Par.

  1 2 |          De huisknecht bracht hem een brief vol stempels en vreemde
  2 5 |       acht bladzijden te lezen in een groot Engels handschrift,
  3 6 |      Daarna legde hij de brief op een hoekje van de schoorsteenmantel
  4 7 |                       Tja, dat is een grappig verhaal dat ik je
  5 7 |        heb verteld, maar toch ook een sentimenteel verhaal, en
  6 7 |         mij overkomen! O, dat was een rare nieuwjaarsdag, dat
  7 8 |      hoort nu eenmaal van die dag een feestdag te maken, toen
  8 8 |        feestdag te maken, toen ik een briefje van de directeur
  9 8 |           Île de Ré te gaan, waar een door ons verzekerd fregat
 10 9 |         de Jean-Guiton. Ik maakte een wandeling door de stad.
 11 9 |         door de stad. Het is echt een vreemde en heel karakterrijke
 12 9 |      verstrengelde straatjes, net een doolhof, waarvan de trottoirs
 13 9 |           en bogengangen, die als een duurzaam decor voor samenzweerders
 14 9 |         wat achterbaks uiterlijk, een stad van dwarse schippers,
 15 10|                           Toen ik een poosje door die opmerkelijke
 16 10|  gezworven, scheepte ik mij in op een zwart, dikbuikig stoombootje,
 17 10|           die de stad omgeeft als een enorme ketting, en toen
 18 11|         alle energie in je dooft, een grijze, ijskoude dag, vervuild
 19 11|       ademen, als uitwaseming van een riool.~
 20 12|           beweging, zonder leven, een zee vol troebel water, vet
 21 12|           eroverheen en slingerde een beetje naar gewoonte, doorsneed
 22 13|          kletsen met de kapitein, een bijna beenloos mannetje,
 23 13|        dat ik moest gaan opnemen. Een groot volschip uit Saint-Nazaire,
 24 13|           de Marie-Joseph, was op een stormachtige nacht op de
 25 14|         mocht zijn bij het proces een contra-expertise te kunnen
 26 17|          De Marie-Joseph was door een woeste stormvlaag gegrepen,
 27 17|           voer op goed geluk over een zee van schuim - "een kokende
 28 17|        over een zee van schuim - "een kokende zee", had de kapitein
 29 17|         deze streek veranderen in een grenzeloze Sahara, dat is
 30 18|          de zware hemel bleef nog een ruimte vrij waar je een
 31 18|           een ruimte vrij waar je een blik in de verte kon werpen.
 32 18|           kon werpen. Wij volgden een kust. Ik vroeg: "Is dat
 33 20|           toonde mij in volle zee een bijna niet waar te nemen
 34 23|         dat ik aangezien had voor een rots, leek mij minstens
 35 27|       beste vriend, en dat ge dan een uur en drie kwartier tot
 36 27|          Deze kust is zo plat als een duit! Gaat u weer op weg
 37 29|         vasteland liggen. Het was een groot vissersdorp, met een
 38 29|        een groot vissersdorp, met een voet in het water en een
 39 29|          een voet in het water en een voet op de grond, levend
 40 30|          hebben gegeten beklom ik een klein voorgebergte, en omdat
 41 30|        ging ik over het zand naar een soort zwarte rots die ik
 42 31|        meende getuige te zijn van een reusachtige en bovennatuurlijke
 43 31|       naderde en dat momenteel op een enorme aangespoelde walvis
 44 32|     proporties aan. Eindelijk, na een uur lopen bereikte ik het.
 45 32|         en liet als de ribben van een dier zijn gebroken botten
 46 32|           gekomen en als het ware een wanhoopskreet tot de hemel
 47 34|          het vaartuig. Ik ging op een leeg, kapot vat zitten,
 48 34|          schreef in het licht van een grote scheur waardoorheen
 49 34|        van het wad kon waarnemen. Een vreemde rilling van koude
 50 35|        mij. Ik sprong op alsof ik een verschijning zag. Ik geloofde
 51 35|          voorsteven van het schip een grote heer met drie meisjes
 52 35|           staan, of liever gezegd een grote Engelsman met drie
 53 40|                  Hij sprak daarop een lange Engelse zin uit waarvan
 54 40|      woord gracious verstond, dat een paar keer terugkeerde.~
 55 41|                     Aangezien hij een plek zocht om naar boven
 56 41|     betoverend, vooral de oudste, een blondine van achttien, fris
 57 41|   blondine van achttien, fris als een bloem, en zo fijn gebouwd,
 58 42|                          Ze sprak een beetje beter Frans dan haar
 59 43|       naast elkaar gaan zitten op een uitstekende balk, en de
 60 45|         witte bakkebaarden gevat, een echte levende sandwich,
 61 45|           echte levende sandwich, een plak ham in de vorm van
 62 45|           plak ham in de vorm van een mensenhoofd tussen twee
 63 47| Plotseling mompelde zij: "Ik voel een kleine beweging in deze
 64 48|         oren, en meteen hoorde ik een licht, vreemd aanhoudend
 65 48|          te kijken, en ik slaakte een hevige kreet. De zee had
 66 49|         het spreidde zich uit als een monsterlijke vlek. Amper
 67 51|               Dat was in ons hart een minuut van verschrikkelijke
 68 52|         vrees snoerde me de keel, een laffe, vreselijke, smerige
 69 54|          de oceaan kwam opzetten, een bedrukkende, vochtige, ijskoude
 70 57|                   En we bleven zo een kwartier of een halfuur,
 71 57|         bleven zo een kwartier of een halfuur, ik weet eigenlijk
 72 58|                                   Een van de meisjes kreeg het
 73 59|          de achterplecht, die ons een beetje beschutting bood.~
 74 60|         mij even verrukkelijk als een omhelzing. We spraken niet,
 75 60|          weggedoken als dieren in een greppel, als het stormt.
 76 62|       Omdat zij er was? Wie, zij? Een onbekend Engels meisje?
 77 62|           dat de aanwezigheid van een vrouw ons zo op ons kop
 78 63|                Is het niet eerder een soort beroering van de liefde,
 79 64|          hoorden om ons heen vaag een licht, aanhoudend schuren,
 80 68|        trof ik haar hand, die mij een betoverende rilling over
 81 69|    duidelijker. Ik kwam overeind, een windvlaag streek over mijn
 82 71|          niet goed, het betekende een wisse dood als golven, zelfs
 83 72|        windstoten. Nu brak de zee een beetje en ik zag in de duisternis
 84 72|        raakte, en het schudde met een korte rilling die ons tot
 85 73|        tegen mij aan, en ik kreeg een waanzinnige behoefte haar
 86 74|     verdwenen zouden zijn. Vooral een ervan ergerde mij. Hij doofde
 87 74|         aan te gaan, hij was echt een oog, met een ooglid dat
 88 74|         hij was echt een oog, met een ooglid dat onophoudelijk
 89 75|          en toe stak de Engelsman een lucifer aan om te kijken
 90 75|         mij: "Meneer, ik wens jou een gelukkig nieuwjaar."~
 91 76|         schudde, daarop sprak hij een zin in het Engels, en plotseling
 92 77|         lachen, toen werd ik door een krachtige en vreemde ontroering
 93 78|           veroordeelden, iets als een gebed, en ook iets hogers,
 94 79|       vroeg ik mijn buurvrouw mij een ballade, een legende, wat
 95 79|        buurvrouw mij een ballade, een legende, wat ze maar wilde,
 96 80|        ook aan zeemeerminnen. Als een schip nu vlakbij voorbij
 97 80|         verloor zich in de droom! Een zeemeermin! Was zij inderdaad
 98 81|          armen opgevangen, en als een razende, zonder te weten
 99 81|        was aangebroken, drukte ik een dikke zoen op haar wang,
100 82|         antwoordde yes, en maakte een beweging om los te komen.
101 83|          De Engelsman vervolgde: "Een beetje schommelen, het is
102 85|     overeind en plotseling zag ik een licht boven zee, vlak bij
103 85|          werd geantwoord. Het was een boot die ons zocht, doordat
104 87|           de handen en mompelde: "Een goed souper! Een goed souper!"~
105 87|       mompelde: "Een goed souper! Een goed souper!"~
106 91|          vernam, en toen kreeg ik een brief uit New York. Ze was
107 91|              Gebeurtenissen nemen een loopje met je... En dan...
108 91|           die van het wrak... wat een schepsel... goddelijk! Ze