Par.

 1 5 |       groot Engels handschrift, dat kriskras de vlakken vulde.
 2 7 |                            Tja, dat is een grappig verhaal dat
 3 7 |      dat is een grappig verhaal dat ik je nooit heb verteld,
 4 7 |        het is mij overkomen! O, dat was een rare nieuwjaarsdag,
 5 7 |         een rare nieuwjaarsdag, dat jaar. Dat is twintig jaar
 6 7 |        nieuwjaarsdag, dat jaar. Dat is twintig jaar geleden...
 7 10|          dikbuikig stoombootje, dat mij naar het Île de Ré moest
 8 12|                           Onder dat lage en onheilspellende
 9 13|    details over het schadegeval dat ik moest gaan opnemen. Een
10 14|     geworpen, schreef de reder, dat het onmogelijk was geweest
11 14|         weer vlot te trekken en dat ze zo snel mogelijk alles
12 14| maatschappij, om vervolgens als dat nodig mocht zijn bij het
13 17|     verklaarde mij het ongeval, dat trouwens heel banaal was.
14 17|       in een grenzeloze Sahara, dat is te zeggen, bij eb.~
15 18|         een kust. Ik vroeg: "Is dat het Île de Ré?"~
16 23|            Ik was stomverbaasd. Dat zwarte, bijna onzichtbare
17 23|       bijna onzichtbare puntje, dat ik aangezien had voor een
18 24|    vadem water zijn op het punt dat u me aanwijst?"~
19 26|        vrind!... Nog geen twee, dat zeg ik u!..."~
20 27|        gegeten, dan beloof ik u dat ge om tien voor drie of
21 27|        voeten, beste vriend, en dat ge dan een uur en drie kwartier
22 28|       Saint-Martin te bekijken, dat wij nu snel naderden.~
23 31|         zandplaat, zoals decors dat doen in luiken, en ik liep
24 31|        naar het gestrande wrak, dat groeide naarmate ik naderde
25 31|  groeide naarmate ik naderde en dat momenteel op een enorme
26 32|       De voorsteven was diep in dat weke, verraderlijke strand
27 33|       Ik beklom het kadaver van dat schip vanaf de laagste kant,
28 33|      meer te bekennen dan zand, dat tot vloer diende aan deze
29 35|         geloofde echt heel even dat ik uit dat onheilspellende
30 35|       echt heel even dat ik uit dat onheilspellende ruim twee
31 35|        vent zo een-twee-drie op dat verlaten fregat hadden zien
32 35|       had zijn mond opengedaan, dat was het enige teken waaruit
33 40|        woord gracious verstond, dat een paar keer terugkeerde.~
34 41|        ze uit het zand kwam, en dat haar haren er nog de kleur
35 42|        vier potloodschetsen van dat trieste en vreemde oord.~
36 45|                       Ik hoorde dat zij de winter in Biarritz
37 45|        Biarritz doorbrachten en dat ze expres naar het Île de
38 45|        Ré waren gekomen om naar dat gestrande fregat te gaan
39 46|         en yes of no te zeggen, dat ik eindeloos naar haar had
40 48|      aanhoudend geluid. Wat was dat? Ik stond op om door de
41 51|                                 Dat was in ons hart een minuut
42 52|         vrees, verraderlijk als dat water. Alle gevaren die
43 57|         heen staan kijken, naar dat gele water dat almaar modderiger
44 57|     kijken, naar dat gele water dat almaar modderiger werd,
45 57|       koken, leek te spelen met dat enorme heroverde wad.~
46 60|     begon ik mij blij te voelen dat ik daar was, blij met de
47 60|        ik door moest brengen op dat stuk hout, zo dicht bij
48 60|         stuk hout, zo dicht bij dat mooie en schattige meisje.~
49 61|          Ik vroeg mij af waarom dat vreemde gevoel van welzijn
50 62|                  Waarom? Kun je dat weten? Omdat zij er was?
51 62|      Wat gek! Hoe komt het toch dat de aanwezigheid van een
52 62|       ons zo op ons kop zet! Is dat macht van haar bevalligheid,
53 62|        ons bedwelmt, zoals wijn dat zou doen?~
54 65|         niet versta. Ik begreep dat hij haar geruststelde en
55 65|        hij haar geruststelde en dat ze nog altijd bang was.~
56 70|        en hij zei alleen maar: "Dat is not good voor ons, die..."~
57 71|                                 Dat was zeker niet goed, het
58 71|       gekraakt en ontwricht was dat de eerste enigszins hoge
59 74|         een oog, met een ooglid dat onophoudelijk gesloten werd
60 76|      Save the Queen" te zingen, dat opsteeg in de donkere, zwijgende
61 78|   onheilspellends en prachtigs, dat lied van drenkelingen, van
62 81|         deed, in de overtuiging dat mijn laatste ogenblik was
63 82|        los te komen. Echt waar, dat ogenblik had ik gewild dat
64 82|      dat ogenblik had ik gewild dat het schip was opengespleten
65 82|      schip was opengespleten en dat ik met haar in het water
66 84|        hij aanvankelijk gemeend dat ze weg was!~
67 86|      Wij waren gered. Wat speet dat mij! Wij werden van ons
68 90|              Ik was maf, ik had dat meisje ten huwelijk willen
69 91|     Twee jaar verstreken zonder dat ik iets van hen vernam,
70 91|       goddelijk! Ze schrijft me dat haar haren helemaal grijs
71 91|      grijs zijn... Mijn God!... dat gaat me toch zo aan het
72 91|       is er niet meer... Wat is dat triest... dat allemaal...!~ ~
73 91|            Wat is dat triest... dat allemaal...!~ ~