Par.

 1 1 |                          Gisteren was het oudjaar.~
 2 7 |          is mij overkomen! O, dat was een rare nieuwjaarsdag,
 3 7 |           jaar geleden... want ik was toen dertig en nu ben ik
 4 8 |                                Ik was toen inspecteur bij de Maatschappij
 5 8 |        Saint-Nazaire aan de grond was gelopen. Het was toen acht
 6 8 |         de grond was gelopen. Het was toen acht uur in de ochtend.
 7 10|           puffend, alsof het boos was, voer tussen de beide oude
 8 11|                               Het was zo'n trieste, deprimerende
 9 12| onheilspellende plafond van mist, was de taangele, ondiepe en
10 13|   Saint-Nazaire, de Marie-Joseph, was op een stormachtige nacht
11 14|         reder, dat het onmogelijk was geweest het weer vlot te
12 14|     inschatten wat de staat ervan was vóór schipbreuk, en beoordelen
13 14|    beoordelen of al het mogelijke was gedaan het weer vlot te
14 16|       doordat hij met zijn schuit was opgeroepen om deel te nemen
15 17|          dat trouwens heel banaal was. De Marie-Joseph was door
16 17|       banaal was. De Marie-Joseph was door een woeste stormvlaag
17 17|       woeste stormvlaag gegrepen, was 's nachts uit koers geslagen,
18 17|           de kapitein gezegd - en was op die uitgestrekte zandbanken
19 23|                                Ik was stomverbaasd. Dat zwarte,
20 29|         het vasteland liggen. Het was een groot vissersdorp, met
21 31|           voet te zweten. Daarnet was het daar nog zee, nu zag
22 31|        nog aan mijn voeten, en nu was hij verdwenen in de zandplaat,
23 32|         enorme spijkers. Het zand was al door al die reten binnengedrongen,
24 32|          geschoten. De voorsteven was diep in dat weke, verraderlijke
25 32|    terwijl de achtersteven omhoog was gekomen en als het ware
26 33|            vol kapot houtwerk. Er was daarin niets meer te bekennen
27 35|         zijn mond opengedaan, dat was het enige teken waaruit
28 41|     lijken net teer zeefruit. Het was net alsof ze uit het zand
29 42|           ik bij de ramp aanwezig was geweest, verteld worden.
30 48|     vreemd aanhoudend geluid. Wat was dat? Ik stond op om door
31 49|       meteen op het dek. Maar het was al te laat. Het water omgaf
32 50|       hield hem tegen, die vlucht was onmogelijk vanwege de diepe
33 51|                               Dat was in ons hart een minuut van
34 60|          stof heen, en die warmte was mij even verrukkelijk als
35 60|        blij te voelen dat ik daar was, blij met de koude en met
36 62|           dat weten? Omdat zij er was? Wie, zij? Een onbekend
37 65|         en dat ze nog altijd bang was.~
38 69|        over mijn gezicht. De wind was opgestoken!~
39 71|                               Dat was zeker niet goed, het betekende
40 71|          zo gekraakt en ontwricht was dat de eerste enigszins
41 74|      meteen weer aan te gaan, hij was echt een oog, met een ooglid
42 75|         om te kijken hoe laat het was. Dan stopte hij zijn horloge
43 76|                               Het was middernacht. Ik stak hem
44 78|                               Het was iets onheilspellends en
45 80|         de droom! Een zeemeermin! Was zij inderdaad geen zeemeermin,
46 81|  geslingerd, want de Marie-Joseph was op de rechterflank gaan
47 81|           gaan liggen. Het meisje was op mij beland, ik had haar
48 81|         dat mijn laatste ogenblik was aangebroken, drukte ik een
49 82|           ik gewild dat het schip was opengespleten en dat ik
50 82|          ik met haar in het water was gevallen.~
51 84|   aanvankelijk gemeend dat ze weg was!~
52 85|           er werd geantwoord. Het was een boot die ons zocht,
53 88|      inderdaad soupeerden wij. Ik was daar niet vrolijk om, ik
54 89|         niet veel gescheeld of ik was ze gevolgd.~
55 90|                                Ik was maf, ik had dat meisje ten
56 90|        dagen samen waren geweest, was ik met haar getrouwd! Wat
57 91|        een brief uit New York. Ze was getrouwd, en daarvan stelde