudste, en alle drie aardig, maar vooral
 75 46   |           van lachen, van begrijpen en van niet-begrijpen, van
 76 46   |          weer aan het werk te slaan en yes of no te zeggen, dat
 77 46   |            kunnen blijven luisteren en kijken.~
 78 48   |               Ik spitste mijn oren, en meteen hoorde ik een licht,
 79 48   |           door de spleet te kijken, en ik slaakte een hevige kreet.
 80 48   |             De zee had ons bereikt, en zij ging ons omsluiten!~
 81 49   |           laat. Het water omgaf ons en stroomde met wonderlijke
 82 50   |             hadden moeten omzeilen, en waarin wij op de terugweg
 83 53   |        tegen hun vader aan gekropen en die bezag met bezorgde blik
 84 57   |                                     En we bleven zo een kwartier
 85 58   |             meisjes kreeg het koud, en we vatten het idee op om
 86 58   |     ijskoude bries die ons beroerde en in de huid stak.~
 87 60   |      duister omgaf ons nu helemaal, en we bleven tegen elkaar aan
 88 60   |             omgeven door duisternis en water. Ik voelde tegen mijn
 89 60   |        meisje beven, wier tanden af en toe klapperden, maar ik
 90 60   |          lichaam door de stof heen, en die warmte was mij even
 91 60   |            greppel, als het stormt. En toch, ondanks alles, ondanks
 92 60   |              ondanks het vreselijke en groeiende gevaar, begon
 93 60   |         daar was, blij met de koude en met het gevaar, blij met
 94 60   |           die lange uren duisternis en benauwdheid die ik door
 95 60   |              zo dicht bij dat mooie en schattige meisje.~
 96 61   |          vreemde gevoel van welzijn en vreugde mij doortrok.~
 97 62   |           niet, ik kende haar niet, en ik voelde me vertederd,
 98 62   |        verleiding van de schoonheid en de jeugd die ons bedwelmt,
 99 63   |         macht uitprobeert zodra man en vrouw oog in oog komen te
100 64   |             zee die op kwam zetten, en het eentonig kabbelen van
101 65   |           haar vader haar troosten, en begonnen zij te spreken
102 65   |           dat hij haar geruststelde en dat ze nog altijd bang was.~
103 70   |        merkte het tegelijk met mij, en hij zei alleen maar: "Dat
104 71   |            wrak te lijf zouden gaan en beet zouden pakken, omdat
105 71   |             het toch al zo gekraakt en ontwricht was dat de eerste
106 72   |           Nu brak de zee een beetje en ik zag in de duisternis
107 72   |           witte strepen verschijnen en verdwijnen, strepen schuim,
108 72   |             de Marie-Joseph raakte, en het schudde met een korte
109 73   |         haar trillen tegen mij aan, en ik kreeg een waanzinnige
110 75   |                                  Af en toe stak de Engelsman een
111 76   |          hij een zin in het Engels, en plotseling begonnen zijn
112 76   |   plotseling begonnen zijn dochters en hij het "God Save the Queen"
113 76   |            donkere, zwijgende nacht en vervloog in de ruimte.~
114 77   |          werd ik door een krachtige en vreemde ontroering getroffen.~
115 78   |            was iets onheilspellends en prachtigs, dat lied van
116 78   |  veroordeelden, iets als een gebed, en ook iets hogers, iets te
117 79   |        vergeten. Ze stemde erin toe en meteen verhief haar heldere,
118 79   |          kwamen traag uit haar mond en fladderden als gewonde vogels
119 80   |            sloeg nu tegen het wrak. En ik, ik dacht alleen nog
120 80   |       alleen nog maar aan die stem. En ik dacht ook aan zeemeerminnen.
121 80   | vastgehouden op dit vermolmde schip en die zo meteen met mij in
122 81   |           in mijn armen opgevangen, en als een razende, zonder
123 81   |           op haar wang, haar slapen en haar haar. De boot bewoog
124 81   |            De boot bewoog niet meer en ook wij bewogen niet meer.~
125 82   |            vast had antwoordde yes, en maakte een beweging om los
126 82   |             schip was opengespleten en dat ik met haar in het water
127 85   |           Ik kwam langzaam overeind en plotseling zag ik een licht
128 86   |         werden van ons vlot gehaald en naar Saint-Martin gebracht.~
129 87   |          wreef zich nu in de handen en mompelde: "Een goed souper!
130 88   |                                     En inderdaad soupeerden wij.
131 89   |          nemen, na veel omhelzingen en beloften om te schrijven.
132 90   |            Wat is de mens soms zwak en onvoorspelbaar!~
133 91   |             ik iets van hen vernam, en toen kreeg ik een brief
134 91   |          New York. Ze was getrouwd, en daarvan stelde ze mij op
135 91   |         stelde ze mij op de hoogte. En sinds die tijd schrijven
136 91   |          nemen een loopje met je... En dan... en dan... alles gaat
137 91   |          loopje met je... En dan... en dan... alles gaat voorbij.