Par.

 1 6 |           Daarna legde hij de brief op een hoekje van de schoorsteenmantel
 2 8 |    tegenwoordig leid. Ik maakte mij op om nieuwjaarsdag in Parijs
 3 9 |            twee uur voor inscheping op de pont naar Ré, de Jean-Guiton.
 4 10|       gezworven, scheepte ik mij in op een zwart, dikbuikig stoombootje,
 5 13| Saint-Nazaire, de Marie-Joseph, was op een stormachtige nacht op
 6 13|           op een stormachtige nacht op de zandbanken van het Île
 7 17|            uit koers geslagen, voer op goed geluk over een zee
 8 17|            kapitein gezegd - en was op die uitgestrekte zandbanken
 9 24|            honderd vadem water zijn op het punt dat u me aanwijst?"~
10 27|            veertig minuten. Als gij op uw gemak het strand volgt,
11 27|           als een duit! Gaat u weer op weg om tien voor vijf, geloof
12 27|           stapt ge om halfacht weer op de Jean-Guiton, die u vanavond
13 27|     Jean-Guiton, die u vanavond nog op de kade van La Rochelle
14 28|            de kapitein en ging voor op de stoomboot zitten, om
15 29|                            Het leek op alle haventjes die tot hoofdstad
16 29|            in het water en een voet op de grond, levend van vis
17 31|            naderde en dat momenteel op een enorme aangespoelde
18 32|          Het scheen nu uit de grond op te rijzen en nam in die
19 32|            bereikte ik het. Het lag op de kant, gescheurd, opengereten,
20 32|            met die twee woorden die op de zwarte romp geschilderd
21 33|            kant, en toen ik eenmaal op het dek stond drong ik er
22 33|          scheepswand, en verlichtte op trieste wijze die als het
23 34|           van het vaartuig. Ik ging op een leeg, kapot vat zitten,
24 34|   piepkleine zeedieren, die zich al op deze dode vestigden, en
25 35|             vlak bij mij. Ik sprong op alsof ik een verschijning
26 35|       behulp van mijn knuisten weer op het dek: en ik zag daar
27 35|             het dek: en ik zag daar op de voorsteven van het schip
28 35|           die vent zo een-twee-drie op dat verlaten fregat hadden
29 43|            naast elkaar gaan zitten op een uitstekende balk, en
30 43|             en de vier schetsboeken op de acht knieën raakten bedekt
31 45|         kussentjes, de meisjes hoog op de benen, kleine waadvogels
32 48|       geluid. Wat was dat? Ik stond op om door de spleet te kijken,
33 49|                   We stonden meteen op het dek. Maar het was al
34 50|      vanwege de diepe poelen die we op de heenweg hadden moeten
35 50|             omzeilen, en waarin wij op de terugweg zouden wegzinken.~
36 55|            niets anders te doen dan op het schip te blijven."~
37 58|         koud, en we vatten het idee op om naar beneden te gaan,
38 60|           die ik door moest brengen op dat stuk hout, zo dicht
39 62|   aanwezigheid van een vrouw ons zo op ons kop zet! Is dat macht
40 63|             besproeit om er bloemen op te laten groeien!~
41 64|      gedempte geluid van de zee die op kwam zetten, en het eentonig
42 74|            ons, brandden vuurtorens op de kust, witte, gele, rode,
43 80|            die mij had vastgehouden op dit vermolmde schip en die
44 81|            want de Marie-Joseph was op de rechterflank gaan liggen.
45 81|         gaan liggen. Het meisje was op mij beland, ik had haar
46 81|            drukte ik een dikke zoen op haar wang, haar slapen en
47 91|            en daarvan stelde ze mij op de hoogte. En sinds die